คุณนายผู้เฒ่าฮั่วพยักหน้าหงึก ๆ "ฉันว่าได้!"
ฮั่วอันกั๋ว "……"
ได้บ้าบออะไรของพวกแก!
สองยายแก่นี่ จะเลิกออกความเห็นมั่ว ๆ ได้ไหม!
ให้เขากินน้ำขี้ติดกันอีกสามวัน สู้ให้เขาตายไปเลยดีกว่า!
เสี่ยวผูเถาขนมต้มตัวน้อยลงจากอ้อมกอดของจ้าวอวี่โจว เดินไปที่หน้าแท่นบูชา แล้วใช้สองมือกุมแก้มยุ้ยของตัวเองไว้ เงยหน้ามองเทวรูปเทพชั่วร้ายนั่น
"อันเนี้ย ก็คือเทพชั่วร้ายจากไทยในตำนานสินะ! เจ้านี่แหละที่คอยแอบก่อกวนอยู่เบื้องหลัง คอยทำให้คนตระกูลฮั่วเดือดร้อน!"
สิ้นคำพูดนี้ คนในตระกูลฮั่วต่างพากันสูดลมเย็นเฮือก
เทพชั่วร้าย?!
นี่มันคือเทพชั่วร้าย!
แต่เทพชั่วร้าย มาอยู่ในสวนของฮั่วอันกั๋ว และซ่อนอยู่ในห้องลับนี้ได้ยังไง?
เด็กน้อยหันไปมองจ้าวอวี่โจว แล้วกระพริบตาปริบ "ปะป๊า ปะป๊ารู้ไหมว่าอันเนี้ยคือเทพชั่วร้ายไหนของไทยเหรอ?"
จ้าวอวี่โจวส่ายหน้า ก่อนจะพูดออกไปด้วยความรู้ใจกัน "ไม่รู้ แต่ดูจากท่าทางแล้ว คงสู้หนูไม่ได้แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมต้องมาทำตัวเป็นเต่าหัวหด ซ่อนตัวอยู่ในห้องลับนี้ล่ะ?"
"ปะป๊าเก่งจังเลย!" เสี่ยวผูเถาตบมือน้อย ๆ แล้วกระโดด "เจ้านี้คือไอ้เตี้ยเทพชั่วร้ายจากไทย มันเจ้าเล่ห์จะตาย! ใจดำอำมหิต ไม่มีความใจกว้างเลยสักนิด! แถมยังโง่โคต ๆ ด้วย! เล่ากันว่าที่บ้านมันมีสี่พี่น้อง มันเป็นน้องเล็กสุด โง่ที่สุด แถมถูกพี่ชายสามคนรังแกจนร้องไห้โฮเลยนะ!"