จ้าวเจียวเจียวกระโดดลงจากเตียงคนไข้ ร้องไห้พลางวิ่งไปทุบจ้าวอวี่โจว "อ๊ากก!! พ่อใจร้าย! พ่อเลวนี่! พ่อรังแกแม่!!!"
"พ่อรู้แก่ใจดีว่าหนูกับแม่ไม่ชอบไอ้ลูกนอกสมรสนั่น แต่พ่อยังจะรับมันมาเลี้ยงอีก!!!"
"แถมตอนนี้พ่อยังดุแม่เพราะไอ้ลูกนอกสมรสนั่น!"
"หนูไม่มีพ่อใจร้ายแบบนี้! หนูไม่ยอมรับพ่อแล้ว! หนูไม่เอาพ่อแล้ว!"
คราวนี้ จ้าวอวี่โจวไม่ยอมปล่อยให้เธอต่อยตีเขาอีก
เขาคว้าข้อมือจ้าวเจียวเจียวขึ้นมาปุบหนึ่ง แล้วโยนเธอใส่อ้อมกอดเจียงหลิ่วจือ "ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป เราต่างคนต่างใช้เงินของตัวเอง เบี้ยเลี้ยงของฉันจะไม่ยกให้เธออีก ส่วนเงินและตั๋วที่ตระกูลฉินใช้ดูแลเจียวเจียว เธอออกเอง ค่าเลี้ยงดูผูเถา ฉันรับผิดชอบทั้งหมด เธอไม่ต้องยุ่ง"
เจียงหลิ่วจือฟังแล้ว รูม่านตาสั่นสะท้านอย่างแรง
ต่างคนต่างใช้เงินของตัวเอง?
ค่าใช้จ่ายของเจียวเจียวให้เธอรับผิดชอบเอง?
คำพูดของอวี่โจวหมายความว่าอะไร?
เขากำลังจะตีเส้นแบ่งเขตกับเธองั้นหรือ?
จ้าวอวี่โจวพูดอีกว่า "อีกเรื่อง เธอเคยเอ่ยถึงเรื่องหย่าก่อนหน้านี้ ฉันยื่นคำร้องกับหน่วยงานไปแล้ว รอให้ทางหน่วยงานอนุมัติ เธอก็พาเจียวเจียวจากไปเถอะ"
เรื่องหย่า เขาคิดทบทวนอยู่นานแล้ว
การมาถึงของผูเถา เป็นเพียงตัวเร่งปฏิกิริยาเท่านั้น
แต่เดิมเขาก็แต่งงานกับเจียงหลิ่วจือก็เพื่อลูก
ในเมื่อเป็นไปได้สูงที่จ้าวเจียวเจียวไม่ใช่ลูกของเขา การแต่งงานในนามนี้ก็ไม่จำเป็นต้องดำเนินต่อ
เจียงหลิ่วจือฟังแล้ว รูม่านตาสั่นระริก "อวี่โจว เธอพูดอะไร... เธอจะหย่ากับฉัน?"
"ใช่" จ้าวอวี่โจวมองเธออย่างเย็นชา "นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการหรอกหรือ? อยู่กับฉันเธอก็เป็นหม้ายทั้งที่สามียังมีชีวิตอยู่ สู้หย่าแล้วไปหาความสุขของตัวเองไม่ดีกว่า"