เสี่ยวผูเถาไม่อยากให้เรื่องมันน่าอึดอัดจนเกินไป จนทำให้ปะป๊า คุณย่าโจว และคุณย่าต้องเสียหน้า
เด็กน้อยดึงชายเสื้อคุณนายผู้เฒ่าฮั่ว จงใจพูดเสียงดังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน "คุณย่าโจว~ ผูเถายังไม่ได้ถามคุณเลยนะ~ หลังจากที่กินยาลูกกลมบำรุงร่างกายของผูเถาไปแล้ว รู้สึกยังไงบ้างคะ? สบายตัวขึ้นบ้างมั้ยเอ่ย?"
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วถึงได้สติขึ้นมา
ใช่แล้ว
หลังจากกินยาที่ผูเถาให้ไป คอของนางก็ดีขึ้นทันที
เมื่อครู่หล่อนไม่ได้ไอเลยสักแอะ
ลองสัมผัสดูดีๆ ก็รู้สึกว่าปอดไม่มีอะไรอุดตันแล้ว แถมคอก็ไม่คันอีก!
มหัศจรรย์จริงๆ!
"ผูเถา เจ้า... ยาของเจ้านี่เห็นผลดีจริงๆ!" คุณนายผู้เฒ่าฮั่วอุทานด้วยความประหลาดใจ "อาการไอของข้า... เหมือนจะหายแล้ว!"
พอได้ยินแบบนี้ คนในตระกูลฮั่วก็พากันร้องด้วยความตกใจทันที
"จริงเหรอท่านแม่! ท่านไม่ไอแล้วจริงๆ เหรอ?"
"จริงแน่นอน!" คุณนายผู้เฒ่าฮั่วจ้องลูกสะใภ้คนโตอย่างตื่นเต้น "เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรือ ข้านานขนาดนี้แล้ว ไม่ได้ไอเลยสักแอะ?"
เฉียวซิ่วเอ๋อ ลูกสะใภ้คนโตของตระกูลฮั่วคิดดูดีๆ "จริงด้วย!"
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วสงบความตื่นเต้นลง มองไปที่ผูเถา "ผูเถา ขอบใจเจ้ามาก! เจ้ารักษาโรคเรื้อรังที่คุณย่าโจวเป็นมานานหลายปีให้หาย ไม่รู้จะขอบใจเจ้ายังไงดี"
ผูเถามองตอบ พลางส่ายหน้าน่าเอ็นดู "คุณย่าโจว ไม่ต้องขอบใจหนูหรอกค่ะ จะขอบใจก็ขอบใจพี่หานถานเถอะนะ!"
พอพูดแบบนี้ สีหน้าที่รู้สึกขอบคุณของทุกคนในตระกูลฮั่วก็ชะงักค้างทันที
ผูเถาไม่สนใจพวกเขา พูดต่อ "ยานี่กับยันต์นี่นะ พี่หานถานเป็นคนขอให้ผูเถาช่วยค่ะ~"