เสี่ยวอิงมองเธอด้วยดวงตาคลอเลือดพลางจับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ แสดงความขอบคุณ
"แต่... เธออยู่บนโลกมนุษย์ต่อไปไม่ได้แล้วนะ"
เสี่ยวผูเถาปาดน้ำตา สะอื้นฮัก ๆ ว่า "วิญญาณของเธออ่อนแอมากแล้ว ถ้าไม่ไปเกิดใหม่เร็ว ๆ นี้ ก็จะแตกสลายหายไปตลอดกาล"
"ฉัน... ฉันจะทำพิธีส่งวิญญาณให้ ส่งเธอไปเกิดใหม่ ดีไหม"
เสี่ยวอิงฟังแล้วรีบชักมือออก ถอยหลังไปสองก้าว ส่ายหน้าขัดขืน
เสี่ยวผูเถาขมวดคิ้วเล็ก ๆ คิดแล้วพูดว่า "เธอจะล้างแค้นด้วยมือตัวเองก่อน แล้วค่อยไปเกิดใหม่สินะ"
เสี่ยวอิงพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า
เสี่ยวผูเถาเอียงคอคิดอีกที "ฉันรู้แล้ว! เธอเป็นห่วงแม่ของเธอ ใช่ไหม"
ในความทรงจำช่วงสุดท้ายของเสี่ยวอิง ยังมีอีกฉากหนึ่ง
หลังจากเธอตาย เฉินเสี่ยวเยว่กอดศพเธอร้องไห้ทั้งคืน
วันรุ่งขึ้น ยายอิ่นเปิดประตูห้องออกมา เธอก็เป็นบ้าไปแล้ว
ยายอิ่นเห็นเสี่ยวอิงตายจริงก็กลัวว่าจะต้องรับผิดชอบ คืนนั้นเก็บของหนีมากรุงปักกิ่งเพื่อหลบภัย
คนตระกูลอิ่นกลัวความจริงจะแดงออกมา เลยบอกกับคนนอกว่าเสี่ยวอิงตายเพราะโรคประจำตัว
อีกทั้งยังบอกว่า ยายอิ่นรู้สึกผิดที่ไม่ได้พาเสี่ยวอิงไปรักษาทันการณ์ เลยหนีไปอยู่ที่อื่น
ชาวบ้านไม่มีใครเชื่อคำพูดนั้น ลอบซุบซิบกันว่าเสี่ยวอิงถูกยายอิ่นทารุณจนตาย
แต่ในยุคสมัยนั้น ข้าวปลาอาหารยังเป็นปัญหาใหญ่ ไม่มีใครสนใจหรอกว่าเด็กหญิงอายุห้าขวบตายยังไง
และไม่มีใครยอมยื่นมือมาช่วยทวงความยุติธรรมให้ด้วย
เฉินเสี่ยวเยว่เสียสติไปแล้ว ทำงานหาแต้มงานไม่ได้ คนตระกูลอิ่นก็ไม่ชอบขี้หน้าเธออยู่แล้ว