"เมื่อกี้..."
เสี่ยวผูเถาฟังแล้วก็ยิ่งเสียใจหนักกว่าเดิม ก้มหน้าน้อย ๆ กล่าวโทษตนเอง "เมื่อกี้... เมื่อกี้หนูเผลอ... ทำจดหมายแนะนำตัวที่อาจารย์ให้มา แล้วก็รูปของพ่อ... หายหมดเลย..."
พูดพลางก็เบ้ปาก น้ำตาพากันรื้นไหลออกมาอย่างเสียใจ
จ้าวอวี่โจวหนักใจยิ่งนัก จึงยัดเด็กน้อยใส่อ้อมอกของจี้เยี่ยนจิง "พาเธอไปหาตำรวจรถไฟเถอะ"
"ไม่เอานะ!!!" เสี่ยวผูเถารีบเกาะติดกับจ้าวอวี่โจวแน่น มือเล็กเท้าเล็กราวกับมีปุ่มดูดติดหนึบ
จี้เยี่ยนจิงกับจ้าวอวี่โจวสองหนุ่มใหญ่ช่วยกันดึง ก็ยังดึงเธอออกมาไม่ได้
จี้เยี่ยนจิงถกแขนเสื้อขึ้น พลันฮึกเหิม "เจ้าเด็กน้อย น่าสนใจดีนี่! ฉันเป็นทหารมาห้าปี ยังไม่เคยเจอเด็ก ๆ ที่แรงเยอะขนาดนี้มาก่อน!"
ว่าแล้วก็ลงมือดึงเสี่ยวผูเถาอีกครั้ง
เด็กน้อยงัดแรงทั้งหมดที่มีออกมา พันแน่นเข้ากับจ้าวอวี่โจว
เสียงเล็ก ๆ เกือบจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ถอยไปเลยนะ!! หนูไม่ยอมออกห่างจากพ่อเด็ดขาด!!!"
กว่าจะตามหาพ่อจนเจอนี่มันยากเย็นแค่ไหน ชาตินี้ หนูจะไม่มีวันยอมจากพ่อไปไหนทั้งนั้น!
จดหมายแนะนำตัวกับรูปถ่ายหายไปไม่เป็นไร!
หนูจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นเอง ว่าหนูคือลูกสาวของพ่อจริง ๆ!
จี้เยี่ยนจิงงัดอยู่นาน ก็ยังงัดเสี่ยวผูเถาออกไปไม่ได้
แถมยังทำให้เสื้อเครื่องแบบทหารของจ้าวอวี่โจวถูกดึงจนยับเยิน
ตัวจ้าวอวี่โจวเองก็มีบาดแผลอยู่แล้ว มาโดนดึงไปดึงมาแบบนี้ ก็ถึงกับครางอึม สีหน้ายิ่งซีดเผือด
ภาพที่เห็นช่างดูแปลกตาอยู่บ้าง
ทันใดนั้น ด้านนอกห้องโดยสารก็มีคนตะโกนลั่น "ผูเถา! ผูเถา! หนูอยู่ไหนน่ะ?"
"พ่อกับแม่เป็นห่วงจะแย่แล้ว หนูรีบออกมาเถอะนะ ดีไหม?"
เป็นเสียงของสามีภรรยาวัยกลางคนคู่นั้นนั่นเอง
จ้าวอวี่โจวฟังแล้ว ก็ถึงกับโล่งอกเฮือกใหญ่
"ผูเถา ลงมาเร็ว พ่อแม่หนูมาตามหาแล้ว"
เด็กน้อยกลับขมวดคิ้ว สีหน้าจริงจัง "พวกนั้นไม่ใช่พ่อแม่ของผูเถาสักหน่อย!"
จ้าวอวี่โจวนึกว่าเธอแค่กำลังงอนผู้ใหญ่เล่น ๆ
ก็เพราะว่าเจียวเจียวตอนโมโห ก็ชอบทำเป็นไม่สนใจเขาเหมือนกัน
เขาจึงงัดเอาวิธีกวนใจออกมาเกลี้ยกล่อมบ้าง "ผูเถาจ๋า อย่าเอาแต่ใจใส่พ่อแม่แบบนี้เลย ถ้าหนูหายไป พ่อกับแม่หนูจะเป็นห่วงเอามาก ๆ นะ"
"พวกนั้นไม่ใช่พ่อกับแม่ของหนู!" เสี่ยวผูเถาเริ่มโกรธ ขมวดคิ้วมุ่น ดูคล้ายลูกแมวเหมียวขนฟู "คุณต่างหากล่ะที่เป็นพ่อของผูเถา!"
คุณพ่องี่เง่า!
ทำไมถึงไม่ยอมเชื่อหนูเลยนะ!
ตอนนั้นเอง จางเจี้ยนอิงกับสามีก็เดินตามหามาถึงห้องโดยสารนี้แล้ว
ทั้งคู่ผลักประตูห้องเข้าไป เห็นเสี่ยวผูเถา ดวงตาพลันเป็นประกาย
"ผูเถา!"
"ผูเถา! ในที่สุดแม่ก็เจอลูกแล้ว!! ลูกทำแม่แทบแย่!"
จางเจี้ยนอิงพูดจบก็พรวดพราดเข้าไปร้องไห้ พร้อมกับดึงเสี่ยวผูเถาออกมาจากอ้อมกอดของจ้าวอวี่โจว
เด็กน้อยเห็นสองสามีภรรยาแปลกหน้านี้เข้า ก็ถึงกับงุนงงไปหมด
นี่... นี่มันสองสามีภรรยาที่ตอนอยู่โรงอาหารของรัฐ นั่งอยู่ทางขวาของเธอไม่ใช่หรือไง?
ตอนนั้นเธอก็ดูออกแล้วว่าสองสามีภรรยาคู่นี้ร่องรักยุบ ตาสามเหลี่ยม โหนกแก้มสูง ตัวเต็มไปด้วยไอสีดำขมุกขมัว ไม่ใช่คนดีแน่
แล้วตอนนี้พวกเขากลับขึ้นมาบนรถไฟ ปลอมเป็นพ่อเป็นแม่เธออีก?
เด็กน้อยแม้จะอายุยังน้อย แต่กลับฉลาดเฉลียว
เธอจำได้ว่าอาจารย์เคยบอกว่า ข้างล่างภูเขามีพวกค้ามนุษย์มากมาย ชอบจับเด็กไปหลอกไปล่อ ขายเข้าไปในหุบเขาลึก ๆ ให้กับคนที่ไม่มีลูกมีหลงเอาไปเป็นลูก
ดูแล้ว สองคนนี้คือพวกค้ามนุษย์ที่อาจารย์ว่าไว้แน่!
เด็กน้อยฮึดฮัดกำหมัดแน่น ต่อยตรงเข้าใส่จมูกจางเจี้ยนอิงอย่างจัง "ตัวร้าย! หนูไม่ใช่ลูกของแกนะ!"
"โอ้ย!!!" จางเจี้ยนอิงไม่ทันตั้งตัว จมูกโดนต่อยเข้าเต็มแรง ๆ จนเลือดพุ่งพรวด เอามือกุมจมูกพลางร้องโอดโอย
เด็กน้อยกระโดดลงจากตัวจางเจี้ยนอิงทันที วิ่งไปหลบข้างหลังจ้าวอวี่โจว โผล่หัวน้อย ๆ ออกมา พลางตะโกนเสียงดัง "พ่อ! พวกมันคือพวกค้ามนุษย์! พวกมันจะมาลักพาตัวผูเถาไป!"
สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศภายในห้องโดยสารก็เปลี่ยนไปทันที
จางเจี้ยนอิงเอามือปิดจมูกที่เลือดโกรก ร้องครวญครางจนพูดอะไรไม่ออก
ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังเธอมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็เดินพรวดเข้ามาด้วยความโกรธ เอื้อมมือจะไปกระชากเสี่ยวผูเถา "ไอ้เด็กสารเลว! นี่มึงจะกบฏต่อฟ้าดินแล้วใช่ไหม?! บังอาจทำร้ายแม่ตัวเอง! ให้พ่อตีกบาลมึงเสียเลย!"
จ้าวอวี่โจวเห็นเขาคิดจะลงไม้ลงมือกับเสี่ยวผูเถา ก็ขมวดคิ้ว กำลังจะเข้าไปขวาง
แต่เสี่ยวผูเถากลับยกเท้าน้อย ๆ ขึ้นฟาดเข้าใส่จุดสำคัญอย่างจัง "ไปให้พ้นเลยนะไอ้วายร้าย! กล้าทำร้ายหนู ระวังไข่จะแตกละ!"
"┗|｀O′|┛ โอ๊ย~~!!!!!!" เสียงร้องโหยหวนน่าสังเวชดังสนั่นไปทั่วตู้รถไฟในบัดดล
ชายวัยกลางคนเอามือกุมเป้า ล้มลงไปด้วยความเจ็บปวด
จ้าวอวี่โจวและจี้เยี่ยนจิงเห็นดังนั้น กล้ามเนื้อหูรูดก็ถึงกับหดเกร็งตามกันไป
ทั้งคู่มองไปที่เสี่ยวผูเถาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
นี่ใช่เด็กสามขวบจริง ๆ หรือ?
ต่อยหมัดเดียวสันจมูกคนหัก เตะทีเดียวไข่แทบแตก?
นี่มัน... สุดยอดเกินไปแล้ว!
จางเจี้ยนอิงเห็นเรื่องราวกลับกลายเป็นแบบนี้ ก็โมโหจนลนลาน ชี้นิ้วใส่เสี่ยวผูเถาพลางต่อว่าอย่างดุเดือด "ไอ้เด็กกาลี! มึงบังอาจลงไม้ลงมือใส่พ่อแม่ใช่ไหม?! ปกติแม่ตามใจมึงมากไปหรือไง?!"
ว่าแล้วทั้งตัวโชกเลือดก็จะเข้าไปกระชากเสี่ยวผูเถา
เด็กน้อยหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว รีบวิ่งไปที่ประตู ตะโกนออกไปข้างนอกว่า "เร็ว ๆ เข้ามาทางนี้หน่อยนะ! ตรงนี้มีพวกค้ามนุษย์จะจับเด็กไปแล้ว!!! ช่วยด้วย!!!"
เสียงนุ่ม ๆ ใส ๆ แต่กลับดังขึ้นมาอย่างน่าประหลาด จนคนบนรถไฟแทบทั้งขบวนได้ยิน
จางเจี้ยนอิงและชายวัยกลางคนเห็นท่าไม่ดีนัก ก็รีบชำเลืองมองตากัน แล้วเดินเซถลาจะเผ่นหนี
จ้าวอวี่โจวเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าที่เสี่ยวผูเถาพูดมาเป็นเรื่องจริง จึงรีบเข้าประชิดตัว อดทนต่อความเจ็บปวด ใช้ท่าจับกุมเหวี่ยงชายวัยกลางคนจนล้มคว่ำ
จี้เยี่ยนจิงก็เข้าไปควบคุมตัวจางเจี้ยนอิงไว้
ตำรวจรถไฟรีบตามมาถึง "พวกค้ามนุษย์อยู่ที่ไหน?"
เสี่ยวผูเถาเปิดประตู ให้ตำรวจรถไฟสองนายเข้ามา ชี้ไปที่ชายวัยกลางคนกับจางเจี้ยนอิงว่า "ก็พวกนี้ไง!"
"พวกมันปลอมเป็นพ่อกับแม่หนู จะมาฉุดหนูไปจากข้าง ๆ พ่อ"
เด็กน้อยพูดจบก็วิ่งไปหาจ้าวอวี่โจว แล้วกอดแขนเขาไว้ด้วยท่าทางน่าสงสาร
ราวกับว่าเมื่อกี้ที่เตะไข่คนจนแตกไม่ใช่ตัวเธอเสียอย่างนั้น
ตำรวจรถไฟเดินไปข้างหน้า จะขอดูตั๋วรถไฟของจางเจี้ยนอิงกับชายวัยกลางคน
ทั้งคู่กลับอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดอะไรที่สมเหตุสมผล
ตำรวจรถไฟเห็นสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล ก็รีบหยิบกุญแจมือออกมาใส่กุญแจมือคนทั้งสองไว้
สอบถามความสัมพันธ์ของทั้งคู่ จางเจี้ยนอิงรีบตอบว่า "เราเป็นสามีภรรยากัน! คุณตำรวจคะ เรื่องนี้ต้องโทษฉันเอง ฉันเสียลูกไปก่อนหน้านี้หลายปีแล้ว หลายปีมานี้สภาพจิตใจก็เลยไม่ค่อยปกติ มาเจอเด็กเล็ก ๆ สองสามขวบ ก็รู้สึกว่าเป็นลูกของตัวเอง นี่มันเรื่องเข้าใจผิด! เข้าใจผิดหมดเลย!"
"โกหก!" เสี่ยวผูเถาอวบอ้วนรีบพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ "แกกับหมอนั่นไม่ใช่สามีภรรยากัน!"
"วังของสามีภรรยาพวกแกสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย ร่องรักของแกหมองหม่น วังลูกก็มัวซัว หมายความว่าชีวิตคู่ของแกไม่ราบรื่น และชะตากรรมก็ไร้บุตร! ส่วนชายคนนี้ ร่องรักมีประกายสุกใส วังลูกอิ่มเอิบ เขาแต่งงานมีเมียแล้ว แล้วยังมีลูกอีกหลายคน แกไม่ใช่เมียของเขาเลยสักนิด! แต่แกเป็นคนร่วมมือกับเขาแสร้งเป็นสามีภรรยา เพื่อค้าเด็ก ตัวร้ายชัด ๆ!"
พูดมาถึงตรงนี้ เด็กน้อยก็ยกมือเล็ก ๆ ขึ้นมา คำนวณด้วยนิ้ว
ครู่หนึ่งต่อมาจึงลดมือลง แล้วพูดขึ้นอย่างขุ่นเคือง "คุณตำรวจ พวกมันแบกหนี้เวรไว้เป็นร้อย ๆ ชีวิต พวกมันอย่างน้อยก็เคยลักพาเด็กน้อยน่าสงสารมาแล้วเป็นร้อย ๆ คน คุณต้องสืบสวนพวกมันให้ดี ๆ นะ กำจัดภัยให้ประชาชนด้วย!"