ฮั่วหรุ่นจือหน้าแดงก่ำ กัดฟันกรอดพูดกับคุณนายผู้เฒ่าฮั่วว่า "ท่านย่า เธอรังเกียจว่าผมตัวเหม็น ผมไม่ขวางหูขวางตาเธอแล้ว งั้นผมกลับไปอาบน้ำก่อน!"
พูดจบก็เดินจากไปด้วยความฮึดฮัด
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วมองออกทะลุปรุโปร่งว่า ผูเถาจงใจทำแบบนี้เพื่อระบายความอัดอั้นแทนฮั่วหานถาน
แม้นางจะไม่ชอบฮั่วหานถานเหมือนกัน แต่ยังไงเขาก็เป็นหลานชายของนาง ความขัดแย้งระหว่างเด็กรุ่นหลัง นางในฐานะผู้เป็นย่า ก็ไม่สะดวกจะเข้าไปยุ่ง
คุณนายจ้าวเห็นสถานการณ์เช่นนั้น จึงรีบส่งสายตาให้จ้าวอวี่โจว
วันนี้พวกเขามาเพื่อช่วยสนับสนุนผูเถา
เจ้าตัวเล็กบอกว่าให้ฮั่วหานถานพาเธอไปเดินเล่นตามลำพัง ก็ต้องมีอะไรแน่ๆ
"พี่โย่วอี๋ นิสัยของหานถานเด็กคนนี้เธอก็รู้ เขาไม่ค่อยรังเกียจผูเถา แถมยังยอมสนิทด้วยก็ถือว่าดูนะ ปล่อยให้เขาพาผูเถาไปเดินเล่นเถอะ"
"พวกเราสองพี่น้องก็ไม่ได้คุยกันนานแล้ว รีบเข้าไปในบ้าน คุยกันสักหน่อยดีกว่า!"
เมื่อคุณนายจ้าวเอ่ยปากแล้ว คุณนายผู้เฒ่าฮั่วก็พูดอะไรไม่ได้อีก "ถ้า... งั้นก็ได้"
คุณนายจ้าวรีบประคองนางเดินไปทางเรือนใหญ่
จ้าวอวี่โจวมองลึกไปยังผูเถา พ่อลูกสบตากันอย่างเข้าใจ ก่อนจะก้าวตามหลังคุณนายจ้าวเข้าไป
ฮั่วเยี่ยนจวินตามติดจ้าวอวี่โจวไม่ห่างราวกับตังเม
พอหาโอกาสได้ ก็เริ่มชวนคุย
"พี่อวี่โจว ได้ข่าวว่าภรรยาคนนั้นของพี่เป็นนักต้มตุ๋น ตอนแรกหลอกแต่งงานถึงได้แต่งกับพี่ แล้วตอนนี้พวกคุณหย่ากันแล้วใช่ไหม?"