วิญญาณเด็กสาวลอยอยู่ข้าง ๆ มองภาพเสี่ยวผูเถากำลังบีบยายอิ่นอย่างเจ็บแสบด้วยสีหน้ามึนงง
ผูเถาระบายอารมณ์บีบอย่างสะใจจนเหงื่อซก
เด็กน้อยปาดเหงื่อที่หน้าผาก หันไปบอกวิญญาณเด็กสาวว่า "หนูเหนื่อยแล้ว! พี่จะลองมาบีบบ้างมั้ย?"
วิญญาณเด็กสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชี้มาที่ตัวเองถามแบบไม่มีเสียงว่า "หนูเห็นพี่เหรอ?"
เสี่ยวผูเถาพยักหน้าหน้าตาน่ารัก "ใช่แล้ว หนูไม่ใช่แค่เห็นพี่นะ ยังรู้ด้วยว่าพี่ถูกนางนี่ฆ่า!"
พูดจบก็เลิกคิ้วยิ้มเจ้าเล่ห์ "แอบบอกพี่นะ~ ตอนนี้นางกลัวแทบบ้า พลังชั่วร้ายในตัวถูกความกลัวขับไล่จางหาย พี่เข้าใกล้นางได้แล้ว ไปแก้แค้นระบายอารมณ์ให้สาสมเลย!"
วิญญาณเด็กสาวฟังแล้วตกตะลึงทันที
นาง… นางแก้แค้นให้ตัวเองได้แล้วเหรอ?
ยายอิ่นเห็นผูเถาพูดกับอากาศข้างตัว แถมคำพูดยังน่าขนลุกขนาดนั้น ตกใจจนแทบฉี่ราด
"แกร... แกรพูดกับใคร?"
เสี่ยวผูเถาหันไปทำหน้านุ่มนิ่มน่ากอดใส่ "ก็พูดกับผีที่ตามยายอยู่น่ะสิ"
"มันเกาะยายอยู่ตลอด อยู่บนหลังยาย ยายไม่รู้สึกบ้างรึไง?"
ยายอิ่นถูกคำพูดของเด็กน้อยทำให้รูม่านตาหดหายใจกระชั้น ตกใจเกือบช็อก
"แกร... อย่ามาหลอกข้า! ข้าอยู่มาหลายสิบปี อะไรก็เคยเห็นมาแล้ว! จะ... จะไม่กลัวแกหรอก!"
สิ้นเสียง นางก็รู้สึกถึงลมเย็นวาบพุ่งเข้าใส่
จู่ ๆ ลำคอก็ส่งเสียงไม่ออก หายใจก็ไม่ขึ้น