เสี่ยวอิงมองเธออย่างตื่นเต้น น้ำตาโลหิตไหลรุนแรงขึ้น
เสี่ยวผูเถาพยักหน้ายืนยัน “ผูเถาเป็นนักพรตน้อยนะ ไม่โกหกหรอกจ๊ะ!”
เสี่ยวอิงฟังแล้วจึงหลับตาลงอย่างสบายใจ
ผูเถาเอามือน้อยแตะที่ตัวเธอ หลับตาลง รวมใจเป็นหนึ่ง
วินาทีต่อมา อาการมึนงงแล่นวาบผ่านไป
‘เพี้ยะ!’
ฝ่ามือเย็นเฉียบตบมาที่หน้า
ผูเถารู้สึกเพียงแสบร้อนที่ใบหน้า
เธอกุมหน้า ลืมตาขึ้น มองรอบด้าน
สี่ด้านเป็นกำแพงดินเหลืองปนฟาง
ผนังถูกควันไฟรมดำ มุมกำแพงกองฟืนไว้กองหนึ่ง
ด้านหลังเธอคือเตาหุงต้ม
ส่วนคนที่ยืนตรงหน้า คือนางอิ่นนั่นเอง
ดูท่าเธอจะเข้าสู่โลกจิตวิญญาณของเสี่ยวอิงได้สำเร็จ กลายเป็นเสี่ยวอิง เพื่อรับรู้ทุกสิ่งก่อนที่นางจะตาย
“อีนังตัวดี! แกมองอะไร!”
นางอิ่นถกแขนเสื้อขึ้น ก้าวไปหยิกผูเถาแรงๆ “ตัวถ่วงอย่างแก เกิดมาก็มาเสนียดจัญไรใส่บ้านเรา! แม่แกเพิ่งท้องแก ก็สาปให้พ่อแกตาย!”
“ฉันไม่ให้แม่แกพาแกไปแต่งงานใหม่ ก็บุญแค่ไหนแล้ว!”
“แล้วไอ้เขย่งหลิวตอนนี้อุตส่าห์ยอมจ่าย 20 หยวนซื้อแกไปเป็นสะใภ้เด็กให้ลูกชายมัน แกกลับไม่ยอม?!”
ผูเถาทรุดนั่งบนพื้น แขนปวดแสบราวถูกไฟ ไม่กลั้นน้ำตา
นางอยากจะลุกขึ้นต่อยปากนางอิ่นให้แหลก
แต่นางตอนนี้เป็นแค่เสี้ยวจิตที่สิงร่างเสี่ยวอิง ควบคุมคำพูดและการกระทำของเสี่ยวอิงไม่ได้
นางสูดลมหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์
นับจากนี้ นางคือเสี่ยวอิง