เหนียวเสี่ยวหยา: “……”
หา?
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
ความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
เป้าหมายที่ต้องพิชิตคนนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้ยากอะไรเลยนะ
เธอแค่ยืนหายใจอยู่ตรงนี้ ความรู้สึกดีของเขาก็เพิ่มขึ้นแล้วเหรอ?
เนี่ยวเสี่ยวหยากลอกตามองจี้เยี่ยนจิง ก่อนเดินไปหาผูเถา ยกมือทั้งสองข้างประคองแก้มตัวเอง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
“เสี่ยวผูเถา เธอเก่งจังเลย รับลูกศิษย์ไหม?” เธอยิ้มประจบเอาใจ “ลองรับฉันดูไหม? ถึงป้าจะวาดยันต์ไม่เป็น แต่ต่อยตีเก่งนะ! ต่อไปถ้าใครกล้ารังแกเธอ ป้าเสี่ยวหยาจะช่วยอัดมันเอง!”
ผูเถามองเธอด้วยสีหน้าไร้เดียงสา เอียงหัวน้อย ๆ แล้วครุ่นคิด
ฟังดูไม่เลวเลยนะ!
ฝีมือของป้าเสี่ยวหยาดีขนาดนั้น พาเธอไปจับพวกทายาทสายสกุลปู้ นอกจากจะช่วยเธอได้แล้ว ยังช่วยอัดพวกปลาซิวปลาสร้อยสักสองสามคนได้ด้วย ดีจะตาย!
“ได้สิ ได้สิ!” เด็กน้อยหัวเราะเสียงใส “แต่ต่อไปป้าเสี่ยวหยาจะเป็นภรรยาของลุงจี้ ก็เป็นป้าสะใภ้ของฉันน่ะสิ ถ้ารับป้าเป็นลูกศิษย์ ลำดับอาวุโสก็จะยุ่งเหยิง ไม่ค่อยดีเลยนะ!”
เด็กน้อยพูดจบก็ยิ้มแฉ่ง “งั้นป้าเสี่ยวหยามาเป็นเพื่อนกับฉันดีกว่า! แบบนี้ลำดับอาวุโสก็ไม่ยุ่งแล้ว!”
คำพูดของเด็กน้อยทำให้เนี่ยวเสี่ยวหยาเขินจนหน้าแดงไปถึงใบหู “อะ...อะไรคือฉันจะเป็นภรรยาของจี้เยี่ยนจิง? เสี่ยวผูเถา อย่าพูดเหลวไหลสิ ป้าคิดไว้แล้ว ชาตินี้จะอยู่กับเธอ ไม่แต่งงานแล้ว!”
“ฉันคำนวณได้เองนะ!” เด็กน้อยมองเธอ แล้วหันไปมองจี้เยี่ยนจิง ก่อนพูดเสียงออดอ้อน “ป้าเสี่ยวหยากับลุงจี้เป็นเนื้อคู่ที่ฟ้าลิขิต ทั้งคู่เป็นคู่แท้ของกันและกันนะ~ ไม่ใช่แค่จะแต่งงานกัน ยังจะมีเปาเป่าสองคน ได้ลูกชายลูกสาวครบเลย!”