เสี่ยวผูเถาขมวดคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม
ช่วงนี้ร่างกายของหนูดูจะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ เลย ฮือ ๆ!
ทุกครั้งที่ทำลายค่ายกลหรือกำจัดคนชั่ว หนูก็เหนื่อยจนหอบแฮก แถมยังเวียนหัวอีกด้วย
น่าโมโหจริง ๆ!
ต้องเป็นเพราะหนูกินน้อยเกินไปแน่ ๆ!
ฮือ ๆ ๆ! ดูท่าเด็กผู้หญิงจะลดน้ำหนักตามใจชอบไม่ได้จริง ๆ ต้องกินให้มากหน่อย ถึงจะมีแรงจัดการคนเลว ฮือ ๆ!
“หนูไม่เป็นไร” เด็กน้อยพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มองครอบครัวที่เป็นห่วงด้วยแววตารู้ความ แล้วฝืนยิ้มให้ “หนูแค่เหนื่อยไปหน่อย พักสักเดี๋ยวก็หายแล้ว”
จ้าวอวี่โจวมองเสี่ยวผูเถาด้วยความสงสาร ดวงตาค่อย ๆ แดงขึ้นมา
ถ้าเลือกได้ เขาไม่อยากให้เสี่ยวผูเถาต้องมาแบกรับเรื่องพวกนี้เลยจริง ๆ
เด็กน้อยเพิ่งอายุสามขวบครึ่ง ยังอยู่ในวัยกินนม
เด็กบ้านอื่นในวัยนี้ วัน ๆ คิดแค่ว่าจะกินอะไร จะเล่นอะไร
แต่เด็กน้อยของเขากลับต้องคอยทำลายค่ายกล จับวิญญาณชั่วร้าย ทั้งที่ยังอยู่ในวัยกินนม
ตลอดครึ่งเดือนมานี้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเด็กน้อยอ่อนแอลงมาก
ทั้งร่างกายและพลังงานก็ไม่เต็มเปี่ยมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
พอเรื่องนี้จบลง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมให้เด็กน้อยเข้าไปยุ่งกับเรื่องแบบนี้อีก
ลูกสาวของเขา ขอแค่แข็งแรงปลอดภัยก็พอแล้ว
เธอไม่จำเป็นต้องเก่งกาจมากมาย และยิ่งไม่จำเป็นต้องมีความรับผิดชอบหนักหนาถึงเพียงนี้
เขาขอแค่ให้เธอเติบโตอย่างมีความสุข ไร้กังวลก็พอแล้ว
“ฟู่ ๆ—”
จู่ ๆ ลมก็พัดกระหน่ำขึ้นในลานบ้าน ลมเย็นยะเยือกพัดวนไปทั่ว