พูดถึงเรื่องนี้ จ้าวอวี่หมินลูกชายคนรองก็เกิดสนใจขึ้นมา “ยังมีอีกเรื่อง พวกคุณได้ยินมาหรือยัง”
“เรื่องอะไร” คุณนายจ้าวถาม
“ผมเองก็ได้ยินมาจากเพื่อนร่วมงานในโรงงาน ภรรยาของเขาเป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลเขตทหารกรุงปักกิ่ง ตั้งแต่ลูกสาวของผู้นำเจียงอย่างเจียงหว่านอวี๋ถูกพากลับมาตอนป่วยเมื่อสามปีก่อน ผู้นำเจียงก็ส่งตัวเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลเขตทหารกรุงปักกิ่ง ภรรยาเพื่อนร่วมงานผมก็เป็นพยาบาลที่ดูแลเธอพอดี ได้ยินมาว่า เจียงหว่านอวี๋เพิ่งฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติเมื่อไม่นานมานี้ ว่ากันว่าเป็นเพราะเด็กหลานสาวบุญธรรมที่ผู้นำเจียงรับเลี้ยงนั่นแหละ”
“บอกว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นไปกระตุ้นความเป็นแม่ของลูกสาวผู้นำเจียง ทำให้เธอเป็นปกติขึ้นมาได้ เดิมทีเจียงหว่านอวี๋มีสติไม่สมประกอบ ไม่รู้จักใครเลย แต่หลังจากที่ผู้นำเจียงส่งเด็กคนนั้นไปอยู่ข้าง ๆ ให้คุยกับเธอทุกวัน เธอก็หายดีขึ้นมาจริง ๆ”
“ได้ยินว่าพอเจียงหว่านอวี๋ฟื้นแล้ว ก็เอ็นดูเด็กคนนั้นมาก ถึงกับยอมรับเป็นลูกสาวบุญธรรม เอาแต่พาไว้ข้างตัวทุกวัน กลัวจะโดนรังแก”
“ตอนนี้คนในตระกูลเจียงทั้งบ้านก็พากันรักเด็กคนนั้นเหมือนแก้วตาดวงใจ กลัวจะละลายในปาก กลัวจะตกแตกในมือ ชัด ๆ เลย”
พูดถึงตรงนี้ จ้าวอวี่หมินก็ร้องจุ๊จุ๊ไม่หยุด “ว่าแล้วเชียว เด็กคนนั้นวาสนาดีจริง ๆ เดิมทีเป็นขอทานตัวน้อย ๆ แต่กลับมีโชคช่วยชีวิตผู้นำเจียงไว้ได้ ชีวิตก็เปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมือเลย”