"ตอนนี้เจ้าดีใจแล้วใช่ไหม? สะใจแล้วสิ?"
"ปากแข็งอย่างกับเหล็กงัด ทำไมไม่เอาไปงัดอะไรเสียเลยเล่า?!"
ท่านผู้อาวุโสจ้าวบ่นอุบอิบพลางเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงเล็กในห้องหนังสือ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุม แล้วแสร้งทำเป็นหลับ
ช่างเถอะ ช่างมัน
เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว จะทำอะไรได้อีก?
ก็แค่นอนให้หายหิวไปก่อน! พอตื่นขึ้นมาก็ไม่หงุดหงิดแล้ว
ท่านผู้อาวุโสจ้าวหลับตาลง ไม่นานก็กรนโฮกหลับไปจริง ๆ
จนกระทั่งเที่ยงวัน ท่านพลิกตัว จู่ ๆ ก็ถูกอะไรบางอย่างทิ่มมือจนตื่น
ท่านผู้อาวุโสจ้าวลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เอามือล้วงเข้าไปในผ้าห่ม
แล้วดึงออกมาดู ดันสบตากับม้าสามสีเข้าอย่างจัง ราวกับตาต่อตา
ท่านผู้อาวุโสจ้าว: "!!!!!"
ม้าสามสี!!!! มันคือม้าสามสี!!!
ท่านลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นเต้น เปิดผ้าห่มออกดู
ก็เห็นบนผ้าปูที่นอนผืนใหญ่สีแดงลายดอกไม้รวยทรัพย์ผลิบาน มีของเก่าอยู่กองพะเนินเต็มไปหมด!
มันคือของโบราณพวกนั้นตั้งแต่เช้านี่เอง!
เป็ดที่สุกแล้วบินกลับมาแล้ว!
บินมาถึงบนเตียงของท่านเลย!!!
ท่านผู้อาวุโสจ้าวตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น อุ้มของโบราณพวกนั้นไว้ในอกอย่างทะนุถนอม สัมผัสอย่างเบามือ กลัวว่าจะใช้แรงมากเกินไปจนเสียหาย
ตึง——
กระดาษโน้ตเล็ก ๆ ที่ถูกพับไว้หล่นตุ๊บลงมาจากในอก
ท่านผู้อาวุโสจ้าวรีบเก็บขึ้นมา คลี่ออกดู
ก็เห็นลายมือเด็ก ๆ เขียนข้อความอบอุ่นใจเป็นพิเศษไว้บนกระดาษ
[คุณปู่~ผูเถาคนหล่อเหลาและใจดีที่สุด■(ขีดฆ่า)(อารมณ์)ดีที่สุดของหนู~ของโบราณพวกนี้ต่อจากนี้ก็เป็นของคุณปู่ทั้งหมดแล้วนะจ๊ะ~ เมื่อคุณปู่รับไว้ ก็หมายความว่าไม่โกรธผูเถากับคุณพ่อแล้วนะจ๊ะ!