เธอจำได้ว่าในมิติกำไลมีพื้นที่หนึ่ง ข้างในมีแผ่นยันต์ประหลาดมากมาย
คุณปู่ภูติบอกว่า นั่นล้วนเป็นของที่เจ้าของคนก่อนของมันทิ้งไว้
เจ้าของคนก่อนของมันก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียร เวลาว่างชอบศึกษาแผ่นยันต์ประหลาดพวกนี้
ข้างในจะมีแผ่นยันต์ที่ช่วยให้เธอคืนความจริงได้ไหมนะ?
คิดได้ดังนั้น เด็กน้อยก็รีบกุมท้อง 'อุ๊ย' ขึ้นมา: "ปะป๊า หนูปวดท้อง จะไปอึ๊แล้ว..."
จ้าวอวี่โจว ยังไม่ทันเอ่ยปาก หยางเสวี่ยเหมย ก็ร้องขึ้นมา: "เห็นไหม! นี่คือรู้สึกผิดชัด ๆ! จะหนีเข้าห้องน้ำน่ะสิ!"
จ้าวอวี่โจว กวาดตามองเย็นเยียบไปทีหนึ่ง หยางเสวี่ยเหมย ก็หัวเราะแห้ง ๆ หุบปากไป
ชายหนุ่มลุกขึ้น กล่าวกับทุกคน: "ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร รอให้ผูเถาเข้าห้องน้ำกลับมาแล้วค่อยว่ากัน"
พูดจบก็อุ้มผูเถาเดินตรงไปทางส้วม
ถึงหน้าส้วม แม่หนูผูเถารีบไถลตัวลงจากเขา ผลักประตูเข้าไปในส้วม: "ปะป๊า ผูเถาปวดท้องนิดหน่อย รอหนูแป๊บนึงนะ!"
"ได้"
เด็กน้อยปิดประตูส้วม
หลับตาลงทันที หมุนจิตหนึ่งรอบ
ลืมตาอีกทีก็เข้ามาอยู่ในมิติกำไลแล้ว
เธอไม่กล้าเสียเวลา รีบตรงเข้าไปในตำหนักหนานเฟิง เข้าห้องลับที่ชื่อว่า 'สวรรค์ประทานพร'
บนผนังห้องลับเต็มไปด้วยอาคมยันต์แปะแน่นขนัด พลิ้วไหวไร้ลม
มองกวาดครั้งเดียว สุดลูกหูลูกตาเลยทีเดียว
ผูเถาเริ่มใจเสียขึ้นมาบ้างแล้ว
ยันต์เยอะขนาดนี้ เธอจะไปหาตัวที่ต้องการจากไหนได้!
"หลับตาลง รวมจิตเป็นหนึ่ง คิดถึงสิ่งที่เธอต้องการ มิติจะตอบสนองเอง" เสียงแหบพร่าและโปร่งว่างของภูติดังขึ้น