เสี่ยวผูเถาเกาหัวด้วยท่าทางน่ารัก พูดอย่างเขิน ๆ ว่า "แหะ ๆ เรียนมาจากท่านซือฟู่น่ะ! ท่านซือฟู่ชอบคุยกับศิษย์ตอนดื่มเหล้า พูดเป็นคุ้งเป็นแคว ผูเถาก็นั่งดูอยู่ข้าง ๆ เลยแอบจำมาได้ แหะ ๆ..."
จ้าวอวี่โจว "..."
พอผ่านปีใหม่ไป เขาจะต้องไปหาเจ้าครูของเจ้าตัวเล็กให้ได้
อยากรู้จริง ๆ ว่าเขาเลี้ยงเด็กยังไง
ถึงปล่อยให้เด็กเรียนรู้แต่เรื่องไม่ควรเรียน
"เอาล่ะ! เหล้าแก้วที่สองนี้ เรามาต้อนรับสหายฮั่วหานถาน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! เขาจะเข้าร่วมตระกูลจ้าวอย่างเป็นทางการ เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูล!" ท่านผู้อาวุโสจ้าวยกแก้วเหล้า มองฮั่วหานถานด้วยรอยยิ้ม "สหายฮั่วหานถาน! ต่อจากนี้ เจ้าคือพี่ใหญ่ของบ้านแล้ว เจ้าต้องปกป้องดูแลน้อง ๆ สามัคคี รักใคร่ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน หากมีปัญหา ท่านปู่จ้าวก็หวังว่าเจ้าจะขอความช่วยเหลือจากคนในครอบครัวก่อน! จากนี้ไปที่บ้าน เจ้าก็ไม่ต้องเกร็ง พวกเราคือครอบครัวของเจ้า!"
ฮั่วหานถานยืนขึ้นพร้อมถ้วยน้ำข้าวหมัก
นัยน์ตางามของวัยรุ่นมีประกายชื้นเล็กน้อย
เขาตาแดงก่ำ ยกน้ำข้าวหมัก เสียงสะอื้น "ครับ... ท่านปู่จ้าว"
คุณนายจ้าวยิ้มแล้วยืนขึ้น รินน้ำชาแก้วหนึ่งใส่ในมือของฮั่วหานถาน
"ไอ้เด็กโง่ ยังเรียกท่านปู่จ้าวอีกเหรอ? ถึงเวลายกน้ำชาเปลี่ยนคำเรียกให้คุณพ่อกับคุณปู่ของเจ้าแล้ว!"
ฮั่วหานถานถือแก้วน้ำชา ชะงักไปชั่วขณะ ทำตัวไม่ถูก
ผูเถาวิ่งไปหาเขา ดึงแขนเสื้อเขาเดินไปตรงหน้าท่านผู้อาวุโสจ้าวและฮั่วหานถาน พูดด้วยรอยยิ้ม "พี่หานถานขา พี่ต้องคุกเข่ายกน้ำชา เปลี่ยนมาเรียกท่านปู่กับปะป๊าแล้วล่ะ~"