"แก……ออกไปนะ!!!!" เสี่ยวอิงจ้องเขม็งใส่ยายอิ่น น้ำเสียงแหบแห้ง
ยายอิ่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "แกว่าไงนะ"
เสี่ยวอิงกัดฟันแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
เด็กห้าขวบที่ร่างกายผอมบางราวกับต้นอ่อนถั่วงอก ดูเผินๆ เหมือนเด็กสามสี่ขวบ
ใบหน้าเปื้อนเลือด ตาบวมช้ำจากน้ำตา แต่แววตากลับสดใสจนน่าตกใจ
ยายอิ่นสะดุ้งเฮือก
นี่ไม่ใช่แววตาที่เด็กห้าขวบควรจะมี
ชั่ววูบหนึ่ง เธอเห็นแววตาดุร้ายกระหายเลือดดุจหมาป่าในดวงตาคู่นี้ของเด็ก
"ถ้าแกตีแม่ข้าอีก ข้าจะไปฟ้องที่สำนักงานสาธารณะ!"
"ข้าจะฟ้องแกค้าขายเด็กอย่างลับๆ!"
"แกทารุณลูกสะใภ้กับหลานสาว แล้วยังรับเงินมาทำนาบหน้าขายเด็ก เป็นเรื่องต้องโดนยิงเป้า!"
แม้จะอายุยังน้อย แต่ทุกวันที่ทำไร่ทำนาเก็บแต้มงานในหมู่บ้าน ก็ได้ยินเรื่องพวกนี้จากผู้ใหญ่ในหมู่บ้านทุกวัน
พฤติกรรมของยายอิ่นน่ะ ผิดกฎหมายโดยสิ้นเชิง!
ในครัวพลันเงียบงันไปชั่วขณะ
ยายอิ่นมองเสี่ยวอิงอย่างไม่อยากเชื่อ "แก…แกกล้าพูดอีกครั้งไหม!'"
"ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า ตีคนทำร้ายคนมันผิดกฎหมาย" เสี่ยวอิงพูดทีละคำ เสียงสั่น แต่แต่ละคำออกมาชัดเจน "แกตีแม่ข้าอีก แล้วยังจะขายข้า ข้าจะไปฟ้องที่สำนักงาน ให้ผู้ใหญ่บ้าน…จับแก!"
ยายอิ่นโกรธจนหน้าบิดเบี้ยว
ไม่ใช่แค่โมโห แต่เป็นความไม่อยากเชื่อ
นางไม่อยากเชื่อว่า เด็กที่โดนนางตีมาตั้งแต่เล็กจนโตคนนี้ จะกล้าขัดขืนนาง!