ผูถีเต้าจ่างพูดจบ ก็ยัดซองจดหมายที่เตรียมไว้แต่แรกใส่อ้อมกอดของเสี่ยวผูเถา
“ลงจากเขาแล้ว เจ้าก็ตรงไปที่军区 985 ในเมืองหลวงตามหาเขา อาจารย์เตรียมจดหมายแนะนำตัวกับตั๋วรถไฟไว้ให้เจ้าแล้ว”
ในซองนอกจากจดหมายแนะนำตัวกับตั๋วรถไฟแล้ว ยังมีเงินสดอยู่อีกไม่น้อย ล้วนเป็นเงินที่ผูถีเต้าจ่างเก็บออมไว้ให้เสี่ยวผูเถาตลอดหลายปี
มีทั้งเศษทั้งเหรียญ รวมทั้งหมดห้าร้อยเหมา
นอกจากนี้ยังมีคูปองข้าว คูปองเนื้อ คูปองผ้า และอื่น ๆ อีกมาก...
ล้วนเป็นของที่เขาเก็บไว้ตั้งนาน ตั้งใจเตรียมให้เจ้าตัวน้อยโดยเฉพาะ
ข้างล่างเขาไม่เหมือนวิหารเหลียนฮวา จะกินอะไรใช้อะไรล้วนต้องใช้คูปองแลก
เจ้าตัวน้อยรับซองจดหมายมาอย่างงง ๆ ถือรูปถ่ายใบนั้นไว้ แล้วขมวดคิ้วน้อย
“ไม่จิ้นะ ซีฟู่ เหนินเคยบอกว่า ปู๋เถาเนี่ยนพ่อแม่ตายตั้งนานแล้วนี่นา!”
ซีฟู่บอกว่านางเป็นชะตาดาวมารสวรรค์เดียวดาย ทำให้พ่อแม่และครอบครัวลำบาก นางจึงถูกทิ้งในสวนองุ่นตั้งแต่เกิด
ไม่อย่างนั้น ซีฟู่ก็คงไม่เก็บนางมาเลี้ยง
“อะแฮ่ม!!!” ผูถีเต้าจ่างกระแอมไอแก้เก้อ “นั่นอาจารย์กลัวเจ้าหนีลงเขา ก็เลยตั้งใจโกหกเจ้า”
“ซีฟู่!!!” เจ้าตัวน้อยกำรูปถ่ายแน่น น้ำตาคลอเบ้ามองผูถีเต้าจ่าง “หนินสบาน หนินไม่ได้โกหกปู๋เถาครั้งนี้!”
ฮือฮือฮือ ที่แท้ป๊ะป๋าไม่ได้ตาย!
เสี่ยวผูเถานางก็เป็นเด็กที่มีป๊ะป๋าแล้วนะ!!!
ผูถีเต้าจ่างลูบหัวนางอย่างอ่อนโยน เอ่ยเสียงนุ่ม “ครั้งนี้ อาจารย์จะไม่โกหกเจ้าอีกแล้ว”
เจ้าตัวน้อยมีชะตาพิเศษ เป็นชะตาดาวมารสวรรค์เดียวดาย มีเพียงเงินทองเท่านั้นที่สามารถกดทับชะตาของนางได้
นี่คือเหตุผลที่เจ้าตัวน้อยเป็นคนโลภเงินแต่กำเนิด
“ผูเถา เจ้ามีชะตาพิเศษ ลงจากเขาไปแล้ว พอถึงกองทหารพบพ่อแล้ว ต้องหาทางหาเงินให้มาก ๆ จึงจะกดทับไอสังหารในชะตาได้ ทั้งช่วยยืดอายุตนเอง ทั้งไม่ทำร้ายคนในครอบครัว จำได้ไหม?”
เสี่ยวผูเถาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วแอบเก็บถุงวิเศษที่กลางหลังจนแทบระเบิดไว้ข้างหลัง
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างน่าเอ็นดู มองผูถีเต้าจ่างด้วยสายตาละห้อย พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ผูเถาจำได้แล้ว! ซีฟู่สบายใจได้ ตอนนี้ผูเถามีเงินเยอะแล้วนะ! สาบานได้ว่าจะไม่ทำให้ป๊ะป๋าเป็นอะไรแน่นอน!”
ฮือฮือ! ป๊ะป๋า!
หนินรออยู่ก่อน!
นึ่งอวยเสี่ยวผูเถา กำลังจะไปหาหนินแล้ว!!!
เสี่ยวผูเถาโบกมือเล็ก ๆ อย่างว่าง่ายให้ผูถีเต้าจ่างกับศิษย์พี่เฉินเจ่า สะพายกระเป๋า หมุนตัวเดินลงเขาไป
เห็นเจ้าตัวน้อยหายลับไปในระยะสายตา ผูถีเต้าจ่างก็ยังคงอาลัยอาวรณ์ เช็ดน้ำตาแล้วหันหลังกลับ
ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ หันขวับไปมองเฉินเจ่า “เดี๋ยว! เมื่อกี้ผูเถาบอกว่า มันมีเงินเยอะแล้วใช่ไหม?”
เฉินเจ่าอึ้งไป “อืม... เหมือนจะพูดอย่างนั้น”
ผูถีเต้าจ่างรู้สึกไม่ดีในทันที
วิ่งพรวดไปถึงหน้าหอคลังสมบัติ มองประตูที่ไม่รู้เปิดตั้งแต่เมื่อไหร่ ชั่วขณะนั้นใจก็เย็นวาบ
วิ่งเข้าไปดู เป็นไปตามคาด ของวิเศษบนชั้นวางหลายสิบชั้น หายไปหมด!
เขายืนตะลึงอยู่นาน จากนั้นก็แผดเสียงคำรามไปทางฟ้า “ไอ้ศิษย์ทรยศ! เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!!”
สมบัติของเขานะ!
เป็นร้อย ๆ ชิ้น ถูกไอ้สัตว์กินทองนั่นเอาไปหมดเลยรึ???
เสียงเดือดดาลก้องสะเทือนไปทั่วทั้งเขาหวังหยาเฟิง
บนทางเดินบนเขา
เสี่ยวผูเถาเหยียบหิมะที่ทับถม รองเท้าบู้ทผ้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบนพื้นหิมะ
เจ้าตัวน้อยกระโดดโลดเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มือน้อยล้วงดาบเงินออกมาจากถุงวิเศษ ในดวงตามีประกายแสงแห่งความโลภ
ฮือฮือฮือ!
ทองหยอง!
นี่คือดาบเงินที่ทำจากทองหยองนะ ปกติซีฟู่หวงเสียยิ่งกว่าอะไรดี!
ตอนนี้เป็นของเสี่ยวผูเถานางแล้ว!
แล้วก็ล้วงพวงประคำจันทน์หอมออกมาจากถุงวิเศษอีก
นี่เป็นของวิเศษที่ซีฟู่เอาชนะท่านปรมาจารย์พุทธองค์หนึ่งมาได้ ปกติซีฟู่ก็หวงนัก หวงจนไม่ยอมให้นางจับ
ตอนนี้ก็เป็นของเสี่ยวผูเถานางแล้ว!
แล้วยังมีกระจกสวรรค์ดิน... เตาหลอมคืนสู่นิรันดร์...
ดาบพิชิตมาร คทาปราบอสูร...
ฮือฮือฮือ!
รวยแล้วรวยแล้ว!
ต่อไปนี้ เสี่ยวผูเถานาง ก็เป็นคุณหนูน้อยที่รวยรวยรวยที่สุดในประเทศหัวเซี่ยแล้ว!
เงิน ๆ ทอง ๆ นางชอบที่สุดเลย!
เจ้าตัวน้อยกอดของวิเศษเต็มอก ยิ้มกว้างปากน้อย ดีใจเป็นบ้า
พอเจอป๊ะป๋ากับหม่ามี๊แล้ว นางจะเอาของวิเศษของนางทั้งหมดไปมอบให้พวกท่าน!
นางยังจะวาดยันต์เรียกทรัพย์อีกเยอะเลย เอาไปมอบโชคลาภให้พ่อแม่!
นางจะเป็นนึ่งอวยที่กตัญญูกตัญญูกตัญญูที่สุดในโลก!
เจ้าตัวน้อยแปะยันต์เร่งเร็วสุดพลังให้ตัวเองตัวหนึ่ง ไม่นานก็มาถึงสถานีรถไฟในตัวเมืองข้างล่างเขา
เงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นร้านอาหารประจำชาติอบอวลไปด้วยไอร้อนอยู่ข้างสถานี
ฤดูหนาวมาเยือน หิมะโปรยปราย
ได้ซดบะหมี่สักชาม คงจะดีไม่น้อย!
เจ้าตัวน้อยกำขวดนมเข้าร้านบะหมี่ เดินไปที่ช่องขาย เอ่ยเสียงใส “เถ้าแก่! เอาบะหมี่ไม่มีเนื้อสิบชาม!”
พูดจบ ก็ดึงธนบัตรสิบหยวนใบใหญ่ออกมาจากซองจดหมาย เสียงดังเพียะ วางลงบนช่องขาย
ทิ้งทวนกระจาย!
คิดไปครู่หนึ่ง ก็ล้วงคูปองออกมาจากซองอีกกำ มองหา สุดท้ายก็เจอคูปองอาหารที่อาจารย์กำชับไว้ วางลงบนธนบัตรสิบหยวน
พนักงานรับเงินกับคูปองอาหารไป ลังเลเล็กน้อย “หนูน้อย... หนูแน่ใจนะว่าจะเอาบะหมี่ไม่มีเนื้อสิบชาม?”
เด็กตัวแค่นี้ จะกินหมดไหม?
เสี่ยวผูเถากะพริบตาโต ครุ่นคิดอย่างจริงจัง “งั้น... เปลี่ยนให้หนูเป็นบะหมี่เนื้อตุ๋นสิบชามได้ไหม?”
นางมีไอสังหารแต่กำเนิด ต้องอาศัยการกินกับเงินทองถึงจะบรรเทาได้
แล้วท่านอาจารย์ยังบอกว่า ก่อนนางอายุสามขวบ กินได้แต่ของมังสวิรัติ
เมื่อก่อนอยู่บนเขา ลำบากตลอด ได้กินแต่หมั่นโถว ซาลาเปาข้าวโพด กับบะหมี่ไม่มีเนื้อ
จนถึงตอนนี้ นางยังไม่เคยกินเนื้อเลยสักแอะ!
ตอนนี้ลงจากเขาแล้ว ก็ต้องปล่อยเต็มที่ซิ กินอาหารดี ๆ ครบทุกมื้อ กินของมัน ๆ เผ็ด ๆ!!!
พอเจอป๊ะป๋ากับหม่ามี๊แล้ว นางจะกินเนื้อทุกมื้อเลย!
ฮือฮือฮือ! ทุกวันต้องกินให้อิ่มพุงกาง!
คิดมาถึงตรงนี้ เจ้าตัวน้อยก็หยิบธนบัตรสิบหยวนกับคูปองเนื้อออกมาจากอ้อมอกอีก “หนูจะกินเนื้อ! เอาเนื้อตุ๋นให้หนูอีกสองสามชั่ง!”
ที่มุมหนึ่งมีสามีภรรยาวัยกลางคู่หนึ่งนั่งอยู่ แต่งตัวเรียบง่าย
ทั้งสองพาเด็กหญิงคนหนึ่งที่ดูอายุไล่เลี่ยกับเสี่ยวผูเถา ใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นเหมือนยาจกน้อยมาด้วย
ฝ่ายชายใส่ชุดจงซานสีเขียวซูบจนซีด ส่วนฝ่ายหญิงใส่เสื้อกันหนาวลายดอกสีดำ
ทั้งคู่มองเสี่ยวผูเถาครู่หนึ่ง แล้วส่งสายตาให้กัน
เสี่ยวผูเถาวางกระเป๋าลง แล้วก็วางไว้ข้างตัว
นั่งบนเก้าอี้ แกว่งขาสั้นเล็ก ส่งสายตามองไปทั่วด้วยความเบื่อหน่าย ตั้งตารอคอยบะหมี่มาเสิร์ฟ
ทันใดนั้นเอง บนโต๊ะที่อยู่ตรงมุมในสุด ชายชราผู้หนึ่งในชุดทหารคนหนึ่ง จู่ ๆ ก็อกุมหน้าอกล้มลงไป!
“ท่านหัวหน้านัก! ท่านหัวหน้านักเป็นอะไรครับ?!” เลขานุการหลี่น้อยร้องด้วยความตกใจ พลางตะโกนใส่พนักงานร้านอาหาร “เร็ว! เร็วเข้าโทรเรียกรถพยาบาล! ท่านหัวหน้านักเป็นลม หัวใจกำเริบอีกแล้ว!”