เสี่ยวผูเถาได้ยินเสียง ก็รีบกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งไปดูทันที
ตรงมุมห้อง เลขาหลี่กำลังพยุงชายชราไว้ พลางจับจุดจี้เหรินจงด้วยท่าทางตื่นตระหนกเต็มใบหน้า
คนในร้านอาหารที่กำลังกินข้าวก็พากันมุงเข้ามา อยากดูเหตุการณ์
เจ้าตัวเล็กหน้าบึ้งลงนิดนึง พลางตะโกนเสียงดังว่า “พวกหนูหลีกไป๊! อย่ามายืนมุงกันแบบเน้! แบบเน้คุณปู่จะยิ่งหายใจไม่ออกนะ๊!”
ทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นเด็กน้อยวัยสามขวบแต่งตัวเป็นนักพรตเตาะแตะเข้ามาในฝูงชน
เจ้าตัวเล็กพยายามผลักผู้คนที่มุงอยู่ให้ออกไป จากนั้นก็หันไปบอกเลขาหลี่ว่า “เร็ว! ยกคุณปู่ออกไปข้างนอกเร็ว๊!”
เลขาหลี่กำลังร้อนใจอยู่แล้ว พอเห็นว่าคนที่มาสั่งเขาเป็นเด็กน้อยสามขวบ ก็ตะคอกทันทีว่า “หนูเป็นใคร? รู้ไหมว่านี่ใคร? หัวใจกำเริบห้ามเคลื่อนย้ายเด็ดขาด ไม่รู้หรือไง?”
เสี่ยวผูเถาเห็นชายชราในอ้อมแขนของเขาหน้าซีดขาว ปากเริ่มเขียวคล้ำ เห็นได้ชัดว่ากำลังแย่เต็มที
ถ้าไม่รักษาตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว!
เจ้าตัวน้อยขี้เกียจต่อปากต่อคำด้วย จึงผลักเลขาหลี่ออก
จากนั้นก็วางท่านนายพลราบลงกับพื้น อ้าปากของเขา บิดหน้าไปด้านข้าง หลังจากยืนยันว่าไม่มีอะไรติดคอ จึงล้วงม้วนเข็มเงินออกมา
เจ้าตัวน้อยจับเข็มเงิน ปลดกระดุมเครื่องแบบทหารของท่านนายพล ถกเสื้อขึ้น แล้วจะเริ่มฝังเข็ม
“ทำอะไรน่ะ?!?!” เลขาหลี่โมโหจนคว้ามือเล็ก ๆ ของเสี่ยวผูเถาไว้แน่น “ไอ้เด็กจอมหลอกลวงมาจากไหน ขนยังไม่ทันขึ้นดีเลย กล้าเลียนแบบในละครมาแทงเข็มมั่ว ๆ บนตัวท่านนายพล? ถ้าแทงมีปัญหาขึ้นมา จะรับผิดชอบไหวไหม?!”
เสี่ยวผูเถาถูกเขาบีบจนเจ็บ น้ำตาคลอเลย
นางทนเจ็บ ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วว่า “ผูเถาไม่ได้เป็นคนหลอกลวงนะ าผูเถาเป็นศิษย์น้อยแห่งวิหารเหลียนฮวา บนเขาหวังหยาเฟิง เรียนวิชาแพทย์มาจากพี่รองมาตั้งแต่เล็ก…”
“หา! เด็กสามขวบยังกล้ามาโม้ว่ารู้วิชาแพทย์อีก?!”
เลขาหลี่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าดุร้ายราวกับจะกินคน “ฉันบอกเธอนะ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ เธออย่าหวังจะแตะต้องท่านนายพลแม้แต่เส้นเดียว!”
เจ้าตัวน้อยฟังแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ลุงคนนี้ดูจากโหงวเฮ้งก็รู้ว่าเป็นคนหัวดื้อ อีกทั้งจิตใจก็ไม่ค่อยเที่ยงตรง
ถ้ายังขัดขวางต่อไปอีก คุณปู่คงตายแน่!
เจ้าตัวน้อยทำแก้มป่อง พลางพูดงอน ๆ ว่า “พี่บังคับหนูเองนะ๊!”
อาจารย์เคยสอนว่า เป็นคนต้องสุภาพก่อน แล้วค่อยใช้กำลัง
หึ!
หนูสุภาพมาแล้ว ฉะนั้นอย่ามาโทษว่าหนูต้องลงไม้ลงมือละนะ!
เจ้าตัวน้อยจับเข็มเงิน แล้วแทงกลับหลังมือเข้าไปที่ข้อมือของเลขาหลี่
“อ๊าก!!!” เลขาหลี่ร้องลั่น รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือ แขนขวาทั้งข้างหมดแรงทันที
เสี่ยวผูเถาฉวยโอกาสนี้ หมอบลงอย่างรวดเร็ว จับเข็มเงิน กดลงตรงจุดเทียนซู เสินเต้า ซินเฉียน ฟู่เฟิน ผ่อหู่ และจุดลมปราณรวมสิบสามตำแหน่งของท่านนายพล ทีละจุด
เจ้าตัวน้อยออกแรงมั่นคง ลงเข็มรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด ฝีมือเหนือกว่านายแพทย์จีนมากประสบการณ์ในคลินิกเสียอีก
เพียงไม่กี่ลมหายใจ เข็มสิบสามวิญญาณหมอผีก็ครบตามตำรับ
หลังจากนั้น เจ้าตัวน้อยก็รีบล้วงขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาจากถุงวิเศษ เทยาลูกกลอนออกมาหนึ่งเม็ด อ้าปากท่านนายพล แล้ววางยาไว้ใต้โคนลิ้น
เลขาหลี่เห็นเข้า ก็ตวาดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ทำอะไรน่ะ! ป้อนอะไรให้ท่านนายพล?”
ว่าแล้วก็ผลักเสี่ยวผูเถาออกอย่างแรง ใช้มืออีกข้างล้วงเข้าไปในปากท่านนายพล
เจ้าตัวน้อยถูกผลักจนก้นกระแทกพื้น เจ็บจนน้ำตาคลอเลย
พอเห็นเลขาหลี่จะล้วงเอาลูกยาในปากคุณปู่ออก เจ้าตัวน้อยก็ไม่สนใจความเจ็บอีก รีบเข้าไปกอดแขนเลขาหลี่ไว้ “อย่านะ๊! นี่ยาเม็ดที่ช่วยคุณปู่ได้นะ มีค่ามากนะ๊!”
นี่เป็นยาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจ ที่นางใช้สมุนไพรหายากหลายสิบชนิด หลอมนานถึงสี่สิบเก้าวัน ขนาดอาจารย์ยังตาลุกเป็นมัน คนอื่นอยากซื้อนางยังเสียดายไม่อยากขายเลย!
ทันใดนั้น ท่านนายพลก็หายใจเฮือกใหญ่ เปลือกตากระดุกขึ้นช้า ๆ
เสี่ยวผูเถาเห็นดังนั้น ใบหน้าก็พลันยินดี “คุณปู่ ท่านฟื้นแล้วเหรอ!”
ท่านผู้เฒ่าเผยรู้สึกราวกับว่าไปเดินเล่นอยู่หน้าประตูนรกมาแล้ว
ตอนแรกเห็นเฮยไป๋อู๋ฉางจะมารับตัวแล้วแท้ ๆ แต่ถูกมือข้างหนึ่งฉุดดึงกลับมาเสียก่อน
ท่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ในภาพที่พร่ามัว ท่านเห็นใบหน้าเล็ก ๆ หน้าตาน่าเอ็นดู
แม้จะมองไม่ชัด แต่ก็รู้สึกคุ้นหน้าอย่างประหลาด
กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง พลันตาก็มืดลง ดิ่งกลับสู่ความมืดอีกครั้ง
เลขาหลี่เห็นท่านนายพลหลับตาไปอีก เหมือนไม่มีลมหายใจ ก็ชี้นิ้วด่าใส่เสี่ยวผูเถาว่า “ดีจริง! หมอเถื่อนคนนี้ ทำเอาท่านนายพลตายแล้ว!”
“ฉันจะแจ้งความ! เดี๋ยวนี้ส่งตัวไปโรงพักเลย ให้ชดใช้แทนท่านนายพล!”
เสี่ยวผูเถาได้ยินเข้าก็ร้อนใจขึ้นมา
โรงพัก!
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่นางดื้อ พี่รองก็จะขู่ว่าจะส่งนางไปโรงพัก
เขาบอกว่าในโรงพักเต็มไปด้วยตำรวจใจร้าย เอาไว้จับเด็กไปตีก้นโดยเฉพาะ
ฮือ ๆ ๆ หนูไม่ยอมให้ตำรวจจับหรอก!
หนูไม่ยอมเข้าโรงพัก!
ไม่ยอมโดนตีก้นเด็ดขาด!
“ฮือ ๆ ๆ… ไม่เอา ๆ… าผูเถาไม่เข้าโรงพักนะ…”
เจ้าตัวน้อยตกใจจนน้ำตาไหลพราก ใบหน้าซีดเซียว น้ำตาคลอเบ้า ไม่ต้องพูดเลยว่าน่าสงสารแค่ไหน
เจ้าตัวน้อยคว้าขวดนม ลืมแม้กระทั่งกระเป๋า วิ่งพล่านออกไปข้างนอก
เลขาหลี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “เร็ว! จับนางไว้!”
แต่ก็ไม่มีใครขยับ
มีเพียงคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวตรงมุมนั่น ที่วิ่งไล่ตามไปอย่างเร็ว
ส่วนเด็กขอทานตัวเล็กข้าง ๆ พวกเขา ฉวยโอกาสตอนไม่มีใครสนใจ วิ่งไปที่โต๊ะของเสี่ยวผูเถา คว้ากระเป๋าที่นางลืมไว้บนเก้าอี้ แล้วไปแอบตรงมุม เปิดกระเป๋าของเสี่ยวผูเถา ล้วงเอารูปถ่ายเล็ก ๆ ออกมา
เมื่อเปิดรูปถ่าย ก็เห็นธนบัตรและคูปองปึกหนาอยู่ข้างใน เด็กขอทานนั้นพลันตาลุกวาว
เพียะ!
มีรูปถ่ายขาวดำหล่นออกมาจากในรูปถ่าย
เด็กหญิงเก็บขึ้นมาดู “หน่วยเหยี่ยวรัตติกาล… กองร้อย 985… จ้าวอวี่โจว…”
น้ำเสียงแม้จะไร้เดียงสา แต่ก็แฝงความสุขุมผิดวัย
เด็กขอทานหรี่ตาลง หยิบจดหมายแนะนำตัวกับตั๋วรถไฟออกมาจากรูปถ่ายอีก
กำลังจะอ่านละเอียด ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทางเลขาหลี่
“ท่านนายพล ท่านฟื้นแล้วหรือครับ?!?”
เด็กขอทานรีบเก็บรูปถ่ายไว้อย่างดี แล้วกอดกระเป๋าหลบไปข้าง ๆ
เดิมท่านผู้เฒ่าเผยหน้าสีเขียวคล้ำ พอได้อมยาลูกกลอนนั้นเข้าไป ใบหน้าก็ค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาด
รถพยาบาลยังไม่ทันมา ท่านก็สงบจังหวะหัวใจได้แล้ว ตั้งสติกลับมาได้ มือกุมหน้าอกลุกขึ้นนั่ง
“ท่านนายพล!” เลขาหลี่ดีใจอย่างล้นพ้น “ดีมากเลย! ท่านไม่เป็นไรแล้ว!”
“เพียะ!”
ท่านผู้เฒ่าแบมือตบกลางกระหม่อมเขา “ไอ้โง่!”
เรื่องเมื่อกี้ ท่านได้ยินหมดแล้ว
ไอ้หลี่ฟาไฉโง่ ๆ นั่น! ถึงกับทำให้ผู้มีพระคุณตัวน้อยของท่านต้องตกใจหนีไป
เลขาหลี่กุมหัว งงเป็นไก่ตาแตก “ท่านนายพล ท่านตีผมทำไมครับ?”
“ข้าไม่ใช่แค่ตีเอ็ง แต่จะตั้งข้อหาละเลยหน้าที่ด้วย! ถามหน่อยว่า ตอนข้าหัวใจกำเริบ ทำไมเอ็งไม่เอายาเม็ดละลายลิ้นมาด้วย?”
เลขาหลี่หน้าชา “ออก… ออกมาจากบ้านเร่งไปหน่อย เลยลืมพกมาครับ…”
“ลืม?” ท่านผู้เฒ่ากุมอก แทบจะโกรธจนกำเริบอีก “เอ็งไม่ได้พกยาก็เรื่องหนึ่งแล้ว เด็กคนเมื่อกี้ป้อนยาช่วยชีวิตข้า เอ็งยังคิดจะจับนางส่งโรงพักอีกหรือ?”
ท่านหน้าถมึง สั่งเสียงเด็ดขาดว่า “หลี่ฟาไฉ เดี๋ยวนี้ข้าประกาศอย่างเป็นทางการว่า เอ็งถูกไล่ออกฐานละเลยหน้าที่แล้ว! กลับไปรอรับโทษสถานหนักเถอะ!”
“ท่านนายพล นี่มันไม่เป็นธรรมนะครับ!” เลขาหลี่ร้อนรน “ผมทำไปก็เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านนะครับ!”
ท่านผู้เฒ่าเผยไม่สนใจ ก้าวเดินออกไปข้างนอก “รีบส่งคนออกตามหานางเดี๋ยวนี้! นางช่วยชีวิตข้า ก็คือผู้มีพระคุณของข้า เผยเจิ้นเทียน! ต้องหาให้พบ แล้วตอบแทนนางให้ดี!”