เสี่ยวผูเถาทำหน้ารังเกียจจ๋อย ๆ แล้วโอบคอฮั่วหานถานไว้ พูดเสียงแหลมเล็กว่า "ในภูเขาน่ะมีอะไรสนุกล่ะ! เชี่ยวเกิดกับโตมาในภูเขาเอง ของแปลกพิศวงแบบไหนไม่เคยเห็นบ้าง? ไม่ไป ไม่ไป!"
"เธอ!!!" ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวพูดไม่ออก โกรธจนหน้าแดง
ฮั่วหรุ่นจือกัดฟันแน่น กดความโกรธที่เดือดพล่านในอกลง สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วพยายามยิ้มเจื่อน ๆ "คุณจ้าวผูเถา ก่อนหน้านี้พี่น้องสี่คนเราทำให้เธอขุ่นเคืองจริง ๆ แต่ตอนนี้เราตั้งใจจริงที่จะชวนพวกเธอมาเล่นด้วยกัน"
"ไม่ว่ายังไง ฮั่วหานถานก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเรา ตอนนี้เขากลายเป็นพี่บุญธรรมของเธอไปแล้ว นั่นแปลว่าสองตระกูลเราก็เท่ากับเป็นคนครอบครัวเดียวกัน เธอก็คือน้องสาวของเรา ใช่ไหม?"
เสี่ยวผูเถารีบปิดหูทั้งสองข้าง พูดเสียงน่ารัก ๆ "ฟังไม่ฟัง ไม่ฟัง! เด็กดื้อเที่ยวเทศน์ ปะป๊าบอกแล้วว่าห้ามเล่นกับเด็กไม่ดี"
"เธอ!!!!" ฮั่วหรุ่นจือเสียมารยาททันที "เธอเรียกใครว่าเด็กไม่ดีนะ! ไม่ใช่! เธอเรียกใครว่าเด็กดื้อ!"
ฮั่วหานถานแคะมองเขาเย็น ๆ แววตาคมกริบ "อะไร? อยากลงมือหรือไง?"
ฮั่วหรุ่นจือโดนสายตานั้นจ้องจนหนังศีรษะชาซู เผลอใจตกตะลึงขึ้นมาทันที
เป็นไปได้ยังไง?
ฮั่วถานหานไปตระกูลจ้าวแค่ไม่กี่วัน จิตวิญญาณภายนอกกลับแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้ได้ยังไง?
สายตามองคนของเขาเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง น่าขนลุกชะมัด!
ฮั่วหรุ่นจือสงบจิตสงบใจ ฝืนใจพูดว่า "ใคร... ใครบอกว่าจะตีเธอล่ะ ผมชวนเธอไปเล่นหลังเขาต่างหาก!"
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวโกรธจัด "พี่ใหญ่ อย่าเสียเวลาพูดกับพวกมันสิ! พวกมันก็แค่ขี้ขลาดสองตัว! ใจดีชวนมันไปขุดสมบัติในถ้ำหลังเขา มันยังไม่รู้บุญคุณ ไม่ไปก็ปล่อยมันไป!"