(ข้อความจากผู้แปล: ตอนนี้ปริมาณสารพัดอึสูงเกินไปอีกแล้ว ผู้อ่านเปาเป่าคนไหนกำลังรับประทานอาหารอยู่กรุณาหลบไปก่อน)
ฮั่วจิ่นฉีห้ามใจไม่ได้ที่จะดูน้องสาวของตัวเองถูกกลั่นแกล้ง เก็บก้อนหินขนาดประมาณครึ่งกำปั้นจากพื้นขึ้นมาแล้วขว้างเข้าใส่เสี่ยวผูเถา
"ฉันจะฆ่านายให้ตายซะที พระเฒ่าเจ้าเล่ห์ตัวจิ๋ว!"
เสี่ยวผูเถาเบ้ปากเย็นชา ศีรษะเอียงนิดเดียวก็หลบก้อนหินได้
"หวังวัง" เจ้าเล็กพูดเสียงแมวนมไม่ร้อนไม่หนาว แฝงความคุ่มคันอย่างบอกไม่ถูก "ถึงตานายแล้ว"
"เอ๊าว!!! หวัง!!!!!!!"
หวังวังข่วนพื้นด้วยอุ้งเท้าหน้าอย่างคลั่งไคล้ ดวงตาที่ตื่นเต้นเป็นประกายเขียว
ในที่สุดก็ถึงตาที่หวังวังเทพเจ้าจะได้ออกโรงซะที!
สั่นไปเลย! มนุษย์โง่เขลา!
ดูสิว่าข้าจะเล่นงานหนูน้อยผู้ก่อภัยทั้งสี่ของตระกูลฮั่วยังไง!
หวังวังพุ่งตัวขึ้น คำรามพุ่งเข้าใส่ทั้งสี่คน
มันแสยงเขี้ยวเล่อปาก เผยงับเล็บเขี้ยวสีขาวซีดคมระยิบ ดวงตาเป็นแสงเขียวระอา ชาติตระกูลราวกับสัตว์ร้ายจริง ๆ
"แม่เจ้า! มัน... มันไม่ใช่หมา! มันคือหมาป่า!!!" ฮั่วจิ่นโย่วตกใจกรี๊ดลั่น ขาสั่นเทิ้มเป็นเครื่องร่อนข้าว
"อ้า!! หมาป่า!! หนี! หนีเร็ว!!" ฮั่วจิ่นฉีโอบหัว หันหลังพร้อมจะหนี
ฮั่วหรุ่นจือก็ตกใจจนหน้ามืด อาการอวดดีเมื่อครู่หายวับไปหมดสิ้น หันหลังจะวิ่งหนี
แต่ชนกับฮั่วเชี่ยวเชี่ยวที่คิดหนีเช่นกัน ทั้งสองล้มรวบกันลงไปอย่างหนัก
"ปัง!!!"
หวังวังลงพื้นอย่างหนักหน่วง ขวางหน้าทั้งสี่คนเอาไว้
อุ้งเท้าขนาดยักษ์ฟาดลงพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจาย