หยางเสวี่ยเหมยร้องไห้พลางหัวเราะพลาง ตะโกนด่าอย่างรุนแรงว่า “พวกแกสองคนชู้สาวกัน ลับหลังฉัน คงไม่น้อยเลยที่ไปพลอดรักกันในสถานีอนามัยใช่ไหม?! พวกแกหลอกใช้ฉันเหมือนคนโง่ เห็นฉันถูกแกปั่นหัวจนหมุนติ้ว เห็นผู้ชายของฉันฆ่าคนเพื่อแก แถมยังถูกจับเข้าโรงพักแล้ว แกคงภูมิใจลำพองมากสินะ?”
“แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหนีจากเขาได้? แล้วแกก็จะใช้ชีวิตกับหัวหน้ากองจ้าวต่อไปได้งั้นสิ? ถุ้ย!!!”
น้ำตาและน้ำมูกไหลปนกันเต็มใบหน้าของหยางเสวี่ยเหมย
นางจ้องมองเจียงหลิ่วจือด้วยความแค้น โดยไม่ปกปิดความดุร้ายในดวงตา “อย่าลืมเชียวนะ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว! ไม่ใช่ว่าไม่ให้ผล แต่ยังไม่ถึงเวลา!”
“วันนี้ฉันจะเปิดโปงเรื่องน่าขายหน้าทั้งหมดที่แกก่อไว้ก่อนหน้านี้! ให้ทุกคนได้เห็นกัน ว่าภายใต้ใบหน้านี้ซุกซ่อนหัวใจที่สกปรกแค่ไหน!”
เจียงหลิ่วจือเจ็บปวดจนฟังไม่ออกเลยว่านางพูดอะไร
สัมผัสทั้งหมดของนางถูกช่วงชิงไปโดยความเจ็บปวดจากลูกตาที่ถูกแทงทะลุ
นางรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย
ความเจ็บปวดที่ลูกตาถูกกรรไกรแทงแตกนั้น แสนสาหัสราวกับถูกไฟลนในนรก
นางแทบอยากพุ่งหัวชนกำแพงตายเสียเดี๋ยวนั้น เพื่อบรรเทาความทรมาน
หมอศัลยกรรมวิ่งเข้ามา ตรวจดูแผลของเจียงหลิ่วจือ “เร็ว! เภสัชกร! ฉีดยาสลบให้พยาบาลเจียง! ลูกตาของหล่อนรักษาไว้ไม่ได้แล้ว ต้องผ่าตัดเอาออกเดี๋ยวนี้!”
เอาออก... ลูกตาของนางงั้นหรือ?!
เจียงหลิ่วจือสะดุ้งโหยงทั้งร่าง กระตุกดิ้นหนีมือเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์