"แค่ก ๆ!!!" ท่านผู้อาวุโสจ้าวทำใจแข็งผลักผูเถาออก
อย่าคิดว่าแค่พูดดี ๆ มาล่อให้เขาดีใจ แล้วเขาจะลืมคำพูดที่พ่อของนางพูดเมื่อคืน!
"หนูไม่ต้องมาประจบฉันที่นี่หรอก! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ หนูกับพ่อหนูน่ะใจเดียวกัน พ่อหนูพูดจาแบบนั้นเมื่อคืน พอเช้ามืด ยังไม่ทันกินข้าวก็ออกไปหาบ้านข้างนอก เขาไม่มีพ่ออย่างฉันในใจเลยสักนิด!"
ผูเถามองท่านผู้อาวุโสจ้าวที่กำลังฟึดฟัด ก็เข้าใจขึ้นมาทันที
สรุปแล้ว คุณปู่ก็โกรธปะป๊า
เลยรังเกียจบ้านไปถึงรั้ว แล้วก็เลยโกรธนางด้วย
ปลอบโยนตาแก่ขี้งอนนี่ นางเก่งที่สุดเลย!!!
เสี่ยวผูเถาแกล้งทำหน้าน้อยอกน้อยใจก้มหน้าลง: "คุณปู่ ๆ คุณปู่โกรธผูเถากับปะป๊าอยู่หรือเปล่าเจ้าคะ? งั้นผูเถาจะให้ของขวัญคุณปู่ ทำให้คุณปู่หายโกรธ คุณปู่ก็ยกโทษให้ปะป๊า ดีไหมเจ้าคะ?"
ท่านผู้อาวุโสจ้าวเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ส่งเสียงฮึ่มฮ่ำอย่างโอหัง
เขาในฐานะเจ้าบ้าน ถูกคนในบ้านทั้งครอบครัวมองอยู่ ถ้าจะให้นางพูดแค่ไม่กี่คำก็ยอมยกโทษให้ ถึงกับยิ้มแย้มตอบรับนาง อย่างนั้นหน้าแก่ ๆ ของเขาจะเอาไปไว้ไหน?
เขาจ้าวเวยไท่ จะหลั่งเลือดหลั่งเหงื่อได้ แต่ไม่มีวันหลั่งน้ำตา แล้วก็ยิ่งไม่มีวันยอมก้มหัว!
ท่านผู้อาวุโสจ้าวตั้งปณิธานแน่วแน่ว่า เช้าวันนี้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำตัวแข็งกร้าวขึ้นสักหน่อย จะไม่ยอมถูกน้ำอ้อยของผูเถาล่อลวง
เมื่อกี้เขาต่อหน้าคนทั้งบ้าน พูดประโยคที่ว่า 'ฉันก็ไม่ยอมรับอยู่ดีว่าหล่อนเป็นหลานสาวของฉัน'
นี่เพิ่งจะผ่านไปสิบนาที เขาก็ถูกหลานสาวง้อจนหายโกรธแล้ว อย่างนั้นหน้าแก่ ๆ ของเขาจะไม่หลุดลุ่ยหรือยังไง?