ทุกคนเห็นท่าทางของเสี่ยวผูเถาแล้วก็รู้สึกสงสัย เบียดกันเข้าไปดูเหตุการณ์
ก็เห็นในห้องของจ้าวเจียวเจียวรกรุงรังไปหมด
ตู้เสื้อผ้าสไตล์ยุโรปอย่างดีถูกเปิดออก บรรดาเสื้อผ้าและกระโปรงสวยๆ ข้างในล้วนถูกตัดจนเละเทะ
ตุ๊กตาถูกตัดหัวตัดเท้า ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่เป็นระเบียบ
ผ้าห่มลายดอกไม้สีชมพู ถูกสาดด้วยน้ำหมึกสีดำแฉะไปหมด
น้ำหอมและเครื่องสำอางชั้นดีบนโต๊ะเครื่องแป้ง ผลิตภัณฑ์บำรุงผิว ถูกเปิดกล่องและขุดออกมาบีบกองไว้บนโต๊ะ
สภาพบรรยายได้เพียงคำเดียวว่าแทบจะดูไม่ได้
“น่าหดหู่จริง! ใครทำกันนะ?!” ภรรยาของรองผู้บังคับกองพันที่สามร้องลั่น “ของดีตั้งมากมาย ถูกทำลายจนหมด!”
จ้าวเจียวเจียวร้องไห้สะอึกสะอื้น ชี้ไปที่เสี่ยวผูเถาแล้วร้องไห้ฟูมฟายว่า “เธอไง! ก็เธอไง! ในบ้านนอกจากหนูกับแม่ ก็มีแต่เธอที่เป็นคนอื่น!!”
“ต้องเป็นเธอที่แค้นเรื่องที่หนูเคยรังแกเธอแน่ๆ ตั้งใจแก้แค้น ก็เลยทำลายเสื้อผ้าสวยๆ กับของเล่นของหนูเสียหายหมดเลย!”
เสี่ยวผูเถากลอกตาใส่ด้วยความเบื่อหน่าย
แม่ลูกคู่นี้เอาแต่คิดวางแผนกลั่นแกล้งนางทุกวัน
พวกนางไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?
“หนูจะต้องไปทำของของเธอให้เสียหายทำไมกัน?” เจ้าตัวน้อยทำแก้มป่องอย่างกลุ้มใจ “เสื้อผ้ากับของเล่นพวกนั้น หนูไม่สนใจเสียด้วยซ้ำ!”
นางมีเสื้อผ้าและกระโปรงกับของเล่นสวยๆ เยอะแยะ
เพียงแต่นางขี้เกียจใส่เองเท่านั้น!
เทียบกับชุดฝรั่งสวยๆ พวกนั้นแล้ว นางชอบเสื้อคลุมลายตารางที่ปะป๊าทำให้มากกว่า!
“เพราะเธออิจฉา!” จ้าวเจียวเจียวตะโกนลั่น “เธอรู้ว่าของพวกนี้เป็นของที่พ่อซื้อให้หนู! เธออิจฉาที่พ่อรักและตามใจหนู ก็เลยทำลายของที่พ่อให้หนู จงใจแก้แค้นหนู!”