ฮว่อจือจือเกลียดอะไรมากที่สุดในชีวิต เมื่อก่อนคือผักชี ตอนนี้คือการฝึกทหาร (ตกลงใครชอบกินผักชีกันนะ?)
เดือนกันยายนที่หนานเฉิงร้อนอย่างไร้เหตุผลราวกับเป็นโคมไฟอาบน้ำยักษ์
สนามกีฬาเต็มไปด้วยกลิ่นพื้นยางผสมกับกลิ่นเหงื่อ พวกที่ชอบอวดว่าได้สูดดมขั้นเทพบนโลกออนไลน์ มีปัญญามาสูดนี่ดูสิ
"ยืนตรง! ยี่สิบนาที! ใครขยับเพิ่มห้านาที!"
ครูฝึกเป็นชายกำยำหน้าดำ เสียงดังราวกับมีเครื่องขยายเสียงติดตัว
ฮว่อจือจือกัดริมฝีปาก พยายามยืนให้ตัวตรง
หนึ่งนาที ยังพอทนไหว
สามนาที ขาเมื่อยจังเลย
ห้านาที ทำไมเห็นภาพซ้อนซะแล้ว
สิบนาที
ฮว่อจือจือรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะได้ไปเจอทวดแล้ว
ร่างกายของเธอเดิมทีก็อ่อนแอ เป็นพวกที่วิ่งแค่สองก้าวก็หอบ ยืนนานหน่อยก็หน้ามืด
เฮ้อ นี่คือลักษณะเฉพาะของสาวน้อยน่ารักหรือเปล่านะ?
ตัวบางนุ่มล้มง่าย
ฮว่อจือจือโดนแดดเผามาสิบนาที ทั้งตัวเริ่มโซเซแล้ว
ซ่งเสี่ยวถังที่อยู่ข้างๆ แอบชำเลืองหางตามอง เห็นแล้วร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ไม่กล้าขยับ เพราะครูฝึกกำลังจ้องมาทางนี้
ตอนที่ฮว่อจือจือรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะสิ้นลมอยู่ตรงนี้ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากขอบสนาม
"ครูฝึกคะ ขออนุญาตรบกวนสักครู่"
เสียงไม่ดัง แต่แปลกที่มีพลังทะลุทะลวงจนใครๆ ก็เลิกสนใจไม่ได้
ทุกคนหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
โม่เหยายืนอยู่ใต้ร่มไม้ริมสนาม มือหนึ่งถือน้ำมะนาวเย็นสองแก้ว
วันนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว มีโบว์สีดำผูกที่ปกคอ
ข้างล่างเป็นกระโปรงพลีทสั้นสีเทาเข้ม ชายกระโปรงยาวถึงกลางต้นขาพอดี
ผมสีแดงไม่ได้รวบขึ้น ปล่อยสยายบนบ่า ถูกลมพัดปลิวไสวเล็กน้อย
ในแถวเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที
"เฮ้ย นั่นใครอะ?"
"รุ่นพี่โม่เหยาคณะอักษรฯ ปีสามไง! มีชื่อเสียงนะ!"
"พี่สาวสวยจังเลย ตบหน้าฉันให้ตื่นจากฝันทีได้ไหม?"
"ชิ! ยังจะมากินฟรีแถมขออีก!"
"ขาแบบนั้นมีอยู่จริงเหรอ?"
"ฉันใจแตกแล้ว ดูเหมือนจะใจแตกแล้วล่ะ"
ครูฝึกขมวดคิ้ว แต่พอเห็นว่าเป็นโม่เหยา สีหน้าก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"นักศึกษาโม่ มีธุระอะไรเหรอ?"
โม่เหยายิ้มน้อยๆ ยกน้ำมะนาวในมือขึ้นเล็กน้อย "มาเอาน้ำให้รุ่นน้องค่ะ อากาศร้อนเกินไป พวกเขาเหนื่อย พักสักหน่อยเถอะนะคะ เดี๋ยวจะเป็นลมแดด"
สายตาของเธอทอดข้ามฝูงชน ตกลงบนตัวฮว่อจือจืออย่างแม่นยำ
ฮว่อจือจือตาพร่ามัว สบเข้ากับดวงตาสีแดงคู่นั้น สมองยังไม่ทันได้ประมวลผล ร่างกายกลับสั่นสะท้านขึ้นมาก่อน
ครูฝึกลังเลเล็กน้อยแล้วพยักหน้า
"ได้ พักสิบนาที"
แถวพังทลายลงทันที
ทุกคนนั่งระเนระนาดบนพื้น เสียงโอดครวญดังแซ่ซ้อง
ฮว่อจือจือเห็นโม่เหยาพูดกับครูฝึกสองสามประโยค ครูฝึกยังหันมามองทางเธอแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า
จากนั้นโม่เหยาก็เดินตัดผ่านสนามมา กลุ่มคนในชุดลายพรางหลีกทางให้เธอโดยอัตโนมัติ
มีนักศึกษาหญิงสองสามคนเอามือปิดปากกรี๊ดเบาๆ ดวงตาเป็นประกายราวกับเห็นไอดอล
"สวัสดีค่ะรุ่นพี่!"
"รุ่นพี่โม่เหยาสวยจัง!"
"รุ่นพี่ดูแลผมยังไงเหรอ ขอร้องบอกที!"
โม่เหยายิ้มให้พวกเธออย่างสุภาพ แต่เท้าไม่หยุด เดินตรงมายังตรงหน้าฮว่อจือจือ
ฮว่อจือจือกำลังนั่งยองๆ หายใจหอบ หมวกเอียงไปข้างหนึ่ง หน้าร้อนจนแดงก่ำ
"จือจือ"
ฮว่อจือจือเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงพร่ามัวด้วยไอหมอก ดูน่าสงสารน่าเอ็นดู
"รุ่นพี่..."
เสียงอ่อนแรงและแหบพร่า แฝงความน้อยใจ
โม่เหยานั่งยองลง เอาน้ำมะนาวเย็นทาบลงบนใบหน้าเธอ
ฮว่อจือจือสะดุ้งเพราะความเย็น แต่วินาทีต่อมาก็หลับตาพริ้มด้วยความสบาย
"อื้อ! เย็นจัง..."
โม่เหยามองดูท่าทางของเธอแบบนั้น มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อย
"ดื่มน้ำหน่อยนะ ค่อยๆ ดื่ม อย่าสำลัก"
เธอเสียบหลอดเสร็จ ยื่นไปที่ริมฝีปากของเจ้ากระต่ายน้อย
ฮว่อจือจือรับไป ดื่มทีละนิดๆ เหมือนแมวน้อยกำลังดื่มน้ำ
โม่เหยานั่งลงข้างๆ เธอ ไม่รังเกียจพื้นสกปรก กระโปรงพลีทปูลงบนพื้นยาง
"ฝึกทหารเหนื่อยไหม?"
ฮว่อจือจือพยักหน้า แล้วก็รีบส่ายหน้า
"ก็...ก็ไม่เท่าไหร่"
โม่เหยาหัวเราะเบาๆ
"ปากแข็ง"
เธอล้วงทิชชู่เปียกหนึ่งห่อออกจากกระเป๋า หยิบออกมาหนึ่งแผ่น ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของฮว่อจือจือ
ฮว่อจือจือตะลึงไปชั่วขณะ
ทิชชู่เปียกเย็นๆ นิ้วของรุ่นพี่กดลงบนหน้าผากผ่านแผ่นทิชชู่ น้ำหนักเบาราวกับกำลังสัมผัสของที่แตกง่าย
"รุ่นพี่... หนูทำเองก็ได้..."
เธอยื่นมือจะไปรับทิชชู่เปียก แต่โม่เหยาไม่ยอมให้
"อยู่เฉยๆ นะ หน้าเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ"
น้ำเสียงของโม่เหยาอ่อนโยนมาก แต่แฝงด้วยความหมายที่ไม่อาจปฏิเสธได้อย่างน่าประหลาด
เธอเช็ดเหงื่อบนหน้าฮว่อจือจืออย่างพิถีพิถันจนหมดจด แล้วก็ช่วยเก็บผมเส้นเล็กๆ ทัดไว้หลังหูให้
ปลายนิ้วแตะผ่านใบนอกหูของฮว่อจือจือ หูของเด็กสาวแดงขึ้นทันที
ส่วนโม่เหยาหน้าตาเฉย ลุกขึ้นปัดฝุ่นบนกระโปรง พูดกับฮว่อจือจือว่า "บ่ายนี้ฝึกเสร็จแล้วมาหาพี่นะ เดี๋ยวพี่เอาครีมกันแดดมาให้ ผิวหนูขาว แพ้แดดง่าย"
"ฝึกทหารอีกนานไหมคะ?"
"อีกสิบวัน..."
ตอนฮว่อจือจือพูดประโยคนี้ออกมา ในน้ำเสียงเจือแววสิ้นหวังอยู่บ้าง
โม่เหยามองดูท่าทางน่าสงสารของเธอ ในดวงตาสีแดงวาบผ่านประกายขำที่แทบสังเกตไม่ได้
"ทนไม่ไหวก็ไปห้องพยาบาลนะ อย่าฝืน"
"แต่ครูฝึกจะด่า..."
"ไม่หรอก"
น้ำเสียงของโม่เหยาเรียบมาก แต่แฝงพลังที่ทำให้คนเชื่อได้อย่างน่าพิศวง
"พี่บอกครูฝึกของพวกหนูไว้แล้วนะ ว่ามีน้องผมสีเงินคนหนึ่งร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ ให้เขาดูแลเป็นพิเศษ"
ฮว่อจือจือตะลึง
"รุ่นพี่... รู้จักครูฝึกของพวกเราด้วยเหรอ?"
"ไม่ค่อยรู้จักหรอก"
โม่เหยายิ้ม
"แต่พี่รู้จักผู้บังคับกองของพวกเขา"
ฉินเหย่ที่อยู่ข้างๆ น้ำดื่มแทบพุ่งออกมา
เผลอเข้าถิ่นสูงศักดิ์~
ฮว่อจือจืออ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
"เพราะฉะนั้น ถ้าไม่สบายก็บอกอย่ากลัว" โม่เหยาลุกขึ้น ถือโอกาสลูบหัวฮว่อจือจือเบาๆ
เป็นจังหวะที่เบามือ เหมือนกำลังลูบแมว
"บ่ายนี้พี่มาหาอีกนะ"
ฮว่อจือจือกุมแก้วน้ำมะนาวนั้นไว้ มองแผ่นหลังของโม่เหยาลับหายไปที่ขอบสนาม
นี่แหละสังคมชั้นสูงสินะ รู้จักกระทั่งผู้บังคับกอง
เธอก้มหน้าจิบน้ำดื่มหนึ่งอึก ของเหลวเย็นๆ ไหลผ่านลำคอ ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก
"จือจือ"
ซ่งเสี่ยวถังขยับเข้ามาใกล้ทันใด สีหน้าแปลกๆ "เธอกับรุ่นพี่โม่... สนิทกัน?"
ฮว่อจือจือครุ่นคิด "ก็ไม่ถึงกับสนิทเท่าไหร่ แค่วันเปิดเทอมพี่เขาช่วยถือกระเป๋าให้"
"แค่นี้?"
"แค่นี้แหละ"
ซ่งเสี่ยวถังลูบคาง รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ อยู่นะ
รุ่นพี่ที่เจอกันแค่ครั้งเดียว ตั้งใจมาส่งน้ำดื่มให้โดยเฉพาะ? แถมยังเช็ดเหงื่อให้ฮว่อจือจือ อุตส่าห์ไปบอกให้ครูฝึกดูแลเธออีก
รุ่นพี่คนนี้... หรือว่าจะ...
แต่ซ่งเสี่ยวถังก็สะบัดหัว ไล่ความคิดนั้นทิ้งไป
บางทีรุ่นพี่อาจจะเห็นว่าฮว่อจือจือน่ารักก็เลยยอมดูแลเธอก็ได้ ดูแลผู้หญิงน่ารักไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย
ฮว่อจือจือหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความหาโม่เหยา
ฮว่อจือจือ: รุ่นพี่คะ ขอบคุณน้ำที่เอามาให้ด้วยนะคะ! อร่อยมากเลย!
โม่เหยาตอบทันที: ไม่เป็นไร บ่ายนี้อยากดื่มอะไร? พี่เอาไปให้
ฮว่อจือจือ: ไม่ต้องลำบากเลยค่ะรุ่นพี่! มันเหนื่อยเกินไปนะคะ!
โม่เหยา: ไม่ลำบากหรอก
โม่เหยานั่งอยู่บนม้ายาวริมสนามกีฬา นิ้วเรียวยาวค่อยๆ พิมพ์บนหน้าจอ
โม่เหยา: ยังไงพี่ก็มาหาเธอทุกวันอยู่แล้ว
ฮว่อจือจือ: หึหึหึ... รุ่นพี่นี่ดีกับหนูจังเลย! (,,＞᎑＜,,)
โม่เหยามองสติกเกอร์น่ารักนั่น มุมปากยกสูงขึ้นเล็กน้อย
ผ่านไปจนถึงวันสุดท้ายของการฝึกทหารในที่สุด
วันนั้นพักเที่ยง ฉินเหย่กับซ่งเสี่ยวถังวิ่งมาหาฮว่อจือจือ
ฉินเหย่ใส่ชุดลายพรางออกมาดูมีสง่าราศีแบบหน่วยรบพิเศษ แขนเสื้อถลกขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นต้นแขนสีน้ำผึ้ง
เธอมานั่งข้างๆ ฮว่อจือจือ เปิดขวดน้ำแร่ดื่มรวดเดียวไปครึ่งขวด
"จือจือ รุ่นพี่ผมแดงนั่นมาหาเธอทุกวันเลยนะ เธอคิดว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า?"
ฮว่อจือจือแทบสำลักน้ำลายตัวเอง
"แค่กๆ! ไม่ใช่ๆ! รุ่นพี่แค่นิสัยดี!"
ซ่งเสี่ยวถังขยับเข้ามาใกล้ แววตาเป็นประกายเจิดจ้าอยากรู้เรื่องซุบซิบ
"แต่เขามาทุกวันเลยนะ! แล้วก็มองแต่เธอคนเดียว! รุ่นน้องคนอื่นเขาไม่แลเลยสักนิด!"
"นั่นก็เพราะว่า! เพราะว่าร่างกายหนูอ่อนแอ!"
"ฉันก็อ่อนแอเหมือนกัน! วันนี้ตอนยืนตรงขาฉันยังสั่นเลย! ทำไมไม่มีรุ่นพี่สวยๆ มาเอาน้ำให้ฉันบ้างล่ะ?"
ฉินเหย่เสริมต่ออีกดอก: "ขาเธอสั่นเพราะเมื่อคืนดูซีรีส์ถึงตีสาม"
"พี่โหยงนี่ตั้งใจใช่ไหมเนี่ย?!"
ฮว่อจือจือถูกพวกเธอทำให้หัวเราะ ดวงตาสีม่วงโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสองข้าง
ซ่งเสี่ยวถังตบไหล่ฮว่อจือจือ "แต่เอาจริงนะ รุ่นพี่โมดดีกับเธอขนาดนี้ เธอจะไม่เลี้ยงข้าวเพื่อขอบคุณบ้างเหรอ?"
ฮว่อจือจือตะลึงไปชั่วขณะ
ฟังดู…มีเหตุผลนะ
รุ่นพี่มาหาเธอทุกวัน เอาของมาให้ เธอก็ควรแสดงน้ำใจบ้าง
"งั้นเดี๋ยวหนูถามเขานะ?"
"ใช่ๆ! เลี้ยงข้าวเขา!"
ฉินเหย่ข้างๆ หัวเราะหึๆ ยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง
"จือจือเอ๊ย ถ้าเธอจะเลี้ยงข้าวเขาจริงๆ จำไว้ต้องรายงานพวกเราด้วยนะ ฉันกลัวเธอจะโดนเขากินไม่รู้ตัวน่ะสิ"
"รุ่นพี่ไม่ใช่เสือสักหน่อย"
"เสือไม่กินคน แต่รุ่นพี่สวยๆ นี่ไม่แน่นะ"
ฮว่อจือจือไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งของคำพูดนี้ คิดว่าฉินเหย่แค่แกล้งหยอกเธอ
เธอก้มหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาโม่เหยา
ฮว่อจือจือ: รุ่นพี่คะ พรุ่งนี้ค่ำพี่ว่างไหมคะ? หนูอยากเลี้ยงข้าวพี่ ขอบคุณที่ดูแลหนูมาหลายวันนี้
ฝ่ายนั้นตอบกลับทันทีเช่นเคย
โม่เหยา: ว่าง
โม่เหยา: เธอจะเลี้ยงพี่?
ฮว่อจือจือ: อื้มๆ!
โม่เหยา: ได้
โม่เหยา: พี่ตั้งตารอ