เสียงลมพัดหิมะด้านนอกดูเหมือนจะเบาลงเล็กน้อย ในห้องเหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา
เฉินเฟิงนั่งอยู่ริมเตียงเตาดิน มองหลินหว่านชิวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
เธอคลุมเสื้อทหารตัวใหญ่ไว้ทั้งตัว ทำให้ดูตัวเล็กน่าทะนุถนอมเป็นพิเศษ
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เดิมเหลืองซีดเพราะอดอยากมานาน ตอนนี้แดงระเรื่อ
ลามไปถึงหลังใบหูและลำคอเรียวยาว แต้มด้วยสีชมพูระเรื่อชวนมอง
เฉินเฟิงยื่นมือออกไป
เขามองแก้มแดงจัดของหลินหว่านชิว แล้วอดไม่ได้ที่จะหยิกเบา ๆ ทีหนึ่ง
นุ่มนิ่ม ไม่ค่อยมีเนื้อ แต่สัมผัสดีมาก
“พี่เฉิน...”
หลินหว่านชิวชะงักกับท่าทีสนิทสนมนี้ ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างทำอะไรไม่ถูก
“ไม่ต้องกังวล”
เฉินเฟิงชักมือกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน
“ต่อไปอยู่กับฉันนะ ฉันจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก”
“ต่อไปเธอไม่ต้องคอยดูสีหน้าใครอีกแล้ว ถ้าใครในกองผลิตหงซิงกล้าพูดว่าเธอมีชาติกำเนิดไม่ดีอีก ฉันจะกระชากลิ้นมันออกมา ฉันไม่ยอมให้ใครรังแกเธอแน่”
……
“อืม”
พอหลินหว่านชิวได้ยินคำพูดเหล่านั้น ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา สิ่งที่เธอได้ยินมากที่สุดคือคำด่าทอ คำดูถูก และคำกล่าวโทษ
ไม่เคยมีใครบอกว่าจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามฉ่ำวาวมองเฉินเฟิงอย่างเขินอาย
“ซี๊ด”
เฉินเฟิงเห็นท่าทางของเธอแล้ว ความปรารถนาในใจก็พลุ่งขึ้นมาทันที
เขาใช้ชีวิตมาสองชาติ
ชาติก่อนถูกหลิวเหมยหญิงชั่ววางแผนเล่นงาน จนต้องทนใช้ชีวิตอย่างอัดอั้นไปทั้งชีวิต