ในเวลาเดียวกัน
อีกฟากหนึ่งของกองผลิต เป็นที่พักของเหล่าปัญญาชนลงชนบท
ภายในหอพักหญิง
“ซี๊ด”
“โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
หลิวเหมยนั่งอยู่ข้างเตา
ในมือเธอถือผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งที่ชุบน้ำเย็นไว้ แล้วค่อย ๆ ประคบบนใบหน้าซีกขวาที่บวมเป่ง
แค่สัมผัสโดนเนื้อเพียงนิดเดียว เธอก็เจ็บจนต้องสูดปาก
ตอนนี้สภาพของหลิวเหมยเรียกได้ว่าน่าเวทนาจนดูแทบไม่ได้
“ไอ้สารเลวนั่น”
“เฉินเฟิงมันเป็นใครกัน”
“ก็แค่ไอ้บ้านนอกขาเปื้อนโคลน กล้าดียังไงมาตบฉันจริง ๆ”
“โอ๊ย”
“ลงมือหนักเกินไปแล้ว หน้าฉันบวมไปหมดเพราะมัน”
เธอเติบโตมาในเมือง ตั้งแต่ลงชนบทมาอยู่กองผลิตหงซิง ทุกคนก็เอาอกเอาใจเธอมาตลอด
โดยเฉพาะเฉินเฟิง เมื่อก่อนแทบอยากควักหัวใจให้เธอด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้กลับกล้าตบเธอจนมีสภาพแบบนี้ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน
ความแค้นนี้ เธอกลืนลงคอไม่ลงเด็ดขาด
หวังหง ปัญญาชนหญิงที่พักห้องเดียวกัน กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่ริมเตียงเตา
พอได้ยินหลิวเหมยด่า เธอก็โยนเปลือกเมล็ดแตงโมในมือทิ้ง แล้วรีบเดินเข้ามาหา
“นั่นสิ”
“เฉินเฟิงมันกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว แย่มากจริง ๆ”
“ปกติเห็นทำตัวซื่อ ๆ พูดสักคำยังไม่กล้า ใครจะคิดว่ามันจะกล้าลงมือ แถมยังฟาดซะหนักขนาดนี้”
“เสี่ยวเหมย เรื่องนี้ปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้นะ”
“เธอเป็นดอกไม้งามประจำจุดปัญญาชนเลยนะ ไอ้บ้านนอกหยาบกระด้างนั่นทำเธอเป็นแบบนี้ แล้วต่อไปจะออกไปพบหน้าใครได้อีก”