ฟางซิวตื่นขึ้นจากการหลับใหลอีกครั้ง สีหน้าแห่งความบ้าคลั่งได้จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงบนิ่งราวกับผิวน้ำนิ่ง
เขาทำซ้ำขั้นตอนเดิม ๆ แต่งตัว ล้างหน้า เข้าห้องน้ำ ทานข้าว แล้วก็ออกจากบ้าน
เขาเห็นสิ่งประหลาดเต็มท้องฟ้าอีกครั้ง และเด็กสาวน่ารักคนนั้นที่กำลังกินอมยิ้ม
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาเดินออกจากหมู่บ้านที่พักอาศัย ไปถึงถนนใหญ่
บนถนนมีผู้คนมากมาย รถราติดขัด
ผู้คนรีบเร่ง ต่างคนต่างไปทำงานหรือไปโรงเรียน ไม่มีใครสนใจสิ่งประหลาดที่เต็มถนน บางคนถึงกับมีสิ่งประหลาดรูปร่างคล้ายงูที่มีหัวเป็นคนเกาะอยู่บนไหล่ แต่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ยังคงพูดคุยหัวเราะกับคนรอบข้าง
บางครั้ง ความไม่รู้ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง
ฟางซิวสแกนจักรยานสาธารณะคันหนึ่งข้างถนน ตั้งใจจะปั่นไปรอบ ๆ ถนน เพื่อสังเกตการณ์สิ่งประหลาดเหล่านี้ให้ดี เพราะจะฆ่าพวกมันได้ ก็ต้องเข้าใจพวกมันก่อน
แน่นอนว่า การสังเกตการณ์ที่ว่านี้ไม่ใช่การจ้องมองสิ่งประหลาดตรง ๆ เพราะถ้าถูกพวกมันรู้ตัวเข้าล่ะก็ คงต้องตายแล้วย้อนเวลากลับมาใหม่เท่านั้น
ฟางซิวทำได้เพียงแสร้งทำเป็นปั่นจักรยานเที่ยวเล่น แล้วค่อย ๆ สังเกตไปรอบ ๆ ตัว
เขาอยากรู้ว่าที่ไหนมีสิ่งประหลาดบ้าง และสิ่งประหลาดเหล่านี้มีต้นกำเนิดหรือไม่
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนอันชัดเจนดังขึ้น
ฟางซิวหยุดจักรยาน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เป็นข้อความในกลุ่มงาน
ผู้จัดการอู๋ต้าไห่กำลังแท็กเขา
"ฟางซิว กี่โมงแล้วยังไม่มาทำงานอีก นี่เธอมาสายเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วในเดือนนี้ ยังอยากได้โบนัสเดือนนี้อยู่ไหม"
ขึ้นมาก็เป็นคำถามสามเด้งติด ๆ กัน น้ำเสียงกดดัน ราวกับหัวหน้าอยู่ตรงหน้ากำลังซักถามอยู่
ถ้าเป็นฟางซิวคนก่อน ตอนนี้คงรีบขอโทษด้วยความกลัวแล้ว