ผู้คนโกรธด้วยซ้ำไม่ได้ มีเพียงความเศร้าหมอง เพราะที่เหล่าปราชญ์เผ่าโบราณกล่าวมานั้นไม่ผิด
มนุษย์ในยุคนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว อ่อนแอเกินไป ไม่คู่ควรแก่การให้ความสนใจเลย
"ใครบอกว่ามนุษย์เราไร้ผู้คน?" เพียงขณะนั้น เสียงธรรมะใหญ่ก้องกังวานไปทั่วพิภพ มีสิ่งมีชีวิตจากเบื้องบนผืนฟ้าก้าวย่างลงมา
"มนุษย์ไร้นักปราชญ์ หรือ รังแกกันเกินไปแล้ว" เพียงขณะนั้น มีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง
"เผ่าโบราณหยิ่งนักหรือ? งั้นให้ข้าได้ประจักษ์หน่อย"
"ในป่าไม่มีเสือ เจ้าลิงก็เป็นเจ้า พวกเจ้าเผ่าโบราณอวดดีกันอย่างนี้หรือ พวกเราคู่ควรพอหรือไม่?"
เวลานี้ มีหลายคนลงมา นักปราชญ์ของมนุษย์ปรากฏกายแล้ว
ครั้งนี้มนุษย์มาทั้งหมดสี่นักปราชญ์ รวมกับผู้อาวุโสแก่คนนั้น ก็เป็นห้านักปราชญ์แล้ว
"นักปราชญ์!"
"นักปราชญ์ที่เป็นของมนุษย์เรา!"
การปรากฏของคนเหล่านี้ เรียกได้ว่ากระทบหัวใจของทุกคน
ผู้คนมากมายตะโกนออกมา ถูกนักปราชญ์ต่างเผ่าทั้งเก้าดูแคลนจากก้นบึ้งหัวใจ ทำให้ทุกคนอึดอัดใจ
"สุดท้ายก็ดูดีขึ้นหน่อย ออกมาห้านักปราชญ์" นักปราชญ์โบราณผู้นึ่งเอ่ยอย่างเย็นชา
พวกเขามีเก้าคน แต่นักปราชญ์ของมนุษย์ส่วนใหญ่แก่ชราอ่อนแอ ไม่น่าดูเลยจริงๆ
"เพียงพวกเจ้าแก่ เจ็บ ป่วย พิการ ไม่กี่คน จะเป็นคู่ต่อสู้พวกเราได้จริงหรือ?" หนึ่งในนักปราชญ์โบราณเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
ที่เขาพูดก็ไม่ผิด นักปราชญ์ไม่กี่คนของมนุษย์นี้ เกือบทุกคนมีปัญหา ไม่บาดเจ็บก็แก่ชราอ่อนแอ
"ฮะๆ หากไม่ใช่เพราะฟ้าดินถูกธรรมะใหญ่กดขี่ พวกเจ้าจะเป็นอะไรได้?"
ในหมู่มนุษย์ มีนักปราชญ์ร่างกำยำคนหนึ่ง ได้รับการยกย่องเป็นสุริยัน
เวลานี้สายตาที่เขามองนักปราชญ์โบราณเยือกเย็นนัก
ไม่เหมือนยุคก่อนแล้ว อยู่ในยุคที่ธรรมะใหญ่กดขี่ ฟ้าดินทั้งผืนยากจะทนนักปราชญ์ปรากฏได้
ไม่มีใครพิสูจน์ธรรมะได้ แม้ราชาก็แทบมองไม่เห็น!
หลายปีมานี้ เป็นยุคที่ทำให้ผู้บำเพ็ญผู้มีความสามารถโดดเด่นสิ้นหวัง
แม้มีพรสวรรค์จากสวรรค์ ก็ไม่มีแผ่นดินให้เจริญเติบโต น่าเศร้าจริงๆ
นักปราชญ์เผ่าโบราณเหล่านี้ ล้วนมาจากยุคบรรพกาล ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในยุคนี้
หากไม่เช่นนั้น ก็ไม่มีสิทธิ์ให้พวกเขาพูดจา
ในสภาพฟ้าดินแบบนี้ไม่ยอมให้เป็นนักปราชญ์ แต่พวกเขากลับฝืนฟ้าก้าวข้ามขั้นนั้นมาได้
ไม่อย่างนั้น จะปล่อยให้พวกเขามาพูดจาโอหังอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ดังนั้น ผู้แข็งแกร่งที่เกิดในยุคนี้ หากจะเติบโตขึ้นมาได้ ต้องมีจิตใจและพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่เพียงใด?
นักปราชญ์ที่บรรลุได้ภายใต้พื้นฐานใหญ่แบบนี้ ทุกตนล้วนแตกต่าง ไม่เหมือนใคร!
เมื่อใดที่การกดทับของมหาวิถีสลายไป พวกเขาจะมีศักยภาพพุ่งทะยานขึ้นฟ้า!
"การประชุมหมื่นเผ่าพันธุ์กำลังจะเริ่ม ท่านทั้งหลายไม่เข้าไปนั่งข้างในหน่อยหรือ?" นักปราชญ์สุริยันเชิญ ผมแดงทั้งศีรษะ ร่างองอาจ ท่าทางสงบ
"ฝูงแก่ชราอ่อนแอ มีบุญอะไรนั่งร่วมกับพวกเรา" นักปราชญ์โบราณผู้นึ่งเอ่ยเสียงเย็น "ที่เรียกประชุมหมื่นเผ่าพันธุ์ ก็เพื่อล่อพวกเจ้าออกมา หากไม่เช่นนั้น พวกเจ้าจะยอมออกจากถ้ำง่ายๆ หรือ"
"กวาดล้างพวกเจ้าให้สิ้น ฟ้าดินผืนนี้จะกลับคืนสู่เผ่าโบราณของเรา!"
.....
สุริยันอดหัวเราะดังไม่ได้: "คิดว่ามนุษย์เราไม่มีมรดกจักรพรรดิหรือ ครั้งใดที่อาวุธจักรพรรดิปรากฏ พวกเจ้าต้านทานได้หรือ?"
"แล้วอย่างไร เผ่าโบราณเราไม่มีราชวงศ์หรือ"
เวลานี้ นักปราชญ์โบราณผู้นึ่งเอ่ยเสียงเรียบ จากนั้นลงมือทันที
"ไม่พูดมากกับพวกเจ้าแล้ว"
คำพูดจบลง นักปราชญ์โบราณตนนี้ลงมือทันที
ฟ้าดินเปลี่ยนสี คลื่นธรรมะน่าสะพรึงทำให้คนรู้สึกอยากคุกเข่า
นักปราชญ์ห้าคนของมนุษย์ สู้กับนักปราชญ์เก้าคนของเผ่าโบราณ
นี่คือการประลองที่ยิ่งใหญ่สุดยอด นักปราชญ์มนุษย์ปะทะนักปราชญ์โบราณ เห็นมงคลตกลงจากฟ้า ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ผุดจากดิน แสงต่างๆ รวมกันเป็นทะเลเทพ!
ถึงแม้นักปราชญ์ทั้งห้าของมนุษย์สภาพไม่ดี แต่ที่สามารถเติบโตเป็นนักปราชญ์ใต้การกดขี่ของกาลเวลา ฝีมือจะธรรมดาได้อย่างไร
ห้าคนปะทะเก้าคน กลับได้เปรียบเล็กน้อย
เผ่าต่างๆ ในยุคบรรพกาลสีหน้าแปลกใจ ไม่คิดว่าคนแก่ เจ็บ ป่วย ทั้งห้าของมนุษย์จะยากรับมือเพียงนี้
เพียงขณะนั้น ในหมื่นเผ่าพันธุ์มีผู้แข็งแกร่งออกมาอีก คลื่นน่าสะพรึงแผ่ซ่าน ทำให้เหล่านักปราชญ์ที่กำลังต่อสู้ต้องหยุดมือ
สามร่างสูงใหญ่เดินมา ท่วงท่าดุจมังกรพยัคฆ์ ทุกตนสวมชุดเกราะ สีหน้าเย็นชาแข็งกร้าว
นี่คือสามผู้แข็งแกร่งเผ่าโบราณ
พลังปราณของคนนำยิ่งเหนือนักปราชญ์ ดูเหมือนเป็นผู้แข็งแกร่งในอีกอาณาจักรหนึ่ง
เห็นว่าคนผู้นั้นหน้าตาคล้ายมนุษย์ทั่วไป แต่พลังที่แผ่ออกมาเหนือนักปราชญ์ ดวงตาสีเลือดเผยถึงตัวตนของเขา
นี่คือผู้แข็งแกร่งเผ่าโบราณ
"ราชานักปราชญ์!" ในค่ายมนุษย์ นักปราชญ์สุริยันสีหน้าไม่ดี
เผ่าโบราณส่งราชานักปราชญ์มา ตั้งใจจะรังแกเด็ก!
ต่อจากนั้น มีราชานักปราชญ์ของเผ่าโบราณอีกหลายตนทยอยลงมา
เหล่านักบำเพ็ญฝ่ายมนุษย์ใจดับสิ้น คนมากมายขนาดนี้จะสู้ยังไง?
นักปราชญ์ห้าคนของมนุษย์สภาพไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีราชานักปราชญ์อีกหลายตน
"ฟ้าจะทำลายนักปราชญ์ของเผ่าเรา หรือ?"
นักบำเพ็ญมนุษย์คนหนึ่งคร่ำครวญ สถานการณ์นี้ทำให้คนพูดไม่ออก
มนุษย์กับเผ่าโบราณ ตอนนี้ต่างกันเกินไปจริงๆ ทำให้ใจไร้เรี่ยวแรง เศร้าอย่างบอกไม่ถูก
"ในยุคบรรพกาล พวกเจ้ามนุษย์อยู่รอดตามซอกหลืบ ตอนจนที่สุดก็ประทังชีวิตแทบสูญพันธุ์
"ถึงกับต้องพึ่งพาใต้เท้าผู้แข็งแกร่งบางเผ่าเพื่ออยู่รอด ขอความคุ้มครอง ตอนนี้จะมาพูดถึงศักดิ์ศรีอะไร พูดถึงคุณสมบัติอะไร?"
ราชาโบราณผู้นึ่งเปิดแผลเก่าก่อนประวัติศาสตร์อย่างไม่ไว้หน้า
โปรยเกลือลงในหัวใจนักบำเพ็ญมนุษย์ทุกคน สีหน้าเย็นชา ถ้อยคำก็โหดร้าย
.....
"พวกเจ้าแค่มาถึงก่อนมนุษย์เราเท่านั้น พวกเจ้าก็แค่คนนอก"
มนุษย์กระจายอยู่บนดาวโบราณหลายดวง ในเขตดาวเทียนเสวียนนี้เป็นเพียงผู้มาทีหลัง ไม่ใช่แค่มนุษย์ แม้เผ่าอื่นๆ ก็เช่นกัน ไม่ใช่ชนพื้นเมือง
ดาวดวงนี้ไม่มีชนพื้นเมืองจริงๆ
เวลานี้ ชายชราผู้นึ่งเดินมา ร่างช้า แต่ทำให้ทุกอย่างเงียบลง
เพียงเพราะตรงหน้านี่คือราชานักปราชญ์
"นี่คือนักปราชญ์ตะวันออก!" มีคนเห็นชายชราที่เอ่ยปากคนนี้ อดอธิบายไม่ได้
ตะวันออกจ้าน
นี่คือผู้แข็งแกร่งเมื่อหลายพันปีก่อน ต่อมาบำเพ็ญเป็นนักปราชญ์แล้วหายสาบสูญ ใครจะคิดว่ารอดมาได้ และยังก้าวหน้าไปอีกขั้น
"ฮะๆ ไม่คิดว่ามนุษย์ยังมีราชานักปราชญ์ประทังชีวิตอยู่ คิดน้อยไปหน่อย" ราชานักปราชญ์เผ่าโบราณผู้นึ่งหรี่ตา เอ่ยอย่างเย็นชา
"หรือ?" ตะวันออกจ้านนิสัยใจร้อนอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งไม่ปิดบัง "พวกเจ้ารังแกมนุษย์เราไร้ผู้คน ข้าจะไม่ยืนออกมาได้อย่างไร!"
"จะสู้ก็สู้ อย่าพูดมาก!"
คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างที่ดูผ่ายผอมของเขาพลันระเบิดพลัง เลือดเนื้อดั่งมหาสมุทรพุ่งขึ้นฟ้า ปกคลุมนภา ไม่เหมือนชายชราหัวจะถึงพื้น เห็นได้ชัดว่าเป็นเทพสงครามที่ตื่นจากการหลับไหลในยุคโบราณ
ราชานักปราชญ์เผ่าโบราณหลายตนสีหน้าเปลี่ยนพร้อมกัน พลังนี้ ไม่ใช่ราชานักปราชญ์ธรรมดาแน่นอน!
"ดี ดีมาก" ราชานักปราชญ์ตาเลือดผู้นำหัวเราะเย็น "เช่นนั้น วันนี้จะบดขยี้กระดูกสุดท้ายของมนุษย์พวกเจ้าให้ละเอียด"