ฉินหยวนเจิ้งพาเฉียวหลานซูเข้าไปในป่าด้านใน เฉียวหลานซูถึงได้วางใจลงบ้าง แล้วจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย
ฉินหยวนเจิ้งคอยเฝ้าเธออยู่ข้าง ๆ ตลอด
พอเสร็จธุระ เขาก็อุ้มเธอออกมา พลางยิ้มถามว่า “เข้าไปในป่ากระตุ้นเร้าใจไหม?”
เฉียวหลานซูถลึงตาใส่เขา แล้วด่าว่า “ไม่รู้จักจริงจังเลยนะคะ”
ฉินหยวนเจิ้งตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า “ผมจริงจังกับคนนอกก็พอแล้ว อยู่กับภรรยาของผมเองจะจริงจังไปทำไม?”
ถ้าจริงจังกันขึ้นมาจริง ๆ ทั้งคู่ก็คงไม่ได้นอนบนเตียงอิฐเดียวกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องมีเด็กด้วยกัน
ฉินหยวนเจิ้งหยอกเฉียวหลานซูอยู่ครู่หนึ่ง พอกลับขึ้นรถก็ถามเธออีกว่า “รู้สึกดีขึ้นหรือยัง? ยาสองชนิดนี้ใช้รักษาหวัดจากลมเย็น แล้วคนตั้งครรภ์ก็ดื่มได้ ผมถามหมอมาแล้ว เขาบอกว่าดื่มแทนน้ำได้เลย”
เฉียวหลานซูดื่มไปแล้วครึ่งขวด น้ำร้อนมาก แดดก็ออกแล้ว เธอจึงเริ่มมีเหงื่อซึมเล็กน้อย “รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ แค่ยังเหนื่อยอยู่”
ใครก็ตามที่สามวันแทบไม่ได้นอน แถมยังกินอะไรไม่ค่อยได้ ก็ต้องเหนื่อยกันทั้งนั้น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่
ฉินหยวนเจิ้งสตาร์ตรถแล้วบอกเธอว่า “อีกประมาณสองชั่วโมงก็ถึงบ้านแล้ว นอนต่อเถอะ หิวเมื่อไรก็กินอะไรสักหน่อย”
สมัยนี้ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อของกินข้างนอกไม่ได้
โชคดีที่ฉินหยวนเจิ้งเอาโหมวกับข้าวโพดมาด้วย ไม่อย่างนั้นทั้งคู่คงต้องอดท้องหิว
เฉียวหลานซูนอนต่อบนรถ พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งคู่ก็กลับมาถึงหลงเฉิงตามคาด
อยู่ข้างนอกมาหลายวัน กินไม่ดี นอนไม่พอ แถมยังต้องระแวดระวังอยู่ทุกวัน พอกลับมาถึง เฉียวหลานซูก็โล่งอก รู้สึกเหนื่อยล้าไปทุกเซลล์ในร่างกาย
เธอมองฉินหยวนเจิ้ง พลางคิดในใจว่า คราวนี้น่าจะเลี่ยงเหตุการณ์ที่ฉินหยวนเจิ้งได้รับบาดเจ็บได้แล้วใช่ไหม?
ฉินหยวนเจิ้งจอดรถในลานบ้าน พาเฉียวหลานซูลงจากรถ แล้วมองสีหน้าเธอก่อนถามว่า “ให้ผมอุ้มขึ้นไปไหม?”
เขาคิดว่าเฉียวหลานซูคงส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะเธอขี้อายที่สุด แถมกลัวคนอื่นเห็นด้วย
แต่คราวนี้เฉียวหลานซูกลับไม่ได้ปฏิเสธ เธอเอนตัวซบลงบนร่างฉินหยวนเจิ้งอย่างอ่อนแรง แล้วพูดเสียงเบาว่า “เอาค่ะ พี่เจิ้งแบกฉันหน่อย”
ฉินหยวนเจิ้งจึงย่อตัวลงให้เธอขี่หลัง