หวางเสวี่ยคล้องแขนเฉียวหลานซู ทั้งสองเดินไปพลางคุยเรื่องนี้ไปพลาง
หวางเสวี่ยกระซิบกับเฉียวหลานซูว่า
“หลิวเว่ยหงนี่ก็แปลกจริง ๆ เมื่อก่อนวิ่งเต้นหาความสัมพันธ์ไปทั่ว แถมยังใช้เงินซื้อของกำนัล ก็เพื่อจะได้เป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตสักตำแหน่งแท้ ๆ เพิ่งผ่านไปไม่นาน ทำไมถึงทำตำแหน่งหัวหน้าพังไปได้ล่ะ เธอไม่เสียดายบ้างหรือไง
อีกอย่าง เธอก็เป็นพนักงานเก่าแก่ของโรงงาน รู้ทั้งรู้ว่าการติดโปสเตอร์ประณามเพื่อร้องเรียนเพื่อนร่วมงาน ถ้าตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นการกลั่นแกล้งร้องเรียน จะถูกลดระดับและลดตำแหน่งได้ เธอทำไมถึงไม่รู้จักคิดบ้างนะ”
ลองดูหัวหน้าฝ่ายผลิตแผนกอื่น ๆ ในโรงงานผลิตอาหารของพวกเขาสิ แต่ละคนเวลาพูดหรือทำอะไรก็ระมัดระวังตัวกันทั้งนั้น กลัวคนอื่นจับจุดอ่อนได้แล้วเอาไปร้องเรียน ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่รางวัลแรงงานดีเด่นกับรางวัลพลเมืองดีเด่นเลย แม้แต่เงินเดือนที่ได้อยู่ตอนนี้ก็อาจรักษาไว้ไม่ได้
จะทำไปทำไมกันล่ะ ว่าไหม
เฉียวหลานซูก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ฉันดูจากเสื้อผ้าหน้าผมของหลิวเว่ยหงแล้ว เหมือนเธอจะไม่ขัดสนเรื่องเงิน ฐานะทางบ้านน่าจะดีมากสินะ ถึงได้ไม่แคร์เรื่องถูกลดเงินเดือน ทำอะไรก็แค่ให้ตัวเองสบายใจ ส่วนเงินทองอะไรนั่น บางทีเธออาจไม่สนใจก็ได้”
หวางเสวี่ยได้ยินแล้วก็ส่งเสียง “ชิ” อย่างไม่ใส่ใจ “เธอน่ะเหรอ ที่บ้านก็แค่ธรรมดา ยังห่างไกลจากคำว่าไม่ขัดสนอยู่มาก พ่อของเธอทำงานอยู่แผนกบุคคล แต่แม่ไม่มีงานทำ แล้วยังมีน้องชายอีกคน พ่อแม่ตามใจจนเสียคน เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้าน แต่คนที่บ้านก็ไม่ให้เงิน ฉันว่าเธอคงเพิ่งมีแฟนช่วงนี้ ก็เลยใช้เงินมือเติบขึ้นมาน่ะ”
ส่วนบ้านแฟนของเธอร่ำรวยได้ยังไงนั้น ไม่มีใครรู้หรอก
หวางเสวี่ยกับเฉียวหลานซูกระซิบกระซาบคุยกันอยู่นาน สุดท้ายก็ยังคิดไม่ออกว่าหลิวเว่ยหงคิดอะไรอยู่ แล้วเงินของเธอมาจากไหน
พวกเธอเดาว่าหลิวเว่ยหงอิจฉาที่เฉียวหลานซูได้แต่งงานกับฉินหยวนเจิ้ง ก็เลยคอยหาเรื่องเฉียวหลานซูไปทั่ว
……