หวางหุยผิงอาศัยอยู่ในหอพักของโรงงานทอผ้า เป็นห้องเล็ก ๆ แบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกที่หน่วยงานจัดสรรให้เธอ
ฉินหยวนเจิ้งส่งเธอมาถึงหน้าหอพัก หวางหุยผิงเปิดประตูรถเอง แล้วพาเด็กลงจากรถ
เธอมองรถยนต์ แล้วมองเครื่องแบบทหารบนตัวฉินหยวนเจิ้ง ยิ้มอย่างอ่อนโยน “คุณฉิน งั้นฉันกลับก่อนนะคะ”
ฉินหยวนเจิ้งพยักหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ไว้เจอกันวันหลัง”
พอได้ยินเช่นนั้น หวางหุยผิงก็รู้สึกทันทีว่ายังมีโอกาส เธอยิ้มพลางพยักหน้า “ค่ะ ฉันพักอยู่ที่นี่ ทำงานที่โรงงานทอผ้า คุณไปหาฉันที่โรงงานได้นะคะ”
ฉินหยวนเจิ้งรับคำ แล้วเหลือบมองเสี่ยวหยวนแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนขับรถจากไป
ที่จริงฉินหยวนเจิ้งชอบเด็กมาก
ในยุคนี้ คนที่ไม่ชอบเด็กคงมีไม่มากนัก
อย่างน้อยเขาเองก็เคยคิดอยากแต่งงาน มีลูกสักสองสามคน ใช้ชีวิตครอบครัวอย่างมีความสุขอบอุ่น
แต่ตอนนี้...
เขาตัดสินใจจะฟังคำของพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ลองคบหากับสหายหญิงหวางหุยผิงดู หากนิสัยเข้ากันได้ จะสร้างครอบครัวด้วยกันก็ไม่เลว
ระหว่างขับรถ เขาครุ่นคิดไปเรื่อย จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าไม่รู้ว่านายทหารหลินสืบข่าวของซุนหมิงหยงคนนั้นได้หรือยัง
เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็หักพวงมาลัย มุ่งหน้ากลับไปยังหอพักของหน่วยในเขตเหมือง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา นายทหารหลินก็ยืนอยู่ในหอพักของฉินหยวนเจิ้งแล้ว
นายทหารหลินกล่าวว่า “ผู้บัญชาการครับ ผมไปถามทางนั้นมาแล้ว ในกองพันอิสระที่สองไม่มีคนชื่อซุนหมิงหยงเลยครับ ผู้พันจ้าวยังให้แต่ละหน่วยเอาบัญชีรายชื่อมาดูเป็นพิเศษแล้ว ยืนยันว่าไม่มีจริง ๆ”