พอกลับมาถึงบ้าน ฉินหยวนเจิ้งก็สั่งให้หนิวหวายืนม้าทันที
เขาหยิบเก้าอี้มานั่งตรงหน้าหนิวหวา ในมือถือโหมวที่เพิ่งยกออกจากหม้อ กินไปถามไปว่า “รู้ตัวหรือยังว่าผิด?”
หนิวหวาวิ่งเล่นซนอยู่ข้างนอกมาทั้งวัน แถมยังตีกับเด็กสองคนจากตระกูลโจวมาตลอดบ่าย ตอนนี้ทั้งหิวทั้งกระหายพอดี
เขายืนม้าอยู่ พลางจ้องโหมวในมือฉินหยวนเจิ้งตาละห้อย แล้วกลืนน้ำลายลงคอ
ฉินหยวนเจิ้งเห็นเขาเงียบกริบ สีหน้าจึงขรึมขึ้นเล็กน้อย แล้วถามซ้ำอีกครั้งว่า “หานเย่ รู้หรือยังว่าตัวเองผิด?”
หนิวหวาตอบอย่างดื้อรั้นว่า “ฉันไม่ผิด”
ฉินหยวนเจิ้ง “……”
ฉินหยวนเจิ้งโมโหจนหลับตาลง อยากจับหนิวหวาห่อส่งกลับไปให้หานเหวินหลินเสียเดี๋ยวนั้น
เขายื่นมือชี้หนิวหวาแล้วพูดว่า “ได้ งั้นก็ยืนม้าอยู่ตรงนี้แล้วทบทวนตัวเองให้ดี เมื่อไหร่รู้ว่าผิด เมื่อนั้นค่อยกินข้าว”
พูดจบ ฉินหยวนเจิ้งก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านด้วยความโมโห
เฉียวหลานซูอุ้มลูกสาวยืนดูอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง เมื่อเห็นฉินหยวนเจิ้งกำลังโมโห เธอก็พูดเสียงเบาว่า “พี่เจิ้ง เด็กยังเล็กอยู่นะ ยืนม้ามาครึ่งชั่วโมงแล้ว ให้เขายืนหันหน้าชนกำแพงสำนึกผิดแทนได้ไหม?”
ป้าสือเองก็คอยเหลือบมองหนิวหวาเป็นระยะ พลางบ่นพึมพำว่า “เด็กคนนี้ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่บ่าย ป่านนี้คงหิวแล้ว ปกติเวลานี้เขาก็กินข้าวเสร็จพอดี มื้อหนึ่งกินโหมวได้ตั้งสี่ลูก”
เมื่อก่อน เฉียวหลานซูยังคอยควบคุม ให้หนิวหวากินโหมวครั้งละสองสามลูก ก่อนนอนก็ให้ดื่มนมผงอีกชาม
ตอนนี้โตขึ้นอีกหน่อยแล้ว เธอจึงให้กินมื้อละสี่ลูก
หนิวหวากินเก่งและชอบกินด้วย ตอนนี้ท้องหิว แถมยังเห็นฉินหยวนเจิ้งกำลังกินโหมวอยู่ เขาจึงอยากกินจนแทบทนไม่ไหว
เขาแทบจะยืนม้าไม่ไหวแล้ว
อันอันก็นั่งอยู่บนธรณีประตู มองพี่ชายที่อยู่ในลานบ้าน เขาก้มมองโหมวในมือตัวเอง แล้วแอบยัดมันใส่กระเป๋าเสื้ออย่างเงียบเชียบ
ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของเขาจะปิดบังผู้ใหญ่ได้อย่างไร?
ผู้ใหญ่ทั้งสามคนเห็นกันหมด เฉียวหลานซูกับป้าสือสบตากัน แล้วต่างก็หันไปมองฉินหยวนเจิ้ง
ฉินหยวนเจิ้งแสร้งทำเป็นไม่เห็น นั่งลงแล้วหยิบโหมวอีกลูก ก่อนพูดกับเฉียวหลานซูว่า “ยืนอยู่ตรงนั้นทำอะไร รีบมากินข้าวเถอะ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด”