หานเย่แทบจะกลายเป็นคนช่างพูดไปแล้ว เขาเดินตามเซี่ยเซี่ย คอยกำชับว่า “พวกเธอพายเล่นอยู่แค่ริมทะเลสาบก็พอ น้ำตรงกลางทะเลสาบลึกตั้งสองเมตรนะ เธอก็ว่ายน้ำไม่เป็น อันตรายแค่ไหนล่ะ?”
ฉินเฉียวเซี่ยหันไปมองหลิวเหวินลี่ เห็นอีกฝ่ายกำลังมองหานเย่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ
คงคิดไม่ถึงว่าทหารหนุ่มที่ดูเท่และดุดันอย่างหานเย่จะมีเวลาพูดจู้จี้แบบนี้ด้วย แทบจะเหมือนแม่ของเธออยู่แล้ว
ฉินเฉียวเซี่ยจึงพยักหน้า ตอบส่ง ๆ ว่า “รู้แล้ว ๆ พี่ก็ระวังตัวด้วยนะ”
หานเย่ยืนอยู่ริมฝั่ง พึมพำว่า “ฉันต้องระวังอะไร ฉันก็ไม่ได้พายเรือสักหน่อย อีกอย่าง ฉันว่ายน้ำเป็น”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็พลันนึกขึ้นได้ จึงตะโกนเรียกโจวติงเหวินว่า “เฮ้ โจวติงเหวิน ลงมา ลงมาเดี๋ยวนี้”
โจวติงเหวินขึ้นไปนั่งบนเรือเรียบร้อยแล้ว กว่าจะได้อยู่กับเซี่ยเซี่ยตามลำพัง ได้พายเรือเป็นเพื่อนเธอ เขาก็ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
ตอนนี้เขาย่อมไม่ยอมลงจากเรืออยู่แล้ว
เขาเงยหน้ามองหานเย่แล้วถามว่า “อะไรอีกล่ะ? พี่ยังมีธุระอะไรอีก?”
โจวติงเหวินพูดอีกว่า “พี่วางใจเถอะ ผมจะระวังตัว พี่ยังไม่ไว้ใจผมอีกเหรอ?”
หานเย่ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ ลงมา ฉันจะพาเซี่ยเซี่ยพายเรือเอง”
โจวติงเหวิน “...”
โจวติงเหวินยอมแพ้จริง ๆ เขาโบกมือ หยิบไม้พายขึ้นมาแล้วเริ่มพายเรือทันที
หานเย่ยืนอยู่ริมฝั่ง ยังคงตะโกนอยู่ “ไม่ใช่สิ แค่ฉันพาเซี่ยเซี่ยพายเรือก็พอแล้ว นี่นายหมายความว่ายังไง?”
ฉินเฉียวเซี่ยพูดกับหานเย่ว่า “พอแล้วพี่เย่ พี่อยู่เป็นเพื่อนหลิวเหวินลี่สักพักเถอะ เดี๋ยวพวกเราก็กลับมาแล้ว”
หานเย่ “...”
ฉินเฉียวเซี่ยพูดต่อว่า “ถ้าพี่อยากพายเรือ ก็พายกับเหวินลี่สิ”
หานเย่ “...”
หานเย่พูดอย่างจนใจว่า “เธอเป็นน้องสาวฉัน ฉันก็ต้อง...”
ช่างเถอะ หานเย่พูดไม่ออกขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เขายืนอยู่ริมฝั่ง มองโจวติงเหวินพายเรือยิ้มแย้มคุยกับฉินเฉียวเซี่ย หัวใจก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ณ เวลานี้เขากลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของโจวติงเหวินชวนขัดตาเสียจริง
แปลกชะมัด หลายปีมานี้เขาไม่เคยรู้สึกว่าโจวติงเหวินน่ารำคาญอีกเลย