เฉียวหลานซูรู้ว่าฉินหยวนเจิ้งไม่อยากแยกห้องกับเธอ
แต่ตอนนี้เป็นสถานการณ์พิเศษนี่นา
เธอต้องพักอยู่กับจงเหมยถึงจะถูก
เฉียวหลานซูพาจงเหมยเข้าไปในห้องของโรงแรมรับรอง จากนั้นก็หยิบกระติกน้ำ บิสกิต และแป้งอบแห้งอื่น ๆ ออกจากกระเป๋า
ในยุคนี้ หากจะเดินทางไกล ก็ต้องเตรียมอาหารให้เพียงพอ ไม่อย่างนั้นต่อให้ออกไปข้างนอกแล้วมีเงิน ก็ซื้อของกินไม่ได้
จะไปซื้ออาหารที่ร้านสหกรณ์การค้าหรือห้างสรรพสินค้าในต่างถิ่น หรือจะไปกินข้าวที่โรงแรมรัฐ ก็ต้องใช้ตั๋วข้าวระดับชาติทั้งนั้น
แต่ตั๋วข้าวระดับชาติก็ใช่ว่าจะหาแลกได้ง่าย ๆ
คราวนี้ฉินหยวนเจิ้งเดินทางออกมา เขาแลกตั๋วข้าวระดับชาติมาด้วย แต่ก็มีไม่มาก เขาแลกไว้ตามปริมาณอาหารสำหรับเขากับเฉียวหลานซูสิบวันเท่านั้น
พอดีตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว ดูจากท่าทางของจงเหมย คงหิวมานานแล้ว
ฉินหยวนเจิ้งจึงหยิบตั๋วเสบียงออกไปซื้ออาหารที่โรงอาหารพนักงานของสถานบำบัดแรงงาน
จงเหมยหิวจริง ๆ พอเห็นบิสกิตที่เฉียวหลานซูหยิบออกมา เธอก็พูดอย่างไม่เกรงใจทันทีว่า “ซูซู คุณดีกับฉันจริง ๆ ถ้าไม่มีคุณ ฉันจะทำยังไงดี!”
ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ยัดบิสกิตเต็มปากแล้ว กินไปพลางร้องไห้ไปพลาง “ฉันมาอยู่ที่นี่สิบกว่าวัน ผู้ควบคุมงานคนนั้นก็จ้องฉันมาตลอดสิบกว่าวัน บังคับให้ฉันเชื่อฟัง ไม่อย่างนั้นก็ไม่ให้อาหารฉัน”
หลายวันมานี้เธอได้แต่ดื่มน้ำต้มผักเพ็ก บางครั้งนักโทษหญิงที่ใช้แรงงานบำบัดบางคนเห็นเธอน่าสงสาร ก็แบ่งอาหารให้เธอเล็กน้อย
แต่คนที่แบ่งอาหารให้เธอมีไม่มาก เพราะอาหารมีค่า ทุกคนต่างก็กินไม่อิ่ม แถมงานยังหนัก ไม่มีใครยื่นมือช่วยเหลือใครง่าย ๆ
ยังไม่ถึงครึ่งเดือน จงเหมยก็ผอมลงไปสามสี่กิโลแล้ว เดิมทีก็ผอมอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งดูผอมบางตัวเล็ก ราวกับไม้ไผ่
เฉียวหลานซูถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “บังคับให้เชื่อฟัง? เขาอยากให้เธอทำอะไร?”
จงเหมยยัดบิสกิตเข้าปากอีกชิ้น พลางหัวเราะเยาะว่า “สมองอย่างเขาจะคิดอะไรได้อีกล่ะ ก็อยากให้ฉันไปนอนกับเขาน่ะสิ”
เฉียวหลานซู “……”
ผู้ชายในสถานบำบัดแรงงานคนไหนบ้างที่ไม่อยากได้ผู้หญิง?
อย่างไรเสียที่นี่ก็อยู่ในหุบเขาลึก การจะออกไปข้างนอกสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย บางทีอาจไม่ได้ออกไปเลยหลายปี