สินค้าของร้านสหกรณ์การค้าโดยพื้นฐานแล้วล้วนขนส่งมาจากโรงงานผลิตอาหาร
เพราะร้านสหกรณ์การค้าต้องการสินค้าปริมาณมาก บางครั้งคนจากโรงงานผลิตอาหารก็ส่งมาไม่ไหวหรือส่งไม่ทัน กองรถของร้านสหกรณ์การค้าจึงมารับสินค้าเอง
อย่างไรก็อยู่ใกล้กัน เร็วกว่าการไปขนกะหล่ำปลีจากหมู่บ้านเหมือนแต่ก่อนมาก
ถึงอย่างไรตอนที่ไปขนผักจากหมู่บ้าน บางครั้งพวกเขายังต้องช่วยเด็ดกะหล่ำปลี ถอนหัวไชเท้าอะไรทำนองนั้น งานก็ไม่ได้เบาเลย
พนักงานธุรการยื่นใบสั่งเบิกสินค้าสามใบให้เฉียวหลานซู แล้วพูดว่า “พวกเราเซ็นกันหมดแล้ว คุณเซ็นด้วยนะ”
เฉียวหลานซูรับเอกสารมาเซ็นชื่อ จากนั้นก็แยกเก็บไว้เป็นหลักฐานอย่างละหนึ่งใบ ส่วนใบที่เหลือคืนให้พนักงานธุรการ
พนักงานธุรการถือใบสั่งเบิกสินค้า คุยกับคนของกองรถร้านสหกรณ์การค้าอยู่สองสามคำ พลางรอเฉียวหลานซูเปิดประตู
เฉียวหลานซูไม่กล้ามองไปทางพวกเขา ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย มือที่ถือกุญแจก็สั่นนิด ๆ
เธอบอกตัวเองให้ใจเย็น เรื่องในชาติที่แล้วอาจเป็นเพียงความฝัน ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงนี้ ส่วนอีกฝ่ายก็เป็นแค่คนงานชั่วคราวของร้านสหกรณ์การค้า พวกเขาไม่รู้จักกัน
เธอต้องทำเป็นไม่ใส่ใจเขา
อีกอย่าง เธอต้องคิดหาทางรับมือ ต่อให้ชาตินี้อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเธอ เธอก็ยังต้องแก้แค้น
ไม่อย่างนั้น เธอกล้ำกลืนความแค้นนี้ลงไปไม่ได้
เฉียวหลานซูถือกุญแจลองเสียบเข้ารูกุญแจหลายครั้ง แต่ก็เสียบไม่เข้า
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วบังคับตัวเองให้สงบอีกครั้ง คราวนี้ในที่สุดก็เสียบกุญแจเข้าไปได้และเปิดประตูออก