หลังฉินหยวนเจิ้งจากไป หยางเหวินหยานก็รีบให้คนไปเรียกหลิวเว่ยหงมาทันที
หลิวเว่ยหงเพิ่งถูกตำหนิในที่ประชุมไปหมาด ๆ ตอนนี้ยังถูกเรียกมาอีก เธอจึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจ
หลิวเว่ยหงเดินเข้ามาในห้องทำงานของผู้อำนวยการแล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการ เรียกฉันมาทำไมอีกคะ? ฉันยังยุ่งอยู่นะ”
หยางเหวินหยานมองหลิวเว่ยหงแล้วก็รู้สึกปวดหัวไม่น้อย
ก่อนหน้านี้ ตอนโรงขนมอบจะเลื่อนตำแหน่งหัวหน้าขึ้นมาคนหนึ่ง เขาตั้งใจจะเลื่อนพี่ฮู ช่างอาวุโสของโรงขนมอบขึ้นมา
ผลสุดท้ายกลับถูกหลิวเว่ยหงใช้เส้นสายแย่งตำแหน่งไป
หลิวเว่ยหงเองก็มีเส้นสายอยู่บ้าง พ่อของเธอเป็นผู้อำนวยการแผนกบุคคลในอำเภอหนึ่ง แม้จะเป็นแค่ระดับอำเภอ แต่แผนกบุคคลมีอำนาจไม่น้อย พ่อของเธอจึงมีคนรู้จักในเมืองอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม หลิวเว่ยหงก็ทำงานในโรงขนมอบมาหลายปีแล้ว ผลงานจะว่าโดดเด่นก็ไม่ใช่ แต่ก็เรียบร้อยดี เลื่อนขึ้นมาก็เลื่อนขึ้นมาเถอะ
ตราบใดที่เธอตั้งใจทำงาน หยางเหวินหยานก็ขี้เกียจจะไปยุ่งกับเธอ
แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องถามเธอแล้ว “เมื่อวานแผนกบุคคลส่งคนงานชั่วคราวสามคนมาให้โรงขนมอบ เธอจัดงานให้พวกเขายังไงบ้าง?”
หลิวเว่ยหง “...”
ที่แท้ก็ถามเรื่องนี้นี่เอง เธอก็รู้อยู่แล้วว่าคนตัวเตี้ยคนนั้นต้องไปฟ้องแน่ ๆ
แต่เธอก็ยังมั่นใจในเหตุผลของตัวเองอยู่ไม่น้อย เธอพูดว่า
“ผู้อำนวยการคะ ทีมทอดของเราขาดคน ตอนแรกฉันก็คิดจะส่งเธอไปอยู่ทีมทอด แต่พอเห็นว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ดูบอบบางน่าสงสารขนาดนั้น ฉันก็เลยส่งเธอไปโรงหมักผักดอง ที่นั่นสบายจะตาย ฉันดีกับเธอมากพอแล้วใช่ไหมคะ? นั่นก็เพราะเห็นแก่หน้าคุณนะคะ ถ้าเป็นคนอื่น ฉันขี้เกียจจะไปสนใจด้วยซ้ำ”