เฉียวหลานซูกลับถึงโรงแรมรับรอง มือเย็นจนต้องถูไปมาไม่หยุด
พอกลับเข้าห้อง เธอก็รีบเทน้ำร้อนลงในกะละมังครึ่งใบเพื่อแช่เท้า ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะค่อย ๆ หายหนาว
โรงแรมรับรองมีเครื่องทำความร้อน โดยต่อท่อมาจากเขตเหมือง พอถึงฤดูหนาว ทางเขตเหมืองก็จะมีพนักงานเตาไอน้ำคอยต้มน้ำร้อนให้ ดังนั้นโรงแรมรับรองจึงยังนับว่าอบอุ่นอยู่ เพราะอยู่ใกล้กัน
เฉียวหลานซูปรับตัวกับสภาพอากาศที่นี่ไม่ค่อยได้จริง ๆ หนาวเหลือเกิน
ตอนนี้เธอกลัวหนาวมากจริง ๆ
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่กินข้าวแล้ว พอแช่เท้าเสร็จก็ขึ้นเตียง มุดเข้าไปในผ้าห่มทันที
ในห้องแห้งมาก ริมฝีปากของเธอแตกจนเลือดซึม ผิวหน้าขาวนวลก็มีผื่นแดงขึ้นมาบ้าง พอลูบแล้วทั้งแห้งทั้งคัน ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทำให้เธอกังวลใจอยู่ไม่น้อย
ไม่แก้แค้นแล้วก็ได้ เอาเงินหนึ่งพันหยวนกับบัตรเสบียงไป จากนั้นก็ยื่นจดหมายกล่าวหา แล้วซื้อตั๋วรถไฟกลับหยางเฉิงเสียเลย
เธอรู้สึกว่าการต้องมาทนทุกข์อยู่ที่นี่เพราะคนสารเลวอย่างซุนหมิงหยงนั้นไม่คุ้มเลย
อีกอย่าง เหตุผลที่ทำให้เธอคิดจะอยู่ที่นี่ ฉินหยวนเจิ้งก็มีภรรยากับเด็กแล้ว ถ้าเธอยังอยู่ต่อก็คงดูน่าขันเกินไป
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดกังวลไม่ได้ ถ้าไม่อยากแต่งงาน พอกลับบ้านไปก็ต้องไปชนบท
ได้ยินว่าการไปชนบทลำบากและเหนื่อยมาก ต้องทำงานไร่ท่ามกลางแดดลม
เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะทำไหวหรือเปล่า
เฉียวหลานซูครุ่นคิด เริ่มพิจารณาอนาคตของตัวเองอย่างจริงจัง
เธอนอนอยู่ในผ้าห่ม ห่อตัวเสียมิดชิด แล้วกอดแก้วน้ำร้อนไว้ จิบทีละน้อย
ในห้องแห้งมาก เธออยากดื่มน้ำ แต่ก็ไม่กล้าดื่มมากเกินไป กลัวว่าจะต้องเข้าห้องน้ำบ่อย อากาศหนาวขนาดนี้ เธอไม่อยากแม้แต่จะถอดกางเกงเลย