เทศกาลไหว้พระจันทร์เป็นวันที่ครอบครัวได้กลับมาพร้อมหน้ากัน
ผู้คนมากมายต่างกลับบ้านไปฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับครอบครัว
ส่วนคนต่างถิ่นอย่างกวนเหวินจวิ้นกับจงเหมย แน่นอนว่าทำได้เพียงฉลองกันตามลำพัง
หลายปีก่อน กวนเหวินจวิ้นมักกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานที่คณะกรรมการปฏิวัติ จากนั้นก็กินขนมไหว้พระจันทร์สักชิ้น เท่านี้ก็ถือว่าฉลองเทศกาลแล้ว
ปีนี้เขาไม่ได้ไปหาเพื่อนพวกนั้น แต่หิ้วของมาพะรุงพะรังเพื่อมาฉลองเทศกาลกับจงเหมย ในใจยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
แต่ท่ามกลางความประหม่า ก็มีความยินดีอยู่ด้วย
อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็มีแฟนแล้ว ปีนี้ในที่สุดก็ได้ฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับแฟน ไม่ต้องไปมั่วสุมกับพวกเพื่อนอีกต่อไป
ประตูใหญ่ของลานบ้านรวมหลายครอบครัวไม่ได้ปิด กวนเหวินจวิ้นเดินผ่านประตูเข้ามา พลางสำรวจมองลานบ้านแห่งนี้
บ้านที่จงเหมยเช่าอยู่ใกล้ประตูใหญ่ของลานบ้านรวมหลายครอบครัว เดินเข้ามาก็เห็นได้ทันที
บ้านที่มีทะเบียนบ้านอยู่ด้านในสุด ต้องเดินทะลุลานบ้านไปจนสุดทาง จริง ๆ แล้วค่อนข้างไกลทีเดียว กลางลานมีบ่อน้ำอยู่บ่อหนึ่ง ข้าง ๆ มีต้นอินทผาลัมต้นหนึ่ง
ห้องตรงกลางมีสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่งอาศัยอยู่ ประตูบ้านของทั้งคู่ก็ไม่ได้ปิด ชายหนุ่มกำลังถือถังไปตักน้ำที่บ่อน้ำ
เมื่ออีกฝ่ายเห็นกวนเหวินจวิ้น ก็พยักหน้าให้เขาอย่างเป็นมิตร
กวนเหวินจวิ้นพยักหน้าตอบ แล้วหิ้วของเดินไปหน้าห้องของจงเหมยอย่างเคร่งขรึม
จงเหมยกำลังห่อเกี๊ยวอยู่ในครัว ห่อไปได้เกือบหมดแล้ว ส่วนน้ำในหม้อก็เดือดมาพักใหญ่
เธอใส่เกี๊ยวลงไปต้ม จากนั้นก็ไปดูซุปไก่ที่เคี่ยวอยู่ในหม้อใบเล็กข้าง ๆ
ตอนกวนเหวินจวิ้นเดินมาถึงหน้าประตู เธอก็ได้ยินเสียงแล้ว พอหันมาเห็นเขา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที ใบหน้ายังมีแววเขินอายอยู่บ้าง “ผู้อำนวยการกวน คุณมาแล้วหรือคะ?”
กวนเหวินจวิ้นกระแอมเบา ๆ แล้วพยักหน้าอย่างเขิน ๆ “คุณกำลังทำอาหารอยู่หรือ?”
จงเหมยยิ้มพลางพยักหน้า เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนให้แห้ง ก่อนจะเดินออกมารีบรับของที่กวนเหวินจวิ้นถืออยู่ แล้วพูดอย่างประหลาดใจว่า “ผู้อำนวยการกวน ทำไมคุณซื้อของมาเยอะขนาดนี้คะ? สิ้นเปลืองเกินไปแล้วค่ะ”