ตอนเช้าพอตื่นขึ้นมา เฉียวหลานซูก็รู้สึกปวดเอวปวดหลังขึ้นมาเล็กน้อย
ความรู้สึกแบบนี้ช่างห่างหายไปนานเหลือเกิน
นับตั้งแต่เด็ก ๆ โตขึ้น ฉินหยวนเจิ้งก็อายุมากขึ้น อีกทั้งทั้งคู่ต่างก็ยุ่งกับงาน เขาจึงยับยั้งชั่งใจมากขึ้น ไม่ได้พัวพันกันหนักหน่วงเหมือนตอนยังหนุ่มสาว
แต่เมื่อคืนนี้ ไม่รู้ว่าฉินหยวนเจิ้งได้รับแรงกระตุ้นอะไรมา ถึงเอาแต่คิดจะทำให้เธอเห็นฝีมือของเขา
ฝีมืออะไรของเขา เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร?
เธออ้อนวอนขอให้เขาปล่อยตั้งครึ่งค่อนคืนก็ไม่ได้ผล ถูกเขาพลิกไปพลิกมา ลงโทษอยู่สามสี่รอบ
ตอนแรกตกลงกันไว้ดิบดีว่าท่านสุภาพบุรุษจะใช้ปาก ไม่ใช้มือ แต่เขากลับรักษาสัญญาไม่ได้สักนิด ศึกยังไม่ทันเริ่มอย่างเป็นทางการ เขาก็ลงมือจัดการเธอเสียแล้ว
เฉียวหลานซูไม่กล้าพูดถึงเขาอีก กลัวว่ายิ่งพูด เขาจะยิ่งได้ใจ
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ เธอไม่ยอมนั่ง รีบลุกขึ้นยืน สีหน้าหนักใจ ดูท่าวันนี้คงนั่งไม่ได้ ต้องยืนให้มากหน่อย แม้จะไม่ค่อยเจ็บแล้ว แต่ก็ยังไม่สบายตัวอยู่ดี
ขณะเดียวกัน เธอก็ยิ่งแค้นหวางหลานอิงคนนั้นขึ้นไปอีก
เป็นเพราะเธอทั้งนั้น!
ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เธอเขียนจดหมายกล่าวหาว่าเฉียวหลานซูมีความสัมพันธ์ไม่เหมาะสมกับผู้ชาย เธอก็คงไม่ถูกฉินหยวนเจิ้งลงโทษจนต้องเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้
เฉียวหลานซูเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วใช้ปิ่นรวบผมดำขลับนุ่มสลวยขึ้น วันนี้เธอจะไปคิดบัญชีกับหวางหลานอิงให้รู้เรื่อง!
ฉินหยวนเจิ้งพาเด็ก ๆ กินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ทุกคนก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยกันหมด
พอเฉียวหลานซูเดินออกมา เซี่ยเซี่ยก็พูดว่า “แม่คะ วันนี้แม่ตื่นสายนะ รีบกินข้าวเช้าเถอะ เดี๋ยวจะไปสาย”
เฉียวหลานซูมองฉินหยวนเจิ้งอย่างขุ่นเคือง เขาสวมเครื่องแบบทหาร ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเธอด้วยรอยยิ้มตรงมุมปาก
เฉียวหลานซูค้อนเขาทีหนึ่ง แล้วเดินไปข้างเซี่ยเซี่ย ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง
ยังรู้สึกปวดแปลบ ๆ อยู่บ้าง ไม่ว่าจะด้านหน้าหรือด้านหลัง
เซี่ยเซี่ยกับอันอันเป็นเด็กกตัญญูมาก พี่น้องสองคนคอยคีบอาหารใส่จานให้เธอไม่หยุด ทั้งยังเร่งให้เธอกินเร็ว ๆ เพราะกินเสร็จแล้วต้องออกไป