เฉียวหลานซูเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ แล้วลองเอื้อมมือไปลูบผ้าหนังแกะอย่างสงสัย
ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ด้านที่ปูอยู่คือด้านที่บุขนไว้ สัมผัสนุ่มฟู นอนในฤดูหนาวก็ไม่ต้องกลัวหนาว
แต่พอเฉียวหลานซูได้ยินว่าผ้าผืนนี้กันน้ำ เธอก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อย
เธอมองฉินหยวนเจิ้งแวบหนึ่ง ก่อนพูดว่า “บ้านอื่นเขาต้องมีเด็กก่อนถึงจะใช้ผ้ากันน้ำแบบนี้กัน คุณซื้อกลับมาทำไมล่ะ”
ยิ่งไปกว่านั้น ผ้าชนิดนี้ยังค่อนข้างแพง ซื้อผืนใหญ่ขนาดนี้คงเสียเงินไม่น้อย
ฉินหยวนเจิ้งเดินเข้ามากอดเธอ อุณหภูมิจากร่างกายร้อนผ่าวจนแทบแผดเผา
เขากัดใบหูของเฉียวหลานซูเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ถึงจะยังไม่มีเด็ก แต่คู่แต่งงานใหม่ก็ต้องใช้ไม่ใช่เหรอ”
ก็ใครใช้ให้ภรรยาของเขาเป็นคนที่มีน้ำมากกันล่ะ
เฉียวหลานซูหน้าแดง ตอนนี้เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอะไรดี
คืนนั้น ฉินหยวนเจิ้งตั้งใจต้มโจ๊กฟ่างให้เฉียวหลานซูไว้มากมาย แล้วบังคับให้เธอดื่มไปสองชาม
ก่อนนอน เขายังชงนมผงนมแกะแก้วใหญ่ให้ภรรยาสาว บอกว่านมแกะมีคุณค่าทางโภชนาการ เฉียวหลานซูผอมบางเกินไป ควรดื่มเพิ่มอีกหน่อยเพื่อบำรุงร่างกาย
เฉียวหลานซูแต่งงานกับเขามานานขนาดนี้แล้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาคิดอะไรอยู่
แต่ใครใช้ให้เธอชอบฉินหยวนเจิ้งล่ะ เธอเต็มใจร่วมมือกับเขา จึงยอมดื่มนมผงนมแกะจนหมดอย่างว่าง่าย
ฉินหยวนเจิ้งน่ะหรือ ปกติในสายตาคนอื่น เขาเป็นคนเคร่งขรึมและเย็นชา