หวงเอ้อหลิงรินน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้ว แล้วนั่งลงข้างเธอ ก่อนถามด้วยความเป็นห่วงว่า “น้องเฉียว อาการกำเริบขึ้นมากะทันหันคืนนี้เหรอ แน่ใจนะว่าไม่ได้กินอะไรผิดสำแดง?”
เฉียวหลานซูตอบว่า “ฉันกินมื้อเย็นที่โรงอาหารของหน่วย พี่เจิ้งก็กินด้วยกัน ไม่น่าจะกินอะไรผิดนะคะ”
พูดแล้วเธอก็เสริมว่า “สองสามวันก่อนฉันก็คลื่นไส้เหมือนกัน แต่ตอนนั้นอาการไม่หนักค่ะ”
พอพูดจบ เฉียวหลานซูก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เธอถามว่า “พี่หลิง คุณว่าฉันจะป่วยหรือเปล่าคะ?”
เธอเพิ่งได้อยู่กับฉินหยวนเจิ้งไม่นาน วันดี ๆ ยังใช้ด้วยกันไม่เต็มที่เลย
เธอไม่อยากป่วยจริง ๆ
ชาติที่แล้ว เฉียวหลานซูแทบอยากตายให้พ้น ๆ ไปเสียแต่เนิ่น ๆ
แต่ชาตินี้ เธอยังใช้ชีวิตไม่พอเลย
ขณะที่เฉียวหลานซูกำลังคิดอยู่เช่นนั้น เธอก็เห็นหวงเอ้อหลิงมองเธอด้วยสีหน้าประหลาด
เฉียวหลานซูชะงักไป แล้วมองหวงเอ้อหลิงพลางถามว่า “พี่หลิง เป็นอะไรไปคะ? ทำไมมองฉันแบบนั้น?”
หวงเอ้อหลิงวางแก้วน้ำในมือลง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างระมัดระวังว่า “น้องเฉียว อาการของเธอนี่ เธอว่า...”
เธออ้ำอึ้งอยู่เป็นนานกว่าจะยอมพูด แล้วลดเสียงลงราวกับกลัวคนอื่นได้ยิน ก่อนบอกเฉียวหลานซูว่า “เธอว่า...เธอจะตั้งครรภ์หรือเปล่า?”
เฉียวหลานซู “...”
เฉียวหลานซูชะงักงัน มองหวงเอ้อหลิงอย่างเหม่อลอย แล้วก็รีบปฏิเสธโดยไม่ทันคิด “คงไม่หรอกค่ะ พี่หลิงอย่าล้อฉันเล่นสิ ฉันจะตั้งครรภ์ได้ยังไง?”
ฉินหยวนเจิ้งเป็นโรคหมัน ชาติที่แล้วเธอก็ไม่เคยตั้งครรภ์
แต่จะว่าไปแล้ว ร่างกายของเธอในชาติที่แล้วพังไปแล้ว ส่วนคราวนี้ร่างกายของเธอแข็งแรงดี
หรือว่า...
เฉียวหลานซูไม่เคยคิดถึงเรื่องตั้งครรภ์เลยสักครั้ง
แต่ตอนนี้พอหวงเอ้อหลิงพูดขึ้นมา เธอก็อดคิดตามไม่ได้
เฉียวหลานซูยกมือลูบท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วถามหวงเอ้อหลิงว่า “ฉัน...ฉันตั้งครรภ์ได้เหรอคะ?”
หวงเอ้อหลิงจิ๊ปาก แล้วบอกเธอว่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ถึงผู้บัญชาการฉินจะเป็นโรคหมัน แต่ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เคยแต่งงาน ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเขาเป็นหมันจริง ๆ สักหน่อย หมออาจวินิจฉัยผิดก็ได้ หรือไม่ก็เธออาจเป็นคนที่ตั้งครรภ์ง่าย แบบนั้นก็มีโอกาสเหมือนกัน”