เมื่อเทียบกับความคึกคักทางฝั่งหน่วยของฉินหยวนเจิ้งแล้ว
ฝั่งเฉียวหลานซูที่โรงงานผลิตอาหารกลับเงียบสงบไม่น้อย
เพราะข่าวจากทางหน่วยคงไม่อาจแพร่ไปถึงโรงงานได้ในเวลาอันรวดเร็ว
ส่วนหยางเหวินหยานก็ปิดปากเงียบ ไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดกับคนอื่น
เฉียวหลานซูทำงานตลอดทั้งวันเหมือนเช่นทุกวัน ทุกอย่างราบรื่นและสงบดี
แต่สิ่งที่ต่างจากวันอื่นก็คือ คราวนี้ฉินหยวนเจิ้งมารออยู่หน้าโรงงานผลิตอาหารตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน
เฉียวหลานซูเลิกงานเร็วมากแล้ว แต่ก็ยังมาไม่เร็วเท่าเขา
เขามารออยู่หน้าโรงงานผลิตอาหารหลายนาทีแล้ว
ทันทีที่ฉินหยวนเจิ้งเห็นเธอ เขาก็ก้าวยาว ๆ เข้ามาหา ชายเสื้อโค้ทปลิวพองตามแรงลมหนาว เขาสวมหมวกทหารกับถุงมือ รูปร่างสูงโปร่งขายาว บุคลิกโดดเด่นสะดุดตา
เฉียวหลานซูจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็คิดในใจว่า เด็กในท้องของเธอจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันนะ จะเหมือนพ่อหรือเหมือนแม่?
ถ้าเป็นผู้ชาย เธอหวังว่าจะเหมือนพ่อ เพราะกลัวว่าถ้าเหมือนเธอแล้วจะตัวไม่สูง
ถูกแล้ว เฉียวหลานซูเริ่มกังวลเรื่องส่วนสูงของเด็กในท้องแล้ว
ตอนฉินหยวนเจิ้งเดินเข้ามา เขาเห็นเธอกำลังเหม่อลอย จึงเข้ามาประคองเธอไว้ พลางถามว่า “กำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ใจลอยขนาดนั้น?”