ไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว เฉียวหลานซูจึงตามหวงเอ้อหลิงไปเดินห้างสรรพสินค้าใกล้หมู่บ้านหลังของกองทหาร
หลงเฉิงเป็นเมืองไม่ใหญ่ แต่ก็มีห้างสรรพสินค้าถึงสามแห่งแล้ว
ห้างที่หวงเอ้อหลิงพาเธอมาอยู่ใกล้หมู่บ้านหลังของกองทหารที่สุด สูงถึงสามชั้นเลยทีเดียว
ข้างในมีของขายสารพัด ทั้งผ้าเช็ดตัว สบู่ นาฬิกาข้อมือ จักรยาน อะไรก็ซื้อได้หมด เพียงแต่ต้องใช้บัตร ถ้าไม่มีบัตร ต่อให้มีแต่เงินก็ซื้อไม่ได้
ตอนเฉียวหลานซูออกจากบ้าน พ่อไม่ได้ให้แค่เงินห้าร้อยหยวนกับตั๋วข้าวระดับชาติสองร้อยหยวนเท่านั้น ยังให้บัตรเสบียงอาหารกับคูปองผ้าติดตัวมาด้วยหลายใบ
เพราะตอนส่งเธอขึ้นรถไฟ เดิมทีก็ตั้งใจให้เธอไปอยู่กับสามีที่หน่วย
ดังนั้นของพวกนี้จึงแทบจะถือเป็นสินเดิมของเธอ
ตอนนี้เธอพกบัตรซื้อของเหล่านี้ติดตัวมา ถึงเวลาเลือกซื้อผ้าผืนใหม่กลับไป แล้วตัดชุดใหม่สักชุดได้
อย่างไรก็กำลังจะแต่งงาน ต้องสวมชุดสีแดงให้ดูเป็นมงคลด้วย
หวงเอ้อหลิงพาเฉียวหลานซูเดินมาสิบกว่านาที ในที่สุดก็มาถึงห้างสรรพสินค้า
พอเดินผ่านแผนกผ้า หวงเอ้อหลิงก็ถามเฉียวหลานซูว่า “อยากตัดชุดใหม่ไหม? ผ้าทอลายเรียบที่นี่ราคาสี่เหมาห้า ส่วนผ้าลูกฟูกแพงกว่านิดหน่อย ราคาหนึ่งหยวนห้า แต่ผ้าลูกฟูกอุ่นกว่า ลองดูก่อนสิ”
พนักงานขายประจำแผนกผ้ารู้จักหวงเอ้อหลิง พอเห็นเฉียวหลานซูก็ถามว่า “พี่หลิง คนนี้ใครคะ น้องสาวทางบ้านเหรอ?”
หวงเอ้อหลิงหัวเราะ “บ้านฉันจะมีน้องสาวสวยขนาดนี้ได้ยังไงล่ะ? นี่ภรรยาของผู้บัญชาการฉิน คุณเสี่ยวเฉียว เธอกำลังจะแต่งงาน ฉันเลยพามาซื้อผ้าสักหน่อย”
พนักงานขายเบิกตากว้างทันที จ้องเฉียวหลานซูไม่วางตา
เฉียวหลานซู “……”
แปลกจริง ทำไมทุกคนที่ได้ยินว่าเธอเป็นภรรยาของฉินหยวนเจิ้งถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนี้กันหมดนะ?
เธอรู้สึกแปลก ๆ
พนักงานขายถามหวงเอ้อหลิงอย่างประหลาดใจ “พี่หลิง สาวน้อยคนนี้อายุเท่าไหร่แล้วคะ? เธอรู้เรื่องผู้บัญชาการฉินหรือยัง...”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็รีบหยุด แล้วมองเฉียวหลานซูอย่างกระดากใจ
เธออยากจะถามว่า ผู้บัญชาการฉินมีปัญหาเรื่องนั้นไม่ใช่เหรอ สาวน้อยคนนี้ไม่รู้หรือไง?