เฉียวหลานซู คุณครูเจ้า และตำรวจอีกสองนายมาถึงหน้าประตูแล้ว
ตำรวจทั้งสองนายเป็นผู้ชาย พวกเขายืนอยู่หน้าประตูแล้วถามพ่อหลิวว่า “พวกเราเข้าไปข้างในได้ไหมครับ สะดวกหรือเปล่า”
อย่างไรก็เป็นนักเรียนหญิง พวกเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าควรเลี่ยงเรื่องความเหมาะสมหรือไม่
แม้ตอนทำคดีจะไม่ต้องเคร่งครัดเรื่องพวกนี้ แต่ถามไว้ก่อนสักคำก็ย่อมดีกว่า
พ่อหลิวเข้าไปในห้องแล้ว พอได้ยินตำรวจถามแบบนั้นก็รีบตอบทันทีว่า “ไม่สะดวก ไม่สะดวก นี่เป็นห้องของลูกสาวฉัน พวกคุณผู้ชายตัวโตสองคนเข้าไปทำอะไร รีบออกไปเลย ให้คุณครูผู้หญิงสองคนเข้าไปก็พอ”
ตำรวจทั้งสองนายมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปมองพ่อหลิวที่ยืนอยู่ในห้อง หนึ่งในนั้นจึงพูดว่า “คุณก็ออกมาด้วยเถอะครับ อยู่ข้างในไม่เหมาะ”
ในนั้นมีคุณครูสาวสวยวัยเยาว์อยู่สองคน แล้วพ่อหลิวเป็นผู้ชายอารมณ์ร้อนที่เพิ่งก่อเรื่องในโรงเรียนมา จะปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพังกับพวกเธอได้อย่างไร
ผู้อำนวยการหานบอกพวกเขาแล้วว่าให้ติดตามเฉียวหลานซูมา จุดประสงค์หลักคือเพื่อคุ้มครองเธอ ส่วนคดีนี้จะจัดการอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับการพูดคุยระหว่างผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายเป็นหลัก
หากพูดคุยกันไม่รู้เรื่องจนเกิดความขัดแย้ง พวกเขาสองคนค่อยเข้ามาจัดการ
พ่อหลิวได้ยินพวกเขาพูดแบบนั้นก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที เขาตะโกนว่า “นี่เป็นห้องของลูกสาวฉัน ฉันอยากเข้าก็เข้า มีอะไรไม่เหมาะตรงไหน พวกคุณ... เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ อย่าดึงฉันสิ พวกคุณจะทำอะไร”
ตำรวจทั้งสองนายจับแขนเขาคนละข้างแล้วลากออกมา ทั้งสามคนยืนอยู่ในลานบ้าน ตำรวจนายหนึ่งหยิบปากกาและสมุดออกมาจากกระเป๋า สีหน้าจริงจังขณะมองพ่อหลิวแล้วพูดว่า “เรื่องที่ลูกสาวคุณพยายามฆ่าตัวตาย พวกเราต้องขอความร่วมมือจากคุณในการสอบสวน...”
พ่อหลิว “...”
เจ้าเยี่ยนฝางกับเฉียวหลานซูเดินเข้าไปในห้อง ห้องนี้คับแคบมาก มีหน้าต่างบานเล็กเพียงบานเดียว ข้างกำแพงด้านหนึ่งมีกองข้าวของวางระเกะระกะ ดูสกปรกยุ่งเหยิง
อีกด้านหนึ่งติดกับหน้าต่าง มีเตียงไม้กระดานวางอยู่หลังหนึ่ง เตียงไม่ใหญ่ หลิวเหวินชิวนอนอยู่บนนั้น
เธอนอนอยู่ริมสุด คาดว่าพื้นที่ด้านในยังต้องแบ่งให้น้องชายกับน้องสาวนอนด้วย