เฉียวหลานซูนอนหลับยาวจนฟ้าสว่าง พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ก็เห็นรอยแดง ๆ บนข้อมือของตัวเอง…
แม้ผู้บัญชาการฉินจะรู้จักกะน้ำหนักและรู้วิธีใช้ผ้าผูก
แต่ผิวของเธอ… แขนของเธอก็เป็นรอยได้ง่ายจริง ๆ …
ฉินหยวนเจิ้งทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อคืนเขาอารมณ์ดีจนกระปรี้กระเปร่า แววตาที่มองเฉียวหลานซูก็เปี่ยมไปด้วยความรัก
ท่อนล่างเขาสวมกางเกงทหารกับรองเท้าบูต ส่วนท่อนบนเพิ่งใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัว ตอนนี้จึงเปลือยท่อนบนอยู่
เขานั่งลงตรงขอบเตียงเตา แล้วอุ้มเฉียวหลานซูที่เพิ่งตื่นและยังงัวเงียเข้ามาในอ้อมแขน ฝ่ามือกว้างกุมข้อมือเธอไว้แล้วนวดเบา ๆ ก่อนถามเสียงต่ำว่า “ข้อมือเจ็บไหม เมื่อคืนผมนวดให้คุณแล้ว ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
เฉียวหลานซู “……”
ไม่แปลกเลยที่เมื่อคืนตอนหลับ เธอฝันว่ามีลูกเสือตัวหนึ่งกระโดดไปมาบนตัวเธอ
เดี๋ยวก็โดดอยู่บนหลัง เดี๋ยวก็โดดอยู่บนท้อง แถมยังแวะมากัดแขนเธอเป็นระยะ ๆ อีกหลายที
ตอนนั้นเธอรำคาญแทบแย่ ยื่นมือปัดลูกเสือตัวนั้นออกไป แต่ไม่นานมันก็กระโดดกลับขึ้นมาบนตัวเธออีก
เฉียวหลานซูหาวออกมาครั้งหนึ่ง รู้สึกว่าร่างกายไม่ได้เมื่อยล้าเหมือนเดิมแล้ว จึงพูดว่า “ตัวไม่ค่อยปวดเมื่อยแล้วค่ะ”
ฉินหยวนเจิ้งจูบลงบนฝ่ามือของเธอทีหนึ่ง แล้วพูดว่า “งั้นเย็นนี้กลับมา ผมจะนวดให้อีก”
พูดจบ เขาก็หยิบเสื้อของเฉียวหลานซูขึ้นมา แล้วสวมให้เธอทางศีรษะอย่างคล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติ