ช่วงเช้า ฉินหยวนเจิ้งกลับไปเอาแบบฟอร์มคำขอจดทะเบียนสมรสและคำขอบ้านพักคู่สมรสที่ผ่านการอนุมัติแล้ว
เพราะเขาเร่งรัดอย่างรวดเร็ว อีกทั้งกว่าจะได้แต่งงานก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ทุกคนจึงให้ความสนใจกันมาก
ขั้นตอนต่าง ๆ ของเขาจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เพราะคนทั้งหน่วย ตั้งแต่ผู้บัญชาการหลี่ที่อยู่ข้างบนไปจนถึงทหารยามที่อยู่ข้างล่าง ต่างกลัวว่าภรรยาของเขาจะหนีไป
ถ้าขั้นตอนการยื่นคำขอช้าเกินไปจนทำให้ภรรยาของผู้บัญชาการฉินหนีไป ใครจะรับผิดชอบไหวล่ะ?
จะให้หาภรรยามาชดใช้ให้เขาก็คงไม่ได้หรอกนะ?
ใครจะรับผิดชอบไหวกันล่ะ?
ฉินหยวนเจิ้งรับแบบฟอร์มคำขอที่ผ่านการอนุมัติแล้วกับกุญแจบ้านพักที่จัดสรรให้มา ก็รีบร้อนกลับบ้านทันที
พอกลับถึงบ้าน เขาเห็นเฉียวหลานซูนอนอยู่บนเตียง นึกว่าเธอยังไม่ตื่น จึงถามว่า “ยังไม่ลุกไปกินข้าวอีกเหรอ?”
เฉียวหลานซูมองฉินหยวนเจิ้งที่สวมเสื้อโค้ททหาร สวมหมวกทหาร และยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย ดวงตาพลันเป็นประกาย เธอรีบลุกขึ้นนั่ง “ฉันกินแล้ว”
เธอแค่ไม่มีอะไรทำ เดิมทีคิดจะจัดบ้านสักหน่อย แต่บ้านก็สะอาดเรียบร้อย พื้นก็ถูจนสะอาดเอี่ยม ไม่จำเป็นต้องให้เธอจัดเลย
เธอจึงกลับขึ้นเตียงไปนอนพักต่อ
ฉินหยวนเจิ้งมองเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นมาก “ใส่เสื้อผ้า เอาทะเบียนบ้านไปด้วย เราไปจดทะเบียนกัน”
เฉียวหลานซูหน้าแดง สวมเสื้อบุฝ้ายหนาตัวเดียวที่มีอยู่ แล้วพันผ้าพันคอสีแดง ก่อนจะเดินตามฉินหยวนเจิ้งออกจากบ้าน
ฉินหยวนเจิ้งมองเธอแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “วันนี้พอดีไปจดทะเบียน งั้นแวะร้านสหกรณ์การค้าด้วย ซื้อผ้ามาให้คุณตัดเสื้อผ้าสักหน่อย”
หลายปีมานี้ ฉินหยวนเจิ้งสวมแต่เครื่องแบบทหาร แทบไม่ได้ตัดเสื้อผ้าใหม่เลย
แต่พอถึงสิ้นปี ทางหน่วยก็จะแจกคูปองผ้า เขาเก็บบัตรซื้อของพวกนั้นไว้ หลายปีมานี้จึงสะสมได้ไม่น้อย
บวกกับที่เขาไปแลกมาจากเพื่อนร่วมรบบางส่วน ก็พอดีสำหรับตัดเสื้อบุฝ้ายใหม่ให้เฉียวหลานซูหนึ่งชุด
อากาศที่นี่หนาวเกินไป สาวน้อยคงทนไม่ไหว ต้องตัดเสื้อผ้าให้หนาขึ้นอีกหน่อย
ฉินหยวนเจิ้งขับรถพาเฉียวหลานซูมาถึงจุดขึ้นทะเบียนสมรสของสำนักงานเขต
ตรงหน้าจุดขึ้นทะเบียนสมรส หวางหุยผิงเดินผ่านมาโดยบังเอิญ