เฉียวหลานซูรู้สึกว่าสายตาและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนเหล่านี้ดูผิดปกติ
แม้ปกติตอนเธอเดินทางไปกลับที่ทำงานจะพบเพื่อนร่วมงานมากมาย
แต่เธอไม่ค่อยพูดคุยกับคนที่ไม่รู้จัก อีกทั้งเพิ่งเข้ามาทำงานในโรงงานได้ไม่กี่เดือน ยังถือว่าไม่นาน
นอกจากนี้ เธอยังอยู่คนเดียวในห้องทางฝั่งคลังสินค้า คนที่ติดต่อด้วยก็มีแต่พนักงานขายจากฝ่ายธุรกิจหรือคนในกองรถ
เพราะฉะนั้น เธอจึงไม่คุ้นเคยกับพนักงานทั่วไปของโรงงานผลิตอาหาร และไม่มีเรื่องอะไรให้พูดคุยกันด้วย
การถูกคนมากมายจ้องมองพร้อมกับซุบซิบนินทาเช่นนี้ เป็นครั้งแรกจริง ๆ
เฉียวหลานซูเดินเข้าไปในโรงงานผลิตอาหารด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
เธอผ่านชีวิตมาถึงสองชาติแล้ว จิตใจจึงมั่นคงมากทีเดียว
สายตาและคำพูดของคนอื่นทำร้ายเธอไม่ได้หรอก
ผู้จัดการโรงงานผลิตอาหารเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของฉินหยวนเจิ้ง อีกทั้งเธอยังรู้จักหวางเสวี่ย เติ้งเหวยจวิน และคนอื่น ๆ ด้วย อย่างมากเดี๋ยวค่อยไปถามพวกเขาก็ได้
แต่ไม่นานเฉียวหลานซูก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ตอนเดินผ่านบอร์ดประกาศในลานของโรงงานผลิตอาหาร เธอเห็นคนมากมายล้อมอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนวันนี้จะมีข่าวใหญ่
ในยุคนี้ คนทั่วไปไม่สามารถไปซื้อหนังสือพิมพ์มาอ่านได้ หนังสือพิมพ์จะถูกส่งตรงไปยังหน่วยงาน แล้วหน่วยงานก็นำไปติดไว้บนบอร์ดประกาศให้ทุกคนอ่าน
บอร์ดประกาศของโรงงานผลิตอาหารจะติดหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ทุกวัน พนักงานมีเวลาตอนเดินทางไปทำงานหรือเลิกงานก็จะแวะไปอ่าน
เฉียวหลานซูแทบไม่เคยไปอ่าน เพราะฉินหยวนเจิ้งมักจะเอาหนังสือพิมพ์กับนิตยสารต่าง ๆ กลับมาให้เธออ่านอยู่เสมอ