เมื่อเฉียวหลานซูเห็นหวงเอ้อหลิงเปิดประตูออกมา ก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงจะมาคุยเรื่องฟูก
แต่ฉินหยวนเจิ้งกำลังโกรธอยู่ เฉียวหลานซูคิดว่า ยังไงก็ควรปลอบพี่เจิ้งให้หายโกรธก่อน
เรื่องเครื่องนอนยังไม่รีบร้อนนัก บนเตาอุ่นก็ยังปูเครื่องนอนไว้อยู่
เฉียวหลานซูจึงเดินตามฉินหยวนเจิ้งเข้าไปในห้อง
ฉินหยวนเจิ้งถอดเสื้อผ้าไปพลาง มองเฉียวหลานซูไปพลาง แต่ไม่พูดอะไรสักคำ
เฉียวหลานซูมองสีหน้าเขาแล้วรู้สึกว่า เขาคล้ายกำลังจงใจรอให้เธอเข้าไปง้อ
ดูไม่เหมือนกำลังโกรธจริง ๆ
แต่เธอก็ไม่แน่ใจ จึงอยากมองสีหน้าเขาให้ชัด ๆ ทว่าอยู่ ๆ ฉินหยวนเจิ้งก็หันหลัง ไม่ยอมให้เธอมอง
เฉียวหลานซู “……”
เฉียวหลานซูถอดเสื้อบุนวมหนา ๆ เสื้อคลุมตัวเล็กบุนวม และกางเกงบุนวมออก จากนั้นก็แขวนหมวกกับผ้าพันคอไว้บนตะขอหลังประตูเรียบร้อย
แล้วเธอก็กลับเข้าห้องไปเทน้ำดื่ม ระหว่างดื่มก็แอบเหลือบมองสีหน้าฉินหยวนเจิ้งไปด้วย
ตอนนี้ฉินหยวนเจิ้งสวมเพียงเสื้อกล้ามสีเขียวทหารกับกางเกงขาสั้นสีดำ จากนั้นก็เดินเข้าครัวไปทำอาหาร
เฉียวหลานซูตกตะลึงไปเลย
ฉินหยวนเจิ้งโกรธจริง ๆ หรือเนี่ย?
ปกติเวลาทั้งคู่กลับมาด้วยกัน เขาจะช่วยถอดเสื้อผ้าให้เฉียวหลานซู ทั้งยังอุ้มเธอแล้วหอมหลายทีด้วย
แต่ตอนนี้อย่าว่าแต่หอมเลย เขาไม่แม้แต่จะกอดเธอสักครั้ง
เฉียวหลานซูกอดแก้วน้ำเคลือบของตัวเอง จิบน้ำไปหนึ่งอึก แล้วเดินตามหลังฉินหยวนเจิ้ง ตั้งใจทำเสียงอ่อนหวานพูดว่า “ที่รัก น้ำแก้วนี้เย็นจังเลย”
ฉินหยวนเจิ้ง “……”