ฉินหยวนเจิ้งรู้สึกรำคาญหนิวหวาอยู่เต็มที แต่หนิวหวากลับติดเฉียวหลานซูมากเหลือเกิน
ช่วยไม่ได้ เด็กอายุแค่สี่ขวบจะไปรู้เรื่องรู้ราวอะไร
เขารู้แค่ว่าเฉียวหลานซูพูดจาอ่อนโยน สายตาที่มองเขาก็อ่อนโยน ทุกวันมีของอร่อยให้กิน แถมยังช่วยอาบน้ำให้อีกด้วย
น่าเสียดาย ตอนแรกเขาอยากนอนกับป้าเฉียว แต่ป้าสือไม่ยอม
เฮ้อ ถ้าป้าเฉียวคนสวยและอ่อนโยนเป็นแม่ของเขาก็คงดีไม่น้อยเลยนะ
หนิวหวาคิดถึงตรงนี้ ก็แอบเหลือบมองหานเหวินหลิน แล้วพึมพำว่า “ผมไม่รู้จักเขา ผมไม่ยอมกลับบ้านกับเขาหรอก”
ทุกคน “……”
หานเหวินหลินรู้สึกผิดกับเด็กคนนี้มาก ตอนนี้จึงไม่โกรธเลยสักนิด มีแต่ความรู้สึกอัดอั้นใจอย่างหนัก
เฉียวหลานซูอุ้มหนิวหวาไว้ ตอนนี้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
หนิวหวายังพูดต่อว่า “ป้าเฉียว ผมไม่รู้จักเขา ผมไม่ไปกับเขา ผมจะกลับบ้านกับคุณ”
เฉียวหลานซูมองฉินหยวนเจิ้งอย่างจนใจ ฉินหยวนเจิ้งมองหนิวหวาที่เกาะเฉียวหลานซูแน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตาแทบจะลุกเป็นไฟ
เขาไม่ได้กอดลูกสะใภ้ของตัวเองดี ๆ มานานแล้ว แต่เจ้าหนูตัวแสบคนนี้กลับมาติดเมียเขาทุกวัน ขนาดอันอันยังไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
ฉินหยวนเจิ้งหันไปมองหานเหวินหลิน “ดึกแล้ว ผมต้องพาเมียกลับบ้าน เด็กคนนี้คุณพากลับไปเลยได้ไหม”
เขาหมายถึงหนิวหวานั่นแหละ เด็กตัวแสบคนนี้รีบให้หานเหวินหลินพากลับไปเสียที จะได้ไม่ต้องเห็นแล้วหงุดหงิด
หานเหวินหลินเองก็ดูออก ลูกชายชอบเฉียวหลานซูมากขนาดนี้ คงเพราะช่วงนี้ได้รับการดูแลจากเฉียวหลานซูเป็นอย่างดี
ตอนนี้ถึงกับอยากอยู่กับเฉียวหลานซูต่อ จนไม่ยอมรับพ่อแท้ ๆ ของตัวเองแล้ว
ฉินหยวนเจิ้งมองหานเหวินหลินอย่างพูดไม่ออก แม้แต่หลี่เจี้ยนหลิน รองผู้การสถานีตำรวจที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังพูดว่า “สหายหาน ดูท่าต่อไปคุณต้องหาเวลาอยู่กับลูกชายให้มากขึ้นแล้วล่ะ ดูสิ เด็กไม่ยอมรับคุณแล้วนะ”
หานเหวินหลิน “……”
หานเหวินหลินยิ้มขื่นแล้วพยักหน้า “ผมรู้ครับ ต่อไปจะหาเวลาอยู่กับเด็กให้มากขึ้น”
แต่คนพวกนี้ยังไม่รู้ว่า แม้ตอนนี้สถานีตำรวจจะดูเป็นหน่วยงานสบาย ๆ มีคนไม่กี่คน งานก็มีไม่มาก