ฉินหยวนเจิ้งยุ่งอยู่หลายวันติดกัน กว่าจะซ่อมแซมลานบ้านเก่าโทรมหลังนั้นเสร็จเกือบทั้งหมด
เขาพาทหารช่างจากหน่วยมาช่วยกันทำงานสองสามคน ทหารช่างมีประสบการณ์ ร่างกายแข็งแรง ทำงานคล่องแคล่ว
ซ่อมหลังคากับผนังเรียบร้อยแล้ว พื้นกระเบื้องบางส่วนก็ปูใหม่ด้วย
กระจกหน้าต่างทุกบานแตกหมดแล้ว ต้องตัดกระจกแผ่นใหม่มาเปลี่ยน
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ขั้นต่อไปก็ต้องหาคนมาก่อแท่นอิฐอุ่นใหม่
ตอนฉินหยวนเจิ้งเพิ่งแต่งงาน เขาก็เชิญลุงหวงมาก่อแท่นอิฐอุ่นให้แล้ว
ฝีมือของลุงหวงไม่ต้องพูดถึง คนแถวนี้อยากก่อแท่นอิฐอุ่นก็เชิญเขามาทำกันทั้งนั้น
คราวนี้เขาก็ซื้อบุหรี่กับเหล้าไปเชิญลุงหวงเหมือนเดิม
ลุงหวงเดินชมรอบลานบ้านอย่างอารมณ์ดี แล้วพูดกับฉินหยวนเจิ้งว่า “ลานบ้านนี่ดีจริงๆ กว้างขวางกว่าตึกที่พวกคุณอยู่เยอะเลย ต่อไปพอเด็กโตขึ้นก็วิ่งเล่นในลานได้”
ฉินหยวนเจิ้งสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินตัวเก่าที่ตัดจากผ้าดีเคล่อง บนเสื้อมีคราบดินติดอยู่บ้าง เขาเดินตามลุงหวงเข้าไปในบ้าน พลางยิ้มตอบว่า “หลักๆ ก็เพราะผมยังมีแกะอีกตัวต้องเลี้ยง ถ้าไม่มีลานบ้านคงไม่สะดวก”
พูดถึงตรงนี้ ความคิดของฉินหยวนเจิ้งก็เริ่มเตลิดไปไกลอีกครั้ง
น้ำนมของเฉียวหลานซูมีไม่พอ หมอบอกว่าอีกสักพักจะค่อยๆ เพิ่มขึ้น และยังบอกให้เขาหาเวลานวดให้เฉียวหลานซู ช่วยให้น้ำนมไหลคล่องขึ้น
หลายวันมานี้ เพราะป้าสือพาเด็กอยู่ห้องข้างๆ เขาจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
แต่ผ่านมาหลายวันแล้ว น้ำนมของเฉียวหลานซูก็ยังมีน้อย เลี้ยงเด็กคนเดียวยังไม่อิ่ม
นี่มันเป็นเพราะอะไรกัน หรือว่าต้องนวดให้ไหลคล่องจริงๆ?
ลุงหวงเดินเข้าไปในบ้าน พลางมองแท่นอิฐอุ่น แล้วพูดว่า “ต้องรีดนมแกะใช่ไหม? นมแกะก็ได้ เด็กกินแล้วมีประโยชน์ นมผงที่ซื้อกันตอนนี้อาจไม่ได้มีประโยชน์เท่าไร เด็กบางคนยังไม่ชอบดื่มด้วยซ้ำ”
ความคิดของลุงหวงเป็นแบบคนรุ่นเก่า ไม่ว่าจะนมผงอะไร ก็สู้ของคนหรือนมวัวนมแกะไม่ได้
เด็กเล็กดื่มนมแกะสักหน่อยยังดีกว่า
ฉินหยวนเจิ้งพยักหน้าเงียบๆ
ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นแค่สามีแล้ว แต่ยังเป็นพ่อคนด้วย เขารู้สึกว่าภาระบนบ่ายิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม