อดีตพนักงานเก็บของในคลังเป็นหญิงตั้งครรภ์ ปกติจะอยู่แต่ในห้องเล็ก ๆ ไม่ออกจากห้องเลย
ขอแค่มีคนมารับของ เธอก็แค่เหลือบมองใบสั่งเบิกสินค้าอย่างลวก ๆ ไม่ได้ตรวจดูให้ละเอียด แล้วก็เปิดประตูให้
ส่วนเธอได้ลงทะเบียนไว้หรือเปล่า พวกพนักงานส่งของก็ไม่รู้
เอาเป็นว่าพวกเขามารับของกันได้ง่ายมาก ไม่เคยถูกซักถามเลยสักครั้ง
แต่พอเฉียวหลานซูมา เธอกลับถามพวกเขาเสียหลายข้อ พวกเขาจึงเริ่มหงุดหงิด
ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มพูดว่า “โธ่เอ๊ย คุณหนู ทำไมพูดมากนักล่ะ มีใครเขาเสียเวลาแบบคุณบ้างไหม”
สีหน้าของเฉียวหลานซูพลันเคร่งขรึมขึ้น เธอยืนอยู่ด้านในหน้าต่าง จ้องชายคนนั้นแล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณไม่อยากเสียเวลา ก็เอาใบสั่งเบิกสินค้าในมือมาให้ฉันตรวจดูให้ละเอียดสิ ขนาดใบสั่งเบิกสินค้ายังไม่ให้ฉันดู ก็คิดจะเอาของไปจากที่นี่แล้ว ใครจะรู้ว่าใบสั่งเบิกสินค้าของคุณปลอมหรือเปล่า ถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมา ฉันหรือคุณกันแน่ที่ต้องรับผิดชอบ”
ชายคนนั้นโกรธขึ้นมาทันที เขาพูดว่า “ฟังสิว่าคุณพูดอะไรออกมา ใบสั่งเบิกสินค้าของฉันมีลายเซ็นอนุมัติจากผู้อำนวยการเว่ย จะมีปัญหาได้ยังไง”
เฉียวหลานซูยื่นมือออกไป “เอาใบสั่งเบิกสินค้ามาให้ฉัน”
ชายคนนั้นหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่เขาเป็นแค่คนขับรถ มีหน้าที่ส่งของ หากทำให้เสียเวลาจริง ๆ เขาก็รับผิดชอบไม่ไหวเหมือนกัน
ดังนั้นเขาจึงยื่นใบสั่งเบิกสินค้าให้เฉียวหลานซูอย่างไม่เต็มใจ
เฉียวหลานซูมองใบสั่งเบิกสินค้า